Eerste ervaring in een Waxbar

Door Benietje gepubliceerd op Wednesday 21 May 12:09

Een zonnige dag in Hartje Utrecht. Ik wandel, niet geheel ontspannen, naar het adres dat ik op internet heb gevonden. Een roze voordeur. Ik haal buiten nog eenmaal diep adem. En daarna stap ik met een dapper gevoel het knalroze barretje binnen. Goed voorbereid, maar een tikkeltje nerveus. Een heerlijke geur van kruiden en hars komt me tegemoet.

Achter de bar staat een mooie buitenlandse vrouw. "Hello?" Zegt ze vriendelijk. "Can I help you?" "Yes please," zeg ik op mn beste Engels. "I have an appointment at half past one." "Ah yes, I am Deborah, welcome, you can see our menu if you want and show me wat you like." Ze geeft me een folder met daarop tekeningen van diverse modelletjes en opties. "Yes, I would like number trhee please, the string." antwoord ik haar zelfbewust en goed op de hoogte. "Ok," antwoordt ze, "please come in." En ze neemt me mee naar een gang met behandelkamers.

Iedere kamer heeft een roze naam. Ik mag in Borbotella, vlinder. Ik zie een strak witte behandeltafel en 4 potten vol borrelende, kleurige wax op een tafeltje daarnaast. "Take out your clothes under, and lay down." Beveelt ze me en verlaat de kamer. Ik kijk met lichte paniek naar de dichtvallende deur. OK, nu doorzetten, spreek ik mijzelf moed in. Je kunt dit. Ik doe wat ze me heeft gevraagd en spring op de tafel. Deborah komt weer binnen en legt me in de juiste positie. Voeten tegen elkaar, knieën naar buiten. Blij dat ik veel aan sport doe, schiet er in mijn hoofd, want de pose gaat me goed af. Ja, in moeilijke situaties ben je ineens blij met de meest vreemde gedachten, schiet er ook nog in mijn hoofd.

Ze bekijkt me van nabij. Ik staar gênant weg naar een muur. "Number three, not good," zegt ze. "You need number two stripe not string because beralwetame" (niet te verstaan). "Ah, yes, oké" zeg ik met hoge stem. Zo snel ben ik nog nooit van modelletje veranderd, denk ik bij mijzelf. Binnen één seconde veegt ze een warme lik wax tussen m`n benen. OKÉ, nu kan ik dus echt niet meer terug, schiet er in mijn hoofd. En ik voel dat er paniek toeslaat en ik snel ga ademen. Waarom wilde ik dit ook alweer? Was er een zus die zei: dit is echt iets voor jou, moet je ook eens laten doen? Of was het de TV-show van Paul de Leeuw die me triggerde? Ik weet het even niet meer.

Ze trekt aan de gestolde wax en mijn benen willen haar spontaan trappen. "Relax," beveelt ze me. "You need to breath." Ah ja, dat was ik net even vergeten. Ademen. In en uit. Hoe moet dat ook al weer. Terwijl ik dat oefen trekt Deborah in een paar keer de wax weg. Pfff… pijnlijk, maar wat een opluchting. Al snel volgt er een nieuwe lik wax. En nog één. Ik werp een blik naar beneden en zie een baan gesmolten chocolade in m’n lies. Geen tijd om erover na te denken want ik moet ademen. In en uit. Doet me denken aan 2 eerdere momenten in mijn leven. Hoogtepunten waren dat. Geen idee of dit daar ook onder gaat vallen. Maar Deborah werkt stug door. En vertelt me iedere minuut: "You need to relax, you need to breath."

Ik ga spontaan van haar houden, zo helpt ze me door de pijnlijke momenten. Na een kwartier is ze klaar met haar klusje en smeert een koele gel op de nu blote zachtroze delen. Dat voelt pas relaxed… "Now, you turn around," beveelt ze. "Around???" Schiet er hard uit mijn mond. "Around in what way?" "Yes please," antwoord ze rustig, "on the belly." Ik doe maar wat ze zegt en voel mij hopeloos overgeleverd. "Help me with the hands" zegt ze, en legt mijn handen op m’n eigen billen. Ze bestudeert het nieuwe gedeelte. Ik voel van binnen een behoorlijke druk aankomen en kan nu al alleen maar denken aan ademhalen. Te gênant voor woorden. Mijn wangen lopen rood aan. Ik voel al snel een flinke lik warme chocola aankomen. Op dat moment begin ik werkelijk te schaterlachen. En lach die spontaan, maar iets te hard opkomt en niet te onderdrukken is. Een lach die ontstaat door gevoel van overvieuw: in welke situatie ben ik nu weer beland? Maar de lach mag niet te lang duren. Want ademen moet ik van Deborah. In en uit. En de wax wordt professioneel in een paar rukjes verwijderd.

Ook hier komt een koele gel na afloop. Ik ben klaar. Er is geen spiegel. Maar dat geeft niet. Ik trek snel mijn kleding aan, betaal en stap de deur uit, de zonninge, drukke winkelstraat van Utrecht in. Er komt een gevoel van geluk over me. Yes, I did it. En met een enorme big smile loop ik terug naar mijn auto.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.