Dansend door het leven (8)

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 19 May 09:25

Mevrouw de Koning probeert als enige de schijn van gezelligheid op te roepen, maar iets in haar houding doet me rillen. Zie ik het verkeerd of lijkt ze voor haar mannen te kruipen? Dat is bijna stuitend en totaal tegengesteld aan mijn ma, die zich de kaas door niemand van het brood laat kapen. Anderen beweren dat mijn moeder thuis de broek aan heeft.
 
Meteen na de koffie vraagt haar man naar ‘die school waar ik mijn tijd verdoe.’ Totaal verrast kijk ik hem recht in de donkere ogen. Mijn mond zakt nog net niet open en hij maakt gebruik van die schrik.
“Wat denk jij daar te leren? Hoe je zonder normen en waarden moet leven?”
“Oh, nee hoor. Die heb ik van huis uit meegekregen.” Op die snelle repliek heeft hij niet gerekend. Zijn mond zakt wel open. Hij lijkt belachelijk geschokt. Omdat ik me niet laat intimideren?
“Ik leer er heel interessante dingen over schaduwwerking, ideevorming en compositie in een schilderij.” Sprakeloos schieten zijn ogen snel van onder tot boven over mijn lichaam, alsof ik van vervloekt slechte huize kom, maar ik laat me niet kisten. Hij blijft me vanonder de dikke borstels hypnotiseren terwijl ik vol vuur vertel over welke vakken ik volg bij de kunstacademie, die tenslotte wel een HBO opleiding is. Geesje luistert met groeiend respect, tot ik vertel wat er bij een goed lijkend portret komt kijken.  
“Wat doet je vader voor de kost,” onderbreekt mijnheer de Koning me stoïcijns. Hoewel ik even overweeg eerst eigengereid mijn zin af te maken, geef ik uiterst precies articulerend antwoord terwijl in mijn elegante pumps de tenen zich gevaarlijk krommen. Bert lijkt zich te schamen.
“En wat doet die moeder van jou?” vervolgt de man zijn verhoor. Ik blijf beleefd uiteraard, maar als hij doorgaat met zijn onderzoek als was ik een verdachte, word ik van de weeromstuit toch tegendraads. Het scheelt er nog maar aan dat u naar hun inkomen vraagt, denk ik en zeg brutaal, met de neus omhoog, dat ik helaas niet weet hoeveel zij verdienen, "dus dat kan ik u tot mijn spijt niet vertellen. Mij is geleerd dat we daar nooit naar mogen vragen.”
De hint komt aan, geloof ik…alhoewel…
“Volgt die broer van jou soms óók zo’n onzinnige studie?” klink het neerbuigend en dan val ik stil. Ondertussen weet zijn vrouw zich geen raad, kijkt Bert kwaad en vraag ik me af wanneer ik op zal stappen. Met hoog opgetrokken wenkbrauwen kijk ik naar Bert.Te veel bekrompenheid voor drie kwartier. Deze hooghartigheid roept kwade demonen in mij wakker. Ook omdat hij me al die tijd niet recht in de ogen kijkt, onbeschaamd mijn figuur beoordeelt, zelfs vraagt of dat mijn eigen tanden zijn, waarmee ik zo overdreven lach. 

“Wat doet dat er allemaal toe, pa?” vraagt zijn zoon korselig -erg veel zeggenskracht kan ik er niet in ontdekken- en het lijkt de kwal bitterweinig te storen. Na een betonnen stilte houdt Berts vader een monoloog over  ‘Zijn Supermarkt’.

Ik knik welopgevoed beleefd. Hij runde ooit de 'enige echte supermarkt in zuid' wat mij schromelijk overdreven lijkt, aangezien dit onderkomen zo verlopen lijkt dat het Openlucht Museum het in zijn geheel wel op wil kopen: Voorbeeld van naoorlogse kleinburgelijke kruideniershandel…
“Ja, ik hoorde al dat u de zaak samen uit niets heeft opgebouwd,” zeg ik rustig. Vanaf de overkant bereikt me Berts doordringende waarschuwende blik. Wat bedoelt hij? Moet ik zwijgen? Ben ik te kritisch? Nico’s beeltenis speelt ondertussen kwajongensachtige spelletjes met mij.

