Boudewijn de Groot, 70 jaar jong !

Door Gymbo gepubliceerd op Tuesday 20 May 19:16

Vandaag is een absolute mijlpaal voor een van Nederlands grootste artiesten. Boudewijn de Groot wordt 70 jaar jong.

f7f3fc5eac26e3c994511832e70bf333_1400608

Boudewijn de Groot werd geboren op 20 mei 1944 te Batavia (Java) in een Japans interneringskamp. Een jaar na het overlijden van zijn moeder in juni 1945 vertrok het gezin naar Nederland, naar Haarlem. Terwijl vader terug keerde naar Indië, ging Boudewijn wonen bij zijn tante, zijn zus en broer  werden elders ondergebracht. Omstreeks 1951 werd het gezin herenigd en verhuisde verhuisden ze naar Heemstede, nadat zijn vader hertrouwde.

In dezelfde straat waarin ze woonden, woonde ook een jongetje met de naam Lennaert Nijgh, een vriendje van het stief broertje van Boudewijn. Hoewel Lennaert en Boudewijn elkaar regelmatig zagen trokken ze toch niet veel met elkaar op.

56b06090cbb64611b4d8e53aa94bfc8c_1400608

Na zijn examen in 1962 schreef Boudewijn de Groot zich in voor de Nederlandse Filmacademie in Amsterdam. Hier kwam hij opnieuw Lennaert tegen die ook interesse had voor de cinema en samen met de Coornhertse vriendenkring maakten ze een 8-mm-filmpje. In dit filmpje zingt Boudewijn twee zelfgeschreven liedjes, 'Pubertair' (later 'De kater' genoemd) en 'Bij het raam'. De officiële première van het filmpje vond plaats op 29 dec. 1962.

 

Tijdens een latere vertoning begin '64, was de toenmalige nieuwslezer Ed Lautenslager aanwezig. Hij was zwaar onder de indruk van de muzikale en schrijverstalenten van het duo. Hij raadde hen aan enkele liedjes te schrijven, die hij dan via een relatie bij de platenmaatschappij Phonogram zou aanbieden. Enkele maanden later nam Boudewijn de nummers 'Élégie prenatale', 'Strand', 'Sexuele voorlichting' en 'Referein voor...' op, zichzelf begeleidend op eengitaar.

 

Niet dat de plaatjes veel succes hadden, want ze verkochten voor geen meter, maar de teksten maakten wel iets los. Tijdens Boudewijns eerste tv-optreden maakte de publieksjury in het talentenjachtprogramma “Nieuwe Oogst” zich behoorlijk druk over de tekst van 'Élégie..' De vakjury erkende wel het talent van het duo en beloonde hen met de eerste plaats. Het tv-optreden zorgde er voor dat Boudewijnuitnodigingen kreeg voor zaaloptredens. Het begin van een stralende carrière.

“Waagtaveerne” in Haarlem werd zo'n beetje de muzikale thuishaven van Boudewijn en Lennaert. De laatste zou hier zijn eeuwig onbereikbare liefde ontmoeten voor wie hij kort daarna de lp "Voor de overlevenden" schreef.

d5fbf3881429df970af56f245d742494_1400608

Geen hits, gezinshoofd en afgewezen als cameraman bij televisie zorgden ervoor dat er zo snel mogelijk brood op de plank moest komen. Boudewijn ging aan de slag als magazijnbediende, tussendoor was hij nog een jaar lang te horen als discjockey bij de piratenzender Veronica, waar hij onder de naam Marcel Oversteege o.a. een jazzprogramma presenteerde.

 

Na de eerste financiële mislukkingen dwong  de platenmaatschappij Boudewijn en Lennaert ertoe op de min of meer commerciële tour te gaan. Producer Tony Vos, die onvoorwaardelijk geloofde in het talent van het duo, stelde voor een vertaling te maken van een Engelse versie van het Aznavour-nummer 'Un enfant de seize ans', Noel Harrison had het eenEngelse hit gemaakt onder de titel 'A young girl of sixteen'. Het arrangement van zijn uitvoering werd noot voor noot overgenomen voor 'Een meisje van zestien'. En met succes, zij het wat Boudewijn betrof echt niet van harte. Hij en Lennaert waren immers te zeer bezig met chansons, folk en 'artistiek bezig zijn'. Elektrische gitaren, basgitaar en drums waren voor de beatmuziek en dat was heel wat anders dan de muziek van Boudewijn. Maar het meisje nestelde zich vanaf oktober '65 voor 13 weken in de hitparade, het grote publiek ontdekte Boudewijn de Groot en Lennaert Nijgh en met hen werd de scheidslijn tussen 'cultureel verantwoorde muziek' en 'muziek voor het grote publiek' opgeheven.

