Een rood-bruine alliantie voor Syrië

Door Oriana P gepubliceerd op Friday 16 May 01:14

door Germano Monti  

vertaald uit het Engels door Oriana P. Roerkraeyer

Neonazi's, stalinisten, katholieke fundamentalisten en pacifisten lijken misschien op het eerste zicht vreemde politieke bedgenoten maar ze hebben een gemeenschappelijke basis gevonden onder het vage “anti-imperialisme” concept. De online campagne van deze links-rechtse alliantie en haar actieve steun aan het Assad-regime hebben geleid tot een gebrek aan solidariteit met het Syrische volk niet alleen in Italië maar ook elders in Europa.

 

Bijna precies een jaar geleden werd de Piazza Venezia in het centrum van Rome, een plek waar Benito Mussolini ooit de menigte toesprak, het schouwtoneel van een zeer vreemde demonstratie: buiten de poorten van de Syrische ambassade hielden enkele tientallen mensen portretten van de Syrische president, Bashar al-Assad en zwaaiden met Syrische vlaggen.  Sprekers namen om beurten plaats aan de microfoon en op het laatst, terwijl het Syrische volkslied uit de luidprekers bulderde, gaven een deel van de demonstranten een Hitlergroet terwijl de rest hun gebalde vuisten in de lucht staken.  Deze eerste "roodbruine" demonstratie werd al snel gevolgd door vele anderen.

Ondertussen werd een beweging, gekend als “Het Europees Solidariteits Front voor Syrië”, actief.  Deze roodbruine beweging verenigt tal van extreem-rechtse groeperingen uit heel Europa onder de vlag van het Assad-regime, organiseert pro Assad demonstraties en heeft al verscheidene delegaties naar Damascus gestuurd die elk door de Syrische regering in het nationale parlement werden ontvangen.

Eén van die delegaties legde een bezoek af aan het regime kort na de chemische aanval in 2012.  Dit bezoek werd geleid door Ouday Ramadan en bevatte ook andere prominenten zoals Stefano de Simone en Giovanni Feola, leiders van de neo-fascistische beweging Casapound, evenals Fernando Rossi, ex-senator van de Italiaanse Communistische partij, die aansluiting probeerde te vinden met extreem-rechts vanwege zijn steun voor Gaddafi en nadien voor Assad. Deze "gifgas delegatie" werd officieel verwelkomd door het Syrische hoofd van het parlement Jihad Allaham, minister-president Wael al-Halqui, minister van Informatie Omar al-Zoubi en onderminister van Buitenlandse Zaken Faisal Mekdad.

Fascistische Traditie

De reden voor de steun van deze fascistische organisaties voor het Assad-regime is deels historisch. In 1954 vonden fascisten zoals Alois Brunner, de leider van de SS speciale eenheid voor de "definitieve oplossing voor het Joodse vraagstuk" en nauwste medewerker van Eichmann, een veilige thuishaven in Damascus.  Hafez al-Assad, de vader van de huidige dictator, belastte Brunner met de reorganisatie van de Syrische geheime dienst volgens het Gestapo- en SS model.

Sinds het begin van de volksopstand in Syrië drie jaar geleden is er wederom een opmerkelijke mobilisatie van rechts-radicale groepen.  De Bashar al-Assad aanhangers zijn voornamelijk van Italiaanse, Franse en Griekse oorsprong, maar ze komen ook uit Duitsland, Spanje, België, het Verenigd Koninkrijk, Polen, Servië, Tsjechië en Roemenië.  Het is een vrij heterogene groep: van het Franse Front National van Marine Le Pen, tot de Poolse Katholieke Falanga, dat in juni 2013 opriep to het intrekken van de burgerrechten van alle Poolse Joden, tot de Rus Alexander Dugin met zijn Eurasië visie en ook de Griekse nationaal-socialistische groep Mavros Krinos, die prat gaat op het feit dat ze Assad diverse milities leverde.

Italië is de spil van deze roodbruine pro-Assad alliantie omdat het kan rekenen op openlijke steun van organisaties zoals Forza Nuova (katholieke neo-fascisten) en Casapound (die naar zichzelf verwijzen als de "fascisten van het derde millennium").

De alliantie omvat ook een aantal kleinere groepen die zichzelf als "socialistisch" beschouwen en zich beroemen op hun banden met nationalistische en Stalinistische partijen en bewegingen van over de hele wereld - van Rusland tot Venezuela tot Noord-Korea.

Al deze organisaties hebben netwerken en connecties met bepaalde delen van een verward anti-imperialistisch en dogmatisch Links. Diep geworteld in Stalinistisch gedachtegoed is deze tak van Links er, tot op de dag van vandaag, van overtuigd dat de wereld verstrikt is in een voortdurend conflict tussen westers imperialisme (vertegenwoordigd door de Verenigde Staten, de Europese Unie en hun bondgenoten) en de weerstand van "soevereine staten" zoals Rusland, China en Iran.

