Gedichten: Elfjes over het leven in een verpleeghuis

Door Maria Margaretha gepubliceerd op Sunday 18 May 16:47

Verpleeghuis-elfjes
 

Verpleeghuiselfjes

donkere wereld
in lichte vorm
geworsteld gevangen en soms
gemist...
 

Verplééghuis???

Ik niet!
Nóóit. Echt niet!
Ik ga liever dood!
Echt.
 

Dienstlift

ik kijk
kerstversiering dragend
de dalende dode na
voorbij
 

Plassen…

Wc! Waar?
Nat! Te laat…
Droge broek? Nee. Nee!
Weg!
 

Eentje!

Eén slokje…
Eén slokje maar.
U móet iets drinken.
Zo.


Oma?

Oh…ja!
Oh ja, Oma!
Ja. Oma is lief.
Liefff...


Dement

Grijs piekhaar.
Dwalende blauwe ogen.
Steeds opnieuw die schreeuw
‘Hellup!'


Oud

te oud
Verschrompeld tot foetus,
wachtend op haar dood...
weerloos.


Smeekbede

87 jaar
Verward en verdrietig:
‘Belt u mijn moeder?
Alstublieft!’
 

Herinnering

een glimlach
verlicht je gezicht
zacht glijdt hij voorbij…
weg


Woedend

slaat hij
met zijn vuist.
Eén woord versta ik:
Jullie!!!

 

Meer lezen over hoe je Elfjes dicht.

Elf Verpleeghuis-elfjes: 1e publicatie 18 mei 2014. Rechten bij de auteur!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Soms gaan pijn en schoonheid samen...
Ook dat is herkenbaar.
Het Elfje van de Smeekbede is pijnlijk herkenbaar en juist daarom voor mij erg mooi.
Zo, dat staat er op!