a754495e24ae4f4264ae1402e9780cdd_1400608

Hit nummer twee was 'Welterusten, meneer de president'. Vanaf toen kon Boudewijn de Groot zich full time bezig houden met muziek maken. Zijn eerste lp, waarop beide nummers stonden, verkocht boven verwachting. Op de plaat stonden ook enkele vertalingen van songs van Donovan en Bob Dylan en Lennaert voegde hier nog een paar andere protestliedjes aan toe. In die periode groeide Boudewijn de Groot uit tot meest populaire zanger van Nederland, hetgeen resulteerde in een eerste plaats op de hitparade in het voorjaar van 1967 met het carnavaleske 'Het Land van Maas en Waal'. De tekst van Lennaert Nijgh, geïnspireerd op het werk van Jeroen Bosch werd door Boudewijn van muziek voorzien met het idee het lied de sfeer mee te geven van Bob Dylans 'Rainy day women 12 & 35'. Muziekarrangeur Bert Paige (Albert Lepage) zocht het iets meer in de Europese traditie en maakte er een carnavals hit van.

 

Boudewijns eerste echt volwassen product was de lp "Voor de overlevenden" uit 1966. Hiervoor werd hij beloond met gouden en platina plaat en een Edison. Een album vol klassiekers met thema's als verloren en onbereikbare liefdes, voorbijgaande vriendschappen en voorbije jeugd. De onbereikbare grote liefde, het verdriet en onbegrip daarover heeft tot Nijgh tot een meesterwerk  geleid, de teksten van Nijgh op deze plaat waren literaire juweeltjes die nog nooit door niemand in de Nederlandstalige popmuziek zijn geëvenaard.

 

In 1967 volgde de LP "Picknick" van hetzelfde team. Met resultaat opnieuw gouden en platina plaat en een Edison. Het ruime budget zorgde voor een prima sfeer en Paige gooide alle remmen los. Het duet met Elly Nieman, 'Meester Prikkebeen', leverde Boudewijn opnieuw een toptien-notering op en het underground blad "Hitweek" riep de lp uit tot eerste echte Nederpopalbum. Met Lennaert ging Boudewijn nu ook nummers voor anderen schrijven, onder andere voor Liesbeth List.

936bc36279130ddf954ac85657b8ebbe_1400608

Zoals bij vele succesduo’s het geval is brak ook de samenwerking van dit duo. Boudewijn zette een project op met zijn studiegenoot van de filmacademie Lucien Duzee Samen schreven ze de tekst van een soort luisterspel getiteld 'Heksensabbath'. De verkoop stak schril af bij die van de vorige platen, Nederland liep er niet warm voor. De plaat flopte, de samenwerking met Lennaert Nijgh lag stil, de optredens in het land zorgden vaak voor enorme frustraties omdat het publiek dacht de plaatuitvoeringen van Boudewijns repertoire te horen te krijgen, maar moest het doen met een simpele gitaarbegeleiding. Dat vielniet in goede aarde en zorgde voor ontevreden reacties. Mede hierdoor besloot Boudewijn de Groot het Nederlandstalige repertoire te laten voor wat het was en zich te richten op Engelstalige beatmuziek.

 

In de studio werd gewerkt aan een Engelstalige single, 'In your life', met een studioband die de naam The Tower kreeg. Het singeltje had niet zoveel succes, haalde voor korte tijd de hitparade, maar mondde niet uit in een succesvolle Engelstalige carrière. Een tweede single met The Tower flopte, evenals twee pogingen met een andere studiogroep (Session). Boudewijn verhuisde met een aantal muzikanten naar Dwingeloo met als enig doel een band op te richten en Engelstalig repertoire te schrijven. Het liep op niets uit en na een barre winter op het Drentse platteland keerde De Groot in 1970 terug naar de Randstad, het geld was op.

 

De Groot ging aan het werk als producer voor de platenmaatschappij Phonogram en vestigde zich in Amsterdam.