Uit naam van een slordig bijeengeraapt concept van anti-imperialisme en vanwege een Islamophobie waarvan de intensiteit varieert van groep tot groep hebben fascistisch Rechts, de katholieke fundamentalisten en de Stalinisten een klein maar uiterst actief “roodbruin leger” voortgebracht.

Om misverstanden te vermijden moet worden benadrukt dat Casapound en Forza Nuova elk relatief weinig actieve volgelingen hebben.  Samen tellen ze slechts een paar duizend leden. Beide groepen faalden spectaculair in recente peilingen.  Toch oefenen ze een invloed uit op voornamelijk jonge Italianen die niet te onderschatten valt.  In studentenverkiezingen op een paar middelbare scholen in Rome wonnen ze zelfs de meerderheid van de stemmen, wat betekende dat het Europese SolidariteitsFront voor Syrië niet alleen op deze scholen toespraken mocht houden maar ook elders.

Terwijl Forza Nuova zich voornamelijk richt op de verdediging van het traditionele gezin en de strijd tegen abortus is Casapound meer op sociaal gebied betrokken:  haar leden bezetten leegstaande gebouwen en organiseren campagnes voor mensen met een handicap - zolang deze Italiaans zijn tenminste.  Beide groepen delen een fundamenteel racistische en xenofobe ideologie en een categorische afwijzing van "mondializzazione" (globalisering), wat zij beschouwen als een verlies van nationale soevereiniteit.

Angst voor de Islam speelt een steeds belangrijkere rol in de politiek van Rechts.  In de aanloop naar de Europese verkiezingen van dit jaar ontmoetten de leiders van verscheidene Europese extreem-rechtse groeperingen elkaar tijdens tal van gelegenheden, zoals bijvoorbeeld in november in Spanje, of in Rome in februari 2014.  Jens Pühse van de Duitse NPD verscheen op de Spaanse bijeenkomst net zoals de leden van de Syrische Nationale Socialistische Partij (SSNP).

De Nationaal Socialisten van Syrië

De SSNP is een trouwe bondgenoot van de heersende Baath-partij van Assad en heeft twee leden in het Syrische kabinet: de vice-premier en nog een andere minister. De partij zet haar eigen eenheden in die zij-aan-zij strijden met het regime en met de Libanese Hezbollah milities tegen de Syrische rebellen.  De ideologie van de SSNP, die werd opgericht in 1932 in Beiroet, en haar symboliek zijn uiteraard beiden gebaseerd op het Duitse nationaal-socialisme: een opgeheven rechterarm wordt gebruikt als een groet en het embleem op op de vlag lijkt op een swastika.  De Italiaanse vertegenwoordiger van SSNP is de eerdergenoemde Ouday Ramadan, die belast is met het organiseren van steun voor het Assad-regime in Italië.

De toenadering tussen de neo-nazi's, katholieke fundamentalisten, Stalinisten en pacifisten onder de vlag van anti-imperialisme is een cruciale factor in het gebrek aan solidariteit met het Syrische volk en vooral dan in linkse kringen.  Dit kleine "roodbruine leger" is buitengewoon actief op het internet, met websites en blogs die aanvankelijk links lijken te zijn.  In de afgelopen drie jaar is dit leger erin geslaagd om de Italiaanse solidariteit en vredesbeweging voor Syrië te verlammen door meedogenloos het schrikbeeld van een vermeende NAVO aanval op Syrië op te roepen en te hameren op een zionistisch-salafistisch complot tegen het Assad’s "seculiere, anti-imperialistische en socialistische "regime.

Slechts tijdens de afgelopen maanden zijn de mainstream media in Italië zich bewust geworden van dit fenomeen en zijn ze beginnen verslaggeven over de activiteiten van deze dubieuze pro-Assad alliantie.  Bovendien wordt er meer en meer opgeroepen voor democratie en humanitaire hulp voor de Syrische burgers en dit door de meest invloedrijke vredesorganisaties.  Of dit genoeg zal blijken om de populistische steun voor deze ideologische smeltkroes te verminderen blijft nog de vraag.

Bron: http://en.qantara.de/content/the-syrian-conflict-a-red-brown-alliance-for-syria

Germano Monti is een freelance journalist uit Rome. Hij is één van de coördinatoren van de Freedom Flotilla Italia en heeft deelgenomen aan een aantal internationale vredes- en solidariteitsmissies in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en in verscheidene Palestijnse kampen in Libanon en Egypte. Hij is ook één van de oprichters van het Italiaanse Comité voor Solidariteit met Syrië.

 


 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.