El Cabeceo, de hoofdknik van een Tango-man.

Door Benietje gepubliceerd op Wednesday 21 May 12:54

Vanavond, mijn allereerste dansavond in de stad Buenos Aires, gaan we naar de Tangosalon La Brucha in de dansgelegenheid El Beso. Met heel veel zin om te dansen, een grote dosis nieuwsgierigheid en lichtelijk zenuwachtig ga ik naar binnen. Hoe zal het daar zijn?

Over alle klassieke en vastgeroeste structuren gehoord, maar het is een shock om ze nu in het echt te zien. Iedereen danst zeer geconcentreerd en alleen close embrace, milongero-stijl. Ik zie een apart gedeelte voor meisjes rechts en de jongens zitten links. Achterin lijkt iedereen wel "gemengd" te zitten. Er is een cortina (pauzemuziekje tussen verschillende blokjes muziek) van wel 3 minuten. Er wordt naar elkaar gekeken, geloerd of juist heel nonchalant gedaan. Meisjes worden gevraagd met een hoofdknik en lopen vervolgens naar de man. Na afloop van ieder blokje gaat iedereen op zijn eigen plekje zitten en het spel begint weer van voren af aan. Er wordt weinig onderling gekletst, maar heel veel gekeken.

De gastvrouw komt naar me toe. Een jonge hippe meid die zich voorstelt als La Brucha herself. Ze vraagt of ik alleen ben. "Porque? Waarom wil je dat weten", vraag ik haar verbaasd. "Dat heeft te maken met welke plek in de zaal je krijgt", antwoordt ze met een glimlach. "Stellen zitten achterin". "Ik ben alleen, estoy sola", meld ik haar. Ze brengt me naar een stoel op de 3e rij, de achterste rij van de meisjesafdeling. "Veel plezier", voegt ze me nog toe en verdwijnt weer naar de ingang.

De DJ draait mooie klassieke tango. Ik durf niet naar de mannenkant te kijken, bang voor een blik waar ik op moet reageren. Of juist niet moet reageren. Ik bestudeer de dansstijl op de vloer. Maar mijn nieuwsgierigheid overwint na een tijdje, plus de zin om te dansen, dus ik breid mijn blikveld uit, richting de mannenafdeling.

Een leuke jongen met een kaal hoofd, ringbaardje en geheel in zwart gekleed knikt vragend maar dominant in mijn richting. Een beweging met zijn kin omhoog: hé jij daar! Ik kijk hem nogmaals goed aan, met vragende blik en lichtelijk verbaasd. Zo van, heb je het werkelijk tegen mij? Ja, knikt hij, jij bent het met wie ik wil dansen. Ik voel dat mijn hart een sprongetje maakt. Ik ben aan de beurt. Met hartkloppingen en veel danszin loop ik naar hem toe en samen gaan we de dansvloer op. Wow, hij bouwt onze embrace in 4 aparte fases op. Wat heerlijk, al die aandacht bij het passen en meten van onze lijven. We dansen zachtjes weg met kleine en gevoelige pasjes.

Helaas is het nummer idioot snel afgelopen en daarna volgt direct de cortina. Hij zegt tegen me: "Wil je nog een keer dansen, en dan een hele tanda, alle dansen, want je danst goed!" Oh, ik bloos tot over m'n oren. "Ja, dat zou ik wel fijn vinden", zeg ik, en we lopen terug, de dansvloer af. Hij naar zijn plek tussen de mannen. Ik moet dus kennelijk maar naar mijn eigen stoel, concludeer ik, want hij keurt mij geen blik meer waardig. De cortina lijkt nu geen 3 maar wel 10 minuten te duren. Elke paar seconden loer ik naar mijn eventueel toekomstige danspartner. En vraag me ondertussen vertwijfeld af of hij het komende blokje muziek bedoelde. Of een willekeurig blokje in de toekomst. De muziek begint. Hij kletst door met zijn vriend. Ik voel lichtelijke paniek ontstaan. Vervolgens draait hij zijn hoofd naar mij en doet weer het dominante hoofdgebaar. Pfff.., ik haal opgelucht adem. Hij kiest mij inderdaad nog steeds, mijn eerste echte Argentijnse Tanguero. Op de dansvloer krijg ik weer de secure opbouw van de omhelzing. We dansen samen een hele tanda. Ik krijg na afloop een compliment en een lieve beso, altijd één en altijd rechts. Hmmm, heerlijk. Ik blijf de rest van mijn leven van hem houden.

De volgende ochtend bespreken we tijdens het ontbijt en een kopje koffie onze eerste echte dans-ervaringen. Wij, ondernemende reisgenoten uit de gehele wereld, toevallig bijeen in een tango-appartement in de stad Buenos Aires. En ik meld ze dat dat hele hoofdknik gedoe mij eigenlijk nu, als nuchtere Hollandse danseres, tijdens het ontbijt ineens een gevoel geeft van: wat sta jij nou naar mij knikken, idioot! Kun je me niet eens fatsoenlijk vragen? Kunnen we niet gewoon even samen kletsen? Eventjes kennismaken? Tussendoor samen een slokje wijn nemen? Wat jij nou met die dominante knikjes! Eikel! En vervolgens ga ik ook nog eens slap van de zenuwen die vloer op! Met weke knieën. En mij zoo blij voelen! Wat nou blij, jij stomme trut, neem ik mijzelf kwalijk. Eén of andere vent die je commandeert met een stomme hoofdknik??? 

En toch ga ik vanavond weer....

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.