, belde zijn oude makker Lennaert en stelde voor de draad op te pakken. Nijgh stemde in en in 1973 verscheen de lp "Hoe sterk is de eenzame fietser". Deze keer werden er ook teksten geleverd door Ruud Engelander. Van zijn hand verscheen o.a. het nummer 'Jimmy', genoemd naar Boudewijns jongste zoon, die in '72 werd geboren. Het nummer haalde glansrijk de hitparade, de lp was al even succesvol, kreeg een Edison en werd beloond met goud en opnieuw platina. Als producer was De Groot verantwoordelijk voor de comeback van Rob de Nijs, voor wie hij samen met Lennaert hits schreef als 'Jan Klaassen de trompetter' en 'Zuster Ursula'. Het nummer 'Malle Babbe', dat groot werd gemaakt door Rob, werd door Nijgh en De Groot geschreven voor Adèle Bloemendaal. De Groot produceerde ook platen met The Blue Diamonds, Frank Kraayeveld, Oscar Benton, Willeke Alberti en Henny Vrienten. In 1975 volgde een ontmoeting met Renee Daalder, en ook deze keer was het resultaat een lp: "Waar ik woon en wie ik ben". De teksten werden geschreven in een appartement in het hartje van Parijs, de muziek opgenomen in de splinternieuwe studio van Ely van Tijn in Duivendrecht, met oa. Ernst Jansz, Willem Ennes  als muzikanten. De plaat werd ingezongen en gemixt in The Village Recorder in Los Angeles, waarmee een jongensdroom werkelijkheid werd: Boudewijn woonde een maand in Hollywood.

Tezamen met het latere album "Maalstroom" is "Waar ik woon en wie ik ben" de meest persoonlijke lp uit het oeuvre van Boudewijn. De Groot rekent keihard af met zijn verleden en geeft een openhartige kijk op het wie, wat en waar van 'een succesvolle zanger in Nederland'. In 1976 volgt opnieuw een tournee door Nederland en Vlaanderen samen met de voor die gelegenheid geformeerde Jeroen-Boschband, waarin opnieuw de namen opdoken van Ernst Jansz en Henny Vrienten. Het publiek vulde de zalen tot de laatste stoel.

In 1980 vertrekt Boudewijn voor de derde keer naar Hollywood te gaan, deze keer om zijn arrangeercursus af te ronden en aan te vullen met een workshop filmmuziek. Tussendoor volgde opnieuw een tour onder de titel “Concert”. In 1983 komt De Groot voorgoed terug naar Nederland. Om zijn marktgebied uit te breiden maakt hij een Duitstalige lp ("Bo", 1983) met vooral vertalingen van bekende en minder bekende stukken uit zijn repertoire. Het project stierf, mede door erbarmelijke promotie, een stille dood. Het jaar daarop bracht Boudewijn alle ellende van een verbroken relatie, financiële problemen en artistieke verwarring samen in een repertoire van negen zeer somber klinkende nummers. Aangevuld met het melancholische 'Vlucht in de werkelijkheid', de enige tekst van Lennaert . Te veel alles zelf willen doen maakte dat de plaat niet uit de verf kwam. Het mislukken van deze LP "Maalstroom" was er mede de oorzaak van dat De Groot in 1984 besloot het tijdelijk voor gezien te houden. Zijn vrije tijd vulde hij met het vertalen van thrillers en detectives voor uitgeverij Luitingh, stelde hij voor de IKON een tv-serie samen over subculturen in de Nederlandse popmuziek en produceerde hij de muziek voor een aantal films van Pim de la Parra. Soms hield De Groot zich ook nog bezig met het produceren van platen van Bram Vermeulen en  Rowwen Hèze

07e62414417359d1cec8cbff08cb4ed8_1400608

In 1991 werd de muzikale pauze verbroken door de musical "Tsjechov", waarin hij de titelrol speelde. De première vond plaats in 1991 in de Amsterdamse Stadsschouwburg en de musical werd heel enthousiast ontvangen. De naam Boudewijn de Groot was voor het grote publiek weer verbonden met het theater. Het acteren in "Tsjechov" beviel hem en de producenten zo goed, dat hij enkele jaren later gevraagd werd de rol van Otto Frank te spelen in "Het dagboek van Anne Frank" van Mies Bouhuys.

 

Boudewijn de Groot is helemaal terug van weggeweest             en het publiek sluit Boudewijn opnieuw uitbundig in zijn armen. Van 1996 tot 1998 gaat hij opnieuw toeren met een groep van zeven muzikanten, onder wie zijn ouwe maatje Ernst Jansz, door Nederland en Vlaanderen met het programma "Een nieuwe herfst". Het werd de zoveelste gouden plaat voor de artiest. Maar het allerbelangrijkste was wel de bijdrage van Lennaert, die na zoveel jaar van stilte opeens met een aantal ongelooflijk mooie teksten afkwam. Het duo was de magie nog niet verleerd.

In 1998 krijgt Boudewijn de Groot erkenning voor zijn carrière en ontvangt een Edison beeldje voor zijn totale oeuvre. Het jaar daarop volgde een al even belangrijke onderscheiding: ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw, welke benoeming hij mocht delen met Lennaert.

5064578d79e17c70ab99168c1eb74ae9_1400608

Na opnieuw een reeks voorstellingen van "Tsjechov", met opnieuw Boudewijn in de titelrol,  volgt een nieuwe tour getiteld "Andere tijden", met grotendeels dezelfde band als bij de tour van '96. Opnieuw uitverkochte zalen en een laaiend enthousiast publiek.

