Dansend door het leven (4)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 15 May 12:58

Voor het betere verloop heb ik een stukje herschreven, dat in verkorte vorm al in het vorige deel stond. Misschien dat mijn volgers eens kunnen kijken wat ze beter vinden? 

Het gebeurde eerder nooit dat hij belevingen later herhaalde, maar nu hij zo euforisch was, kwam de film diverse keren langs… Hoe hij schrok toen Nora - hij noemt haar stiekem al 'mijn meisje'- plotseling op stond. Hoe hij in paniek dacht dat ze genoeg had van zijn ontboezemingen en vertrok, maar ze moest gewoon plassen. Oefff, ja, natuurlijk, zoiets menselijks moest zij ook. Stom dat hij dat niet eerder had beseft, maar zijn hart was op dat moment al zo licht als een veertje geweest. Pfffoe.

Ineens stond de overheersend Nico weer naast zijn bed.

“Zo overwinnaar. Ga je lekker? Wat ben je toch een oen. Wat had ik jou nou gezegd? ” vroeg zijn broer en Bert realiseerde zich plotseling Nico's advies te hebben genegeerd. Hij had niet naar haar leven gevraagd, zoals Nico hem had opgedragen en Bert haastte zich om te zeggen dat hij dat de volgende keer wel zou doen.

“Ach joh, laat me niet lachen. Komt die er dan? Een volgende keer?” Hij knikte, schrok echter, want er was in de bevrijde roes niets van terecht gekomen terwijl hij het zich heilig had voorgenomen een volgende afspraak te maken zodra ze van het toilet terug kwam. 

“En, nou maar hopen dat niemand er alsnog tussen komt, grote stoere versierder...En...eh... wat weet je nu allemaal over haar?” ging Nico onverstoorbaar door. Bert haalde de schouders op, wat deed dat er toe?

“Oh, dat is niet van belang? Test… Test…Een test stelt toch geen reet voor als je niets over de ander te weten komt. Je had vragen moeten stellen, stommerd!”

“Waarover?”
“Over wat ze leuk vindt, natuurlijk, stommerd. Waar ze van houdt. Maar nee, jij bent voordurend alleen aan het woord geweest. De omgedraaide wereld, man. Meisjes praten heel graag over zichzelf en als je luistert streelt dat hun ego. Studeert ze bijvoorbeeld? En zo ja, wat? Of werkt ze bij een bank, in een winkel? Belangstelling tonen heet dat in de volksmond, slome duikelaar. Hoe moet je trouwens anders controleren of jullie wel bij elkaar passen?" Het leek of Nico in de hemel machtig veel ervaring met de vrouwtjes had  opgedaan.

“Oké, ja, je had het me wel gezegd, maar zodra ik haar weer bij de dansschool tref zal ik vragen wat ze zoal doet. Naast dansen.” Nico snoof. “Jaja, dan weet je van de zenuwen weer niet wat je zeggen moet. Dat jij nu al weken vooruit hebt gefantaseerd over de rest van je leven met haar, mag zij niet merken hoor, zoiets schrikt ieder meisje af.” zuchtte Nico hoofdschuddend en verdween.

Hij had 'zijn meisje' niet aan de neus gehangen dat Nico nog steeds tegen hem sprak. Ze zou dat natuurlijk raar vinden, maar het was een wonder, zo vredig als hij nu was. Het leek wel zo door God geregeld en dat hij door dit ene gesprek in één klap was genezen van die onberekenbare woede, had hij zeker nooit verwacht.  Het enig minpuntje was eigenlijk geweest dat ze over die psycholoog was begonnen. Het had hem van zijn stuk gebracht omdat zijn moeder hem daar vroeger ook regelmatig mee lastig had gevallen. Uiteindelijk was hij dolblij, dankbaar dat ze hem niet genadeloos had laten vallen, al hadden ze na vertrek bij Carnegie niet veel meer gesproken. Ze had zich laten kussen zelfs.

Bert was te gelukkig. De kop was er gelukkig af. Hij en zijn aanstaande hadden zeeën van tijd, nog een heel leven voor de boeg. Keulen en Aken zijn tenslotte ook niet in één dag gebouwd, dacht hij precies zoals zijn vader wanneer Bert ergens geen geduld voor opbracht. 

Geesje herkende de volgende morgen meteen de twinkels in zijn ogen en wilde er natuurlijk het hare van weten. Ze hoopte nu al zo lang dat haar enige zoon een leuk meisje zou ontmoeten zodat hij gelukkig worden kon. Sinds Nico’s dood was hij amper aanspreekbaar geweest, gesloten en chagrijnig, alsof Bert het haar kwalijk nam dat ze haar jongste miste.

“En, jongen, je was gisteren zo laat thuis. Was het leuk?”

“Ach mens, laat me toch. Ik heb onderhand recht op een eigen leven. Andere moeders zeuren ook niet zo. Dat doe je alleen maar omdat Nico er niet meer is.” Dat kwam hard aan en Geesje droop af. Bert wist wel dat hij haar pijn deed, maar dat hij soms vreselijk op zijn gevoelloze vader leek had hij amper in de gaten. Hoe zijn ouders onmiddellijk zijn geheim doorzagen begreep hij niet. Hij hield zijn gezicht  in de plooi, toch? Hoe merkten die twee dan dat hij in de wolken was?Hun bemoeizucht  kwam hem mijlenver de strot uit, Verdorie, hij kon niet wachten bij hen weg te gaan. Op zichzelf te wonen, zonder vervelende pottenkijkers.

