Blijf volhouden, wat er ook gebeurt!

Door Ibrilman gepubliceerd op Sunday 25 May 17:01

Wat kan een mens zich van tijd tot tijd rot voelen! Het is alsof je jezelf niet meer kent, en alles je lijkt te overspoelen. Zo voel ik me op dit moment ook. Dus ik heb besloten het maar eens van me af te schrijven. Toch weiger ik me daardoor kapot te laten maken en heb ik ook een hopelijk positieve boodschap voor iedereen die zich soms zo rot of depressief voelt!

Ik merk al een week of 3, 4 dat ik slecht in mijn vel zit. Ik weet dat ik onbewust veel aan het verwerken ben, en dat dat behoorlijk doorwerkt. Door rare dromen (soms onrustig, eng of gewoon te bizar voor woorden), stress ging vastzitten in mijn lichaam. Ik kreeg last van mijn onderrug, dan weer last van mijn schouder of nek. Ging het wat beter, dan stak het ergens anders weer de kop op. Heel frustrerend. Ik besloot om te informeren bij onze praktijk voor fysiotherapie, of ik weer bij de haptonome terecht kon. Ik ben eerder bij haar onder behandeling geweest en daar had ik toen veel baat bij. Haptonomie helpt om meer in contact te komen met je lichaam en met wat je qua emoties diep van binnen voelt. Om letterlijk meer te leren luisteren naar je lichaam, zodat je stress beter aankunt en dat het niet altijd in het lichaam opslaat. Je gaat beter functioneren. Het leek me goed, omdat ik begon te merken dat ik mijn lichaam niet meer vertrouwde. Dat heb ik wel vaker. En ja, omdat het lichaam en de psyche met elkaar in verband staan, is het niet vreemd dat stress zich lichamelijk uit: het reageert er haast als vanzelf op omdat ik dat vertrouwen nu niet heb. Geen wonder dat ik 'uit balans' ben. Zo voelt het ook. Alsof ik mezelf even kwijt ben. Het kan nog een week of 2, 3 duren omdat de haptonome voor een studie weg is. In elk geval heb ik de eerste stap weer gezet!

Ik begrijp dus gedeeltelijk wel waar het door komt. Dat neemt niet weg, dat ik nu echt in een flinke depressie zit. Ik huil veel, slaap wel vrij goed (de rare dromen die ik vrij geregeld heb, neem ik maar op de koop toe. Liever raar dromen als nachtmerries hebben ...) maar ik zie 's morgens al tegen de dag op zodra ik opsta. De stress van laatst is als het ware uit de hand gelopen, het werd gewoon te gek. Ik hou mijn grenzen wel in de gaten maar ik belandde onder het nulpunt. Neem van me aan: zo wil je je NIET voelen! Ik werd er gewoon bang van. Ook al weiger ik eraan toe te geven, wees gerust. Zo zit ik niet in elkaar. Ik word er al bang van ALS ik me zo voel. Daarnaast heb ik veel vragen in het geloof, vooral omdat het nu zo moeilijk is en omdat ik nu totaal niets van God merk. Ik weet wel dat mijn beeld van God niet altijd klopt, maar dat komt ook wel doordat ik veel heb meegemaakt. Vertrouwen is voor mij altijd een heel moeilijk punt. En doe ik mijn best daarvoor, dan heb ik het gevoel dat het later moeilijker wordt. Wat ik probeer op te bouwen, wat me heel veel moeite kost, door zoiets als dit is het of het me weer bij de handen afbreekt. Ja, daar word ik moedeloos van. En boos. Het leven is voor mij vaak al moeilijk genoeg. 

