Een stempel heb je zo te pakken!?

Door Senseo gepubliceerd op Friday 23 May 20:37

 

Hoezo heb je een stempel zo te pakken?

 

Ooow die en die heeft ook een stempel, en die ook, zomaar hoor, helemaal niet lastig, want iedereen heeft tegenwoordig een stempel. Als een kind iets druk is, hebben ze gelijk ADHD, PTSS, ASS, ASPERGER, PDD-NOS. Zomaar, zonder eerst goed naar het kind te kijken!!

Tenminste, dat is vaak het oordeel van mensen die er blijkbaar weinig tot geen ervaring, laat staan verstand van hebben.

En dat is sinds kort mijn ervaring.

Mijn oudste dochter heeft al een stempel, namelijk Gilles de la Tourette. Heeft ze eerlijk verdient hoor! Ellenlange vragen lijsten beantwoord. Gesprekken met haar, gesprekken met ons, gesprekken samen. En vraag na vraag na vraag! Gesprekken van 2 uur zijn geen uitzondering, en dat met een meid van 10. Ze heeft zich er kranig door heen geslagen, en we zijn trots! Trots dat ze antwoord kan en durft te geven en zich niet schaamt. 

Nu zijn we ook al een redelijke tijd bezig voor stempel nummer 2! Namelijk PDD-NOS. Als ze die stempel krijgt dan heeft ze die ook eerlijk verdient! Want heus, je krijgt niet zomaar een stempel. Die moet je verdienen met gespreken, observaties, vragenlijsten en nog meer gesprekken en vragen. En wederom voel ik trots. 

Alleen neemt die trots het gevoel van verdriet niet weg. Het verdriet dat je voelt als ouder, als er weer heel makkelijk, en zo uit de losse pols word gezegt: Nouuuu die stempels geven ze tegenwoordig aan iedereen hoor! En heel gemakkelijk. Bijna alsof je graag wil dat je kind een stempel heeft.

Dan laat mij uit eigen ervaring zeggen dat dat absoluut niet de waarheid is. De waarheid is een lange weg. Een lange weg, waar je je op stuk bijt. Na gesprekken ben je gesloopt, ben je op, en zit je hoofd boordevol met vragen en nog meer vragen. Vragen waarmee je bij niemand terecht kunt. Behalve bij je hulpinstantie. Hoe zal het gaan als ze ouder is? Zal ze gelukkig blijven? Komt er nog meer bij? Kan ze alle hulp krijgen die zij nodig is? Hoe gaat het straks op het voortgezet onderwijs? Hoe gaat dat met werk? Hoe gaat dat met begeleiding in al deze dingen? Hoe kan ze er zelf het beste mee om gaan? Hoe kan ze dat leren? Hoe kunnen wij haar dat leren? Hoe kunnen wij er zelf over leren? Hoe moeten we er zelf mee omgaan? Hoe is het voor onze andere 2 kinderen? Hoe kunnen we hun helpen?, want ze snappen er geen biet van. Daar voor zijn ze net te jong. Enz. enz....

Na 1x bijna het stempel te hebben verdient van PDD-NOS, werd er toch nog weer getwijfeld en wilden ze nog een keer in overleg met alle disciplines die erover gaan. De 2de x willen ze eerst haar eerst nog 6 weken lang, 1 dagdeel in de week observeren in een groepje kinderen met allerhande stoornissen. Maar dat kan pas na de zomervakantie, tenmniste als de gemeente het niet weg bezuinigd in tijd. Tot die tijd komt er minimaal 1x per week een ambulant verpleegkundige bij ons thuis, om ons handvaten te geven, tips, ideeen, begeleiden. En daar zijn we maar wat dankbaar voor. Maar al met al gaat het nog minimaal 3 maanden duren eer er weer gesproken gaat worden over een stempel.

Mensen die dus van mening zijn dat een stempel zo is gegeven, weten blijkbaar niet waar ze het over hebben! Laten die mensen zich eens in dingen verdiepen waar ze geen weet van hebben. En niet zo uit de losse pols, de mening van al die onwetende mensen te delen. 

Want nogmaals, een stempel krijg je niet, een stempel verdien je! En heb je dan eenmaal een stempel, moet je nog afwachten of het je leven positief of negatief beinvloed. Want dat kan niemand je voorspellen.

 

 

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Maar zonder stempel betekent geen goede hulp. En dat is wat ze nu nodig is, En wij als ouders ook.
Alleen PDD-Nos is nogal een vage stempel, een aanverwante stoornis. En al die stempels zijn ook niet goed voor het kind, later in de maatschappij wordt het daar op afgerekend, is nooit goed.