“Oh, uw vrouw heeft niet in de zaak meegewerkt?” vraag ik oprecht verbaasd en wil naar haar beroep informeren tot vaders donkere prikogen afdwingen dat het stellen van vragen enkel aan ouders is voorbehouden. Hij hervat de monoloog over hoe hij na de oorlog...en toen en dus en dan. Natuurlijk valt het op dat Nico's dood daarin angstvallig wordt verzwegen en het is alsof de jongen me vanaf het kastje knipogend uit de concentratie haalt. Terwijl het gezinshoofd zichzelf als held profileert begint Nico opnieuw te spreken. “Zie jij hoe hij jou met zijn ogen ontleedt. Ik vermoedde dat het een schuinsmarcheerder was. Nu is het zeker en mijn slome grote broer ziet zogenaamd niets? Waarom laat hij de geilaard begaan en zich intimideren? Hij komt niet eens voor jou op, Nora. Als jij mijn meisje was had ik pa allang de oversekste ogen dicht getimmerd. Ma ziet het toch ook? Of denkt broerlief dat zij dit prettig vindt? Ze doet alsof ze niets weet over de hoeren waar hij naartoe gaat. Met geld waarvoor ma keihard sappelt, dat hij haar misgunt.”
Ik kan het niet helpen, terwijl mijnheer de Koning over zijn succesvolle leven oreert ril ik onwillekeurig want het voelt of zijn weerzinwekkende onelegante handen met de afgestompte vingers over mijn lijf gaan. De dood spookt ongenaakbaar door dit huis, realiseer ik me en het is alsof Nico’s nagedachtenis schreeuwt om opening van zaken. De dode jongen blijft echter tegen me spreken.
“Zie je wel, Nora, dat niemand in de gaten heeft dat ik tegen jou praat? Weet je, mijn dood lag al vanaf de geboorte vast, maar ik heb me kapot gelachen om het effect dat dit op pa had. Alsof ik hem een poets bakte, hem ermee de oppervlakkig schunnige lompheid betaald zette. Het doet me goed dat jij niet bang voor me bent, zoals zij. Dat je de reden doorziet van mijn dood en dat serieus neemt”
Zodra de kruidenier zwijgt knik ik keurig, vraagt Geesje of we een tweede kopje koffie willen, beslist Bert van niet omdat we zo weggaan en heb ik het erg te doen met de versteende bewoners in dit verouderde hol. Wat een onbeschrijflijke mistroostigheid waarin iedereen uit alle macht pretendeert een doodnormaal leven te leiden. Een vieze smaak vult mijn mond, alsof de melk in de koffie zuur was en na een uur is de situatie echt te verstikkend.
Niemand weet daarna nog de kille stiltes op te vullen terwijl zijn vader nog steeds probeert mij met zijn ogen uit de feestkleding te pellen. Ondanks dat, heb ik het te doen met de lieve Geesje en gevoelige Bert, die dagelijks met deze ongevoelige hork opgescheept hebben gezeten. Langzaam begin ik ook te begrijpen waar de harde wraakzucht vandaan kwam bij ons eerste afspraakje. 

We nemen stijfjes afscheid. Al heb ik de winkel nog niet van binnen gezien, wat mij betreft staat het gerucht, dat hardnekkig rond gaat in de dansschool, op zeer losse schroeven: Valt Bert straks werkelijk met de neus in de boter als erfgenaam van een grote onderneming in de levensmiddelenbranche? Ik denk het niet.

Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een heerlijke "confrontatie". Zelf denk ik dat je het nóg veel spannender kan maken, zodat lezers nog meer rillingen en plaatsvervangend kromme tenen krijgen. Minder in haar hoofd, meer in haar zintuigen.
Op bepaalde momenten was de spanning al lekker voelbaar. Kan nóg heftiger! :-)
Heb je een suggestie? Ik sta er open voor...
wat een 'eerste ontmoeting' !!
De 'gesprekken' met Nico erbij vind ik prachtig!
en ocharme Bert!
Leest lekker, vooral dat wat doet je vader voor de kost en zo, zo ging dat toen alhoewel nou ook. In mijn tijd werd altijd naar je achternaam gevraagd vandaar mijn makke dat ik nooit iemand naar zijn achternaam vraag.
Ja, zo ging dat toen...vaak...
Hoe kunnen ze daarna nog een gezellig uitje hebben? Brr
Wat een koude douche was dat voor Nora zeg. Gelukkig ziet ze wel dat het Bert zijn schuld ook niet is met zo'n pa
Ja, men kiest zijn eigen ouders niet, zeggen sommigen
Nee dat is waar. Ik ben heel blij met die van mij. Al kon ik ze soms wel... Mijn moeder trouwens af en toe nog wel. Maar ja wie kent dat niet?