De onmacht, vragen en woede leg ik bij God neer en probeer het dan los te laten. Voor zover dat gaat, omdat het steeds door mijn hoofd spookt ... Meer dan mijn best doen, kan ik niet. Maar ik vind het moeilijk dat ik God nu niet kan ervaren. Vanmorgen hadden we Heilig Avondmaal in de kerk. Omdat we een grote gemeente hebben, doen we het op onze locatie lopend. Iets waar ik me niet zo prettig bij voel. Ik vind het altijd wel spannend en voel me dan wat trillerig. Omdat ik het vanmorgen soms wat te kwaad had met de liederen die gezongen werden, had ik al hyperventilatie toen we naar voren liepen. Af en toe moest ik mezelf maar even knijpen, dat leidde dan even af van de moeilijkste momenten (ik was bang dat ik anders daar vooraan in tranen zou uitbarsten). We gingen weer zitten, terwijl anderen nog vooraan waren. Toen kwam alle onmacht en woede eruit. Ik heb erg zitten huilen, en even had ik mezelf niet onder controle. Mezelf slaan, 'Heer, alsjeblieft, help me!' en ik zat te trillen als een rietje. Best heftig, maar op dat moment kon het me totaal niet schelen wie het zag of wat iemand zou denken. Met emoties uiten heb ik weinig moeite, maar dit ging dus een stapje verder :-) Een jongen die naast me zat, en die ik niet kende, ving me op. Hij vroeg of het wel ging, wat er aan de hand was. Hij bood een luisterend oor en had zijn hand op mijn arm gelegd. Wat kan dat goed doen!!! We hebben na de dienst even verder gepraat en hij zei dat hij het best een lastig onderwerp vond. Ik zei: 'je weet niet half hoe enorm ik dit waardeer!' Het heeft me enorm opgelucht en dat gevoel van onmacht ben ik nu kwijt (ik was daarna echt leeg). Wel positief dat iemand er dan voor me is (ik denk dat God daarin er dan wel voor me was!) en dat ik ook onder alle omstandigheden, ook bij heel heftige emoties, mezelf kan zijn :-) Het zal vast ook meespelen dat ik veel aan het verwerken ben. Mijn therapeute zei dat alles wat er aan verdriet en woede zit, dat dat er 'in laagjes' uitkomt. Maar goed ook, anders weet ik niet wat er zou gebeuren, met verdriet dat er al 30 jaar zit... ik heb wel besloten dat ik morgen onze dominee bel of ik een afspraak met hem kan maken. Die strijd waar ik nu in zit, ook de vragen in het geloof, daar kom ik momenteel niet meer uit. Teveel om er zelf mee rond te blijven lopen.

Nu er heel wat heftige emoties uit zijn gekomen, voel ik me voor het eerst wat beter, een beetje 'mens'. Wat is dat een opluchting. Vanmiddag kreeg ik visite van een vriendin die het ook moeilijk heeft. Maar er verandert echt wat in het contact; we leren nu om ook de positieve dingen te blijven bekijken, ook als de ander het even niet ziet. Thuis blijven en in bed liggen helpt zeker niet, dus dat doe ik ook beslist niet. Juist naar buiten gaan, juist doen wat tegen je gevoel soms ingaat maar waarvan je weet dat je ervan opknapt.

Dus wat helpt wel? Wat kun je doen bij een depressie of als je je erg rot voelt?

Dit zijn de dingen die ik probeer en die ik als tips heb gekregen. (ook al is dat nu moeilijker, in elk geval probeer ik het)

- besteed tijd aan hobby's

- luister naar muziek die je mooi vindt (ik heb op Spotify een speciale afspeellijst 'Don't Give Up' met positieve nummers en vrolijke nummers

- ga naar buiten, blijf niet binnen zitten

- doe iets waar je plezier aan beleeft

- luister bewust naar de zingende merels. Gegarandeerd dat je daar wat van opknapt! Hier geniet ik echt van.

- blijf niet te lang in bed liggen. Probeer wat eerder op te staan.

- probeer goed te eten

Mijn therapeute raadde me aan om in tijden als deze, een feel-good pakketje in huis te hebben. Daar kan een mooie dvd in zitten, iets wat je lekker vindt, een reep chocolade enz. Ze zei: je hoeft niet zo streng voor jezelf te zijn. Je mag jezelf best een beetje verwennen als je je rot voelt.

En als laatste: GEEF NIET OP!!!!

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Tja, herkenbaar, niet alles, maar wel die worsteling.

XXX
Mandela's kleuren of zelf ontwerpen is helende therapie, kleuren geven je emoties weer, heeft mij ook geholpen bij mijn depressie.
Ik heb laatst patronen gevonden om mandala's te haken als kleedjes, raamhangers of onderzetters. Hier ben ik nu ook mee bezig. Met leuke, vrolijke kleuren. Het ziet er nu al leuk uit, dus het eindresultaat zal echt mooi zijn :-)
tegen Ibrilman
1
ja, die heb ik ook laatst gezien, prachtige resultaten, ja creatief bezig zijn brengt je op andere dingen, je creëert van binnen naar buiten en het resultaat is mooi.
Je bent op de goede weg,en je hebt goede tips hier staan.Het komt goed met je.Hou vol!