 

Tragedie, in 2002 als Lennaert Nijgh, een van de grootste muzikale genieën sterft. Lennaert was al een aantal jaren zwak en had in '98 al in het ziekenhuis gelegen. Maanden voor zijn overlijden gaat hij zienderogen achteruit. Een onvervangbaar verlies, waar alleen maar tegenover staat dat Lennaert een kostbare schat aan ongeëvenaarde teksten heeft nagelaten, die niet snel overtroffen zullen worden. Ze zijn van enorm doorslaggevend belang geweest voor de volwassenwording van de Nederlandstalige teksten in de popmuziek. Lennaert en Boudewijn schreven samen 76 hits. Zijn laatste teksten brengt Boudewijn de Groot uit in 2004 op "Eiland In De Verte" Het album, zijn 10e intussen haalt opnieuw platina.

 

2004 is een heel speciaal jaar voor De Groot. Hij wordt 60, en viert 40 jaar muziek maken. Er volgt een korte jubileumtournee. "Eeuwige Jeugd" trekt volle zalen en is zo'n succes dat het in 2005 in reprise wordt genomen. Tijdens de Vlaamse Feestdag van 11 mei 2004 staat Boudewijn de Groot  als centrale gast, 11 Vlaamse artiesten zingen tijdens dit grote concert de klassiekers uit het repertoire van De Groot. Het jubileumjaar werd in december 2004 afgesloten met een optreden met het Metropole Orkest in Carré. Ter ere van zijn 60ste verjaardag en zijn 40-jarig jubileum als artiest kreeg Boudewijn in mei 2004 in de Goudse schouwburg te Gouda een bronzen beeld in de bovenfoyer.

3ab03e76942978c5199302863fdfbd91_1400608

Ook de laatste 10 jaren van zijn carrière zit Boudewijn de Groot niet stil. Er volgt een boek "Hoogtevrees in Babylon" waarin al Boudewijns eigen teksten van uitleg worden voorzien en een nieuwe cd: "Lage Landen". Tegelijk start een tournee met dezelfde naam: Lage Landen. De nieuwe CD staat in één week tijd op nummer 1 in de Nederlandse album top 100. Voor zover bekend is dit nog niet eerder gepresteerd door een leeftijdsgenoot. Het album krijgt opnieuw goud. Na twaalf jaar intensief touren in Nederland en België neemt Boudewijn in 2008 een sabbat jaar, en geeft hij aan zich te richten op het schrijven van nieuw materiaal.

In februari 2009 werd Boudewijn geëerd met een portret in de Haarlemse stadsschouwburg.

Eind september 2009 is Boudewijn gestart met zijn theatertour "Wilde Jaren". Deze tour gaat, met een korte onderbreking, door tot eind mei 2010. In het seizoen 2012/2013 kondigde Boudewijn zijn laatste grote tournee aan, getiteld “Vaarwel, misschien tot ziens”. In het programmaboekje schreef De Groot  “Muziek zal er altijd zijn, zingen zal ik blijven doen tot het niet meer kan. Dus vaarwel, maar we zien elkaar hopelijk nog wel eens terug, u en ik" Op 14 mei 2014 speelde De Groot zijn allerlaatste concert in de Philharmonie in zijn thuisstad Haarlem, op de dag af 50 jaar na zijn eerste plaatopname, op 14 mei 1964 in de Phonogram-studio's in Hilversum.

 

Gelukkige verjaardag Boudewijn !!

 

d8877acaa77278e985b1f847cbb16539_1400608

 

© Gymbo 2014
Pictures: Google

Reacties (24) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
kijk en luister eens naar dit lied; geschreven door Bo zelf en beschrijft zijn levensverhaal:

http://youtu.be/Mt64Kyhvkgs

kippevel!!
Inmiddels heeft Bo aangegeven "niet helemaal te stoppen", maar niet meer een grote tournee langs de theaters in Nederland/België te doen .. komende herfst verschijnt er - naar verluidt - een nieuw album met daarop alleen liedjes door hem zelf geschreven ..

ach weet je, muzikanten stoppen niet .. muziek maken is "a way of life" , je kunt alleen de vorm en intensiteit veranderen, maar de drang om muziek te maken blijft .. gelukkig!
mooi hè, Bo <3
Heel mooi artikel over een legendarische zanger. Die zullen er niet veel meer komen...
Zeer interessant artikel en met plezier gelezen Gymbo!
De muziek van Boudewijn lag mij heel goed.
Dank voor het schrijven :-)
Mooi artikel.
Prachtig artikel over een pracht artiest.
Helemaal mee eens :)