Bert had geen tijd, maar ook geen zin om zich iets van hun overbezorgdheid aan te trekken. Het leken oude, uitgekauwde clichés, maar verliefd tot over zijn oren, leek hij herboren. Rex merkte het meteen toen ze samen naar de dansschool reden,  zei dat hij blij voor hem was ondanks dat Bert niets kwijt wilde over hoe zijn afspraak verlopen was.

“Mijn de toekomst samen met haar kan niet meer stuk en jij dacht nog wel dat ik de hard van stapel liep.“ Rex knikte… was opgelucht en werd dubbelzinnig, zonder dat Bert het merkte. ”In het kielzog van zo’n opvallend meisje zal alle ellende van voorheen vast ook wel naar het rijk der fabelen verdwijnen.”  Hij reageerde niet, vond het enkel wat vervelend er aan te worden herinnerd.

Na weken was het bijna een gewoonte om na het dansen naar Carnegie te vertrekken en gaandeweg kreeg hij steeds meer respect voor Nora. Zijn dooie broer leek opgelost, als natte sneeuw voor hete zon. Nu droomde hij over Nora van Veen, die vrijuit over alles praatte. Haar visie op het leven, wie haar ouders waren en dat ze met haar oudere broer moeilijk contact kreeg, “maar ach, hij heeft het moeilijk, faalangst weet je. Hij is ook altijd al jaloers geweest. Ik ben eigenlijk een beetje zoals Nico, lijkt wel. Veel gehaaider dan mijn broer, maar dat draait later wel bij. Ooit zal hij begrijpen dat we anders zijn, niet meer of minder. Dat onze ouders evenveel van hun twee kinderen houden.”

Bert vond het prettig dat Nora ook precies wist wat ze van het leven verwachtte. Wat ze zei zoog hij op als een spons, vergat het ook weer onmiddellijk omdat hij enkel maar van geluk gloeide. Automatisch straalde Nora’s kracht op hem af, leek het wel en hij bloeide op, werd inwendig moediger, kon zijn zenuwen veel beter de baas. Hij was geduldiger ook, vond hij zelf en verder dan een kusje ten afscheid gingen ze niet. Inmiddels wist hij wat ze studeerde en het werd duidelijk hoe ze ervan genoot. Een bewuste meid is op haar toekomst voorbereid, zei ze dan. Studeren trok hem totaal niet. Nog langer in schoolbanken doorbrengen? Dat leek hem een ramp en wat zij er voor over had? Hij werd al zenuwachtig als hij er aan dacht. Het hoefde ook niet want zijn vader had geregeld dat hij na militaire dienst in een groot warenhuis achter de vleeswaren kon beginnen. Dom werk. Ham snijden, rookvlees en kaas afwegen, rookworsten rechtstreeks uit het kooknat vissen. “Daar hoef ik niet bij na te denken want dat heb ik met de paplepel mee gekregen. Vriendelijk flemen, complimentjes maken, dat verkoopt prima.” zei hij en zag dat Nora fronste. “Ach waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?  Mijn vader heeft goede connecties in die branche en hij heeft bedongen dat ik in aanmerking kom voor de cursus afdelings-manager.”

Hij zag wel dat ze er zo haar bedenkingen bij had en als ze vroeg of hij nog van die onbeheersbare gevoelens had, kon hij met recht zeggen dat hij geen last meer van Nico had.   Toen ze vroeg wat hij daarmee bedoelde bloosde hij tot ver achter zijn oren en veranderde als vanzelf van onderwerp. Oeps, daar had hij zich toch nog bijna versproken...

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik vind deze spannender, het is duidelijker dat hij schrok omdat ze opstond en in zijn beleving dacht dat zij weg wilde terwijl ze alleen maar moest plassen en de opluchting daarna, ik heb het weer met volle interesse gelezen, ook mooi hoe pijnlijk ook hij zijn moeder het duidelijk wilde maken dat hij zijn eigen leven heeft.
dit is heel vlot geschreven
maar ik begrijp niet goed 'WAT' je herschreven hebt? Dit deel of vorig deel??
In het vorige deel stond een groot stuk dat Bert zat te denken terwijl Nora naar de wc was. Nu bedenkt hij het allemaal achteraf....
ach ja ...

Ik heb vandaag in één ruk al je delen achter elkaar gelezen.. kon niet stoppen!
Dat is nog een voordeel van thuis zijn - als je man niet weg kan hé!
Ik denk dat ik deze versie beter vind.
leest lekker, maar ik heb niet zo goed door wat je hebt herschreven.
Dat staat in de vorige aflevering...
Graag gedaan.
Wat bedoel je met hij had niet naar haar leven gedraagd ?
Leest lekker ga de verkorte vorm nog eens lezen.
gedraagd had gevraagd moeten zijn, dank je voor het opletten. Ik lees nog wel eens ergens overheen.