Ik ben hartstikke gezond, maar heb trauma... anders dan Post traumatische stress

Door Echteverhalen gepubliceerd op Friday 23 May 19:42

Trauma

Fibromyalgie onder controle, ik bleef doorzoeken en ik heb hyper mobiliteit... M'n zoon nog veel erger, en men onderschat wat zo iets is.... Je bent dan te los, gewone dingen, het dagelijks leven is als een sport... 

Mensen die dat zeggen met Fibromyalgie moeten even checken of ze te lossen gewrichtsbanden hebben... Mijn zoon heeft zelfs een te klein hoofd daardoor... De spieren zitten te strak om z'n hoofd, en remmen de groei, jaren groeide hij niet eens een mm... 

Met hypermobiliteit krijg je snel bekkenklachten in de zwangerschap, klachten met lang schrijven, pijnklachten aan gewrichten, spieren. Zoals je nek. Rug. Overal... Burn out, fibromyalgie... alles door die zwakte... Je bent gewoon zwakker, en sneller geblesseerd, en kunt echte problemen ontwikkelen, omdat het dagelijkse leven je over grenzen trekt... Dus beschadig je... Het wordt erger en erger, en je bent altijd moe... 

CVS heb ik dus niet... Maar ben wel altijd moe... De klachten horen bij hypermobiliteit... 

 

Nu kreeg ik er traumatische situaties er boven op, die ik nu pas verwerk.... Voor het eerst... Trauma... Zoals een ander na een auto ongeluk even hulp nodig heeft, of even rust vraagt... Maar dan heel veel dagen te verwerken, omdat die situatie m'n hele leven duurde... tot ik bij m'n moeder weg was... Toen pas kon ik denken, en me veilig stellen... Eindelijk verwerken... En dat is veel... Alles moet even passeren... 365 dagen keer 30 jaar, plus nog eens wat schikkeljaren... Echt duizenden dagen en momenten... Bijna 100.000 dagen... Zoveel is dat ook, en altijd weer wat anders... Dat is trauma, niet bang van een gordijn.... Maar reeele angst, omdat je even voor het eerst terug moet denken aan die situatie... Er herhaalt zich weinig, er zijn wel gelijksoortige dagen, maar net anders.... Het is echt elke dag proberen te grijpen die geweest is, alles op z'n plaast zetten... Een grafiek erbij, dit soort dingen kwamen zo vaak voor, dat soort dingen zo vaak... 

Wel ben ik bang tijdens die verwerking, omdat het angstig was... Niet bang dat ik onder stoelen zit, maar ik voel me wat licht huilerig, ik ben blij dat ik leef, dat ik niet depressief ben, niet ziek, niet gek, maar heb er wel pijn van zolang ik er over na kan denken, tot het klaar is... Het zijn zoveel langdradige dagen... die ik nu benoem... M'n leven is een 9 geweest de afgelopen jaren, nu een dikke tien... Kan niet beter... Maar het opeten van de feiten, het verteren van wat ze deed m'n moeder, en die omgeving... Het leren wat dat betekent voor andere mensen en mezelf... Wat het precies inhoudt, welke ziekte ze heeft, en wat ze daardoor wanneer uitspookte, wat die anderen dan hadden door zo mee te doen, uberhaupt die provincie te begrijpen en hoe in Nederland in andere provincies bijna compleet andere werelden kunnen bestaan... Dat echt geen Nederland meer heet... Soort ghetto... Gek gevoel om van weg te zijn... Dat vreemde is zo'n gevoel alsof je net verhuist bent... Even is alles anders, en dan wen je weer aan het nieuwe... Je bent nog steeds wie je bent... Toch is het even wat vreemd...

Het is zo mild, maar aanwezig... 

Ik moest wel weer opbouwen, een soort burn out idee... Mijn eigen leven ging on aagetast verder, maar de paar dingen die ze had geblokkeerd die moest ik weer durven... Even zien dat ze echt weg is... En gek genoeg even zien hoe anderen daar mee omgaan... Elke groep heeft z'n eigen regels... Hoe laat moet ik hier stil zijn? Dat idee... Dat is overal wat anders... Wie wil hier overheersen? Zo'n leven opnieuw beginnen kent nieuwe grenzen, gelukkig ben ik een balans type en ben op orde en in een fijne omgeving, voor je het weet... Maar dan komen er ook nieuwe zaken, die ik even niet kon gebruiken... Ik had me al jaren gered, kreeg ik zo'n school erbij die kinderen trapt... Een van die juffen doet dat, naar zeggen zelfs 2...de anderen trekken en schreeuwen... We waren zo weer weg... Wat een ellende... Ik was nog niet ziek, maar bijna storte wij alle drie m'n kinderen en ik daarvan in... Tot we de echte wereld weer kregen een goede school, fijne mensen om ons heen... Het was echt een misser die andere school... Iedereen van die school gaat er af... de een na de ander... dus de goeie redden zichzelf al duurde dat voor ons gevoel te lang, we zaten echt in de rats over die kinderen en ouders... En wij zitten zo luxe... groot huis, al hebben we die ruimte echt nodig, maar ook goede school, goede zorg verzekering eindelijk, goede contacten, goed uitzicht op een goed betaalde baan... goede, hoge resultaten in mn studies... het is een top tijd, zeker achteraf... Het verwerken is eerder veel en vervelend omdat het zo veel is, als iemand met een ziekte... in een ziekenhuis, die wil ook wel eens weg... maar ik kan weg, heb alleen die verwerking erbij... Dus ik mag niet zeuren... Wel is het verboden wat ze deed, en dat is zo lastig, men deed ook echt niets tegen haar, dus soms kom je mensen tegen die haar laten lopen en dan denk ik, dat is het probleem van Nederland, ze weten niets, doen daarom niets... Ze weten echt te weinig in dit land,alsof we hier niets mee maken, maar dat maken veel juist wel mee, en dat laten ze zo'n school staan... En mn moeder staan en mn broers... en doen net alsof je ermee moet samen werken ofzo.... Uiteindelijk gaan ze zelf dan wel weg uit dat soort kringen, zoals ik... maar ze leven gewoon verder... criminelen blijven dus bestaan, door de mensen zelf...

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.