Kindermishandeling

Door Muizenissen gepubliceerd op Thursday 15 May 18:17

Ik was ieniemienie jong toen de kinderbescherming besloot tot een bezoekregeling met mijn vader. Over de doden niets dan goeds, mmm, sla dit verhaal dan maar over!

Mijn vader was een manipulator, een alcoholist, junk en psychotisch. Niet de beste persoon om met een kind van een jaar of 4 op pad te sturen zou je denken, echter daar dacht de kinderbescherming anders over. Mijn moeder deed er alles aan om het tegen te houden, maar er werd in zijn belang besloten, en het belang van mij werd opzij geschoven. Hij had tenslotte ook rechten.

De keren dat ik op totaal onverantwoorde wijze aan mijn lot werd overgelaten zijn ontelbaar. En in plaats van het bijstellen van het plan door de instanties, kreeg mijn vader nog meer rechten en kletste hij de een na de andere maatschappelijk medewerkster van de kinderbescherming in zijn bedje.

Hij fluisterde zoete woordjes, en als hij ze eenmaal zover had sloeg hij om als een blad aan een boom, en mijn moeder moest alles lijdzaam aanzien. Iedere keer werd ik meegenomen, onzeker wat er nu weer zou gebeuren.

Zo kan ik me nog steeds een heleboel heel goed herinneren, zoals de keer dat we in de bioscoop zaten, Tuschinsky. De film weet ik niet meer, sorry, ik was 4 jaar... Ik zat op de eerste rij, mijn vader zei na een tijdje dat hij even naar het toilet ging. Aan het einde van de film was hij nog niet terug. Ik liep naar de uitgang, in mijn eentje en wist wat me te doen stond. Er was een kroeg aan de overkant, daar liep ik naar binnen en daar zat hij aan de bar. Hij was heel agressief, schreeuwde en tierde. Hij werd uit de bar gezet en ik hobbelde er achteraan. Hij sloeg op reclame borden en liep schreeuwend verder. Uiteindelijk kreeg ik mijn avondeten, een mars, en reden wij naar het huis van mijn oma waar mijn moeder bezorgd zat te wachten. Hij was dronken, en reed in een autowrak... ideale situatie lijkt me zo.

Zo heb ik eens in een huis van een van de maatschappelijk werksters gezeten, met een tv. Ik had honger en dorst maar kreeg niets, er was niets. Mijn moeder bleek naar mij op zoek, maar hij had me goed verstopt. Gelukkig is het goed afgelopen. Met de maatschappelijk werkster overigens minder goed, die maakte even later ook kennis met de ware aard van mijn vader.

Ik haatte hem, de dreiging, de constante angsten die ik had.

Ik kan wel pagina's doorgaan over wat hij allemaal deed, de terreur, het opwachten, het dreigen aan de overkant van het huis, het doorlopend bellen. Ik haatte hem uit het diepst van mijn hart.

Toen ik twaalf was hoefde het niet meer, toen mocht het stoppen. Maar ondanks het vervallen bezoekrecht, stopte hij niet. Bellen, brieven sturen, langskomen en buiten wachten, het ging maar door. Op een gegeven moment werd het rustiger, blijkbaar was hij opgenomen. Maar toen ik 17 was, kreeg ik een brief van de kinderrechter, of ik bereid was het contact te herstellen.

Ik ben in mijn eentje op de bus gegaan, naar het kantoor in Haarlem. Ik denk dat de beide medewerkers die met mij spraken over de situatie mij nog wel herinneren, ze zaten na het gesprek stil voor zich uit te staren.

Ik heb ze haarfijn uitgelegd wat ik denk van de "kinder" bescherming, en dat als ze het lef hadden nog een keer contact op te nemen, ik de moeite wilde nemen hun kantoor in de fik te steken. En dat als ze de gore moed hadden mijn vader mijn adres te geven, zijn leven direct zou worden beƫindigd. Ik had me nog nooit veilig gevoeld, ik was bijna 18. De enige plek waar ik me enigszins veilig voelde was in de armen van mijn opa, op de bank bij mijn opa en oma thuis. Het is godsgeklaagd dat mijn leven zo ontzettend verknald was, en ik besloot het nu te stoppen.

Ze in verbazing achterlatend, sloot ik de deur van de kinderbescherming, en daarmee het contact met mijn vader.

Wordt vervolgd.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi beschreven van een intriest verhaal.