513

Door Christella43 gepubliceerd op Monday 19 May 22:42

Een ijskoude wind blies door de bomen, het was zachtjes aan het regenen. Het weer was een precieze weerspiegeling van mijn gevoel. Koud, verdrietig en guur. De kleine regendruppels liepen langs het raam naar beneden, nog wel waren ze allemaal individueel. Één druppel, twee, drie en zo door. Er gebeurde zo weinig vandaar dat ik maar besloten had ze te gaan tellen, zo erg was ik me aan het vervelen. Dan is er toch echt iets goed mis met je, dacht ik bij mezelf.

Nadat ik bijna een half uur regendruppels had zitten tellen, 513 regendruppels om precies te zijn. was het in de tussentijd steeds harder gaan regenen. Dus werd het ook steeds moeilijker op de druppels goed uit elkaar te houden. Ik stond op. Liep naar de trap en op het punt dat ik een stap op de trap naar beneden wilde zetten ging mijn telefoon af. Papa, zie ik op het schermpje staan. Denk er heel even over na dacht ik, denk er heel heel eventjes over na of je zeker weet dat je wel op wilt nemen. Je weet toch waarom hij je belt en wat ie je gaat vertellen. Ik druk mijn duim op accepteren en sleep hem naar rechts.

'Hee lieverd,' hoor ik mijn vader aan de andere kant van de telefoon zeggen op een voorzichtig vrolijke toon. Zie je nu wel, dacht ik, zie je wel dat je het wist. 'Hallo pap.' Antwoorde ik hem teleurgesteld terug. 'Zou jij iets voor mij willen doen lieverd?' En zonder op een antwoord van mij te wachten ging hij verder: 'Zou jij voor mij de huiskamer een beetje willen opruimen en daarna als je daarmee klaar bent kun je misschien ook eventjes de keuken doen, als je dan toch bezig bent weet je wel dan kun je dat net zo goed ook even mee pakken.' 

Eventjes zwegen we allebei en toen was het weer mijn vader die de stilte verbrak: 'Het spijt me meisje,' zei hij. 'Het spijt me zo verschrikkelijk, ik ga het echt niet redden vandaag, ik kom morgen ochtend thuis, het spijt me lieverd.' Hij bleef maar door jammeren dat het hem zoveel speet en dat hij het echt niet kon veranderen dat ik bijna medelijden met hem begon te krijgen. Maar nee, dit keer niet. 'Je had het beloofd pap,' zei ik zonder dat er nog enige emotie in mijn stem te bekennen was. Ik zweeg, en hij ook. Zachtjes hoorde ik gesnik aan de telefoon, ik voelde dat ook mijn ogen vochtig begonnen te worden, ik hing mijn telefoon op zonder afscheid te nemen. Ik zette de stappen die ik voor dit telefoon gesprek al had willen zetten en liep langzaam de trap af. Een traan biggelde over mijn wang, wierp een verdrietige blik naar boven en veegde met een koude hand mijn wangen droog.

Vijf minuten later zat ik al op mijn fiets, richting het winkelcentrum. Dat het nogsteeds keihard aan het regenen was deed me niks. Ik had toch geen andere optie, dacht ik. Papa had de auto bij zich en ik wilde van geen tijden afhankelijk zijn. Ik was er, stapte van mijn fiets af en zette hem opslot.

Reacties (0) 

Reageren is uitgeschakeld.