Toen God de moeders van kinderen met autisme schiep... of ook wel Toen God het Autistische kind schiep.

Door Arinka gepubliceerd op Wednesday 14 May 14:21

fc3035a58754766fdd5ade81558d92f8_1400072

Toen God de moeders van kinderen met autisme schiep... Een gedicht waarin wordt uitgelegd waarom moeders van kinderen met autisme eigenlijk niet veel meer doen dan maar huilen om hun vreselijke kind dat zo moeilijk is om op te voeden. 

Pfff, ik heb toch wel zo'n enorme hekel aan dit gedicht hè. Alleen de laatste zin van het gedicht (Nee, zei God, die traan heb ik niet gemaakt) is nog een beetje zoals ik het zie. God heeft die traan inderdaad NIET gemaakt. Dat doen de moeders die zichzelf beklagen om wat ze is toebedeeld.

Ik ben zelf klassiek autist en ik krijg echt de zenuwen van dat "Ik ben zo zielig want mijn kind is Autist gedoe". Hoezo zijn moeders van kinderen met autisme speciaal en meer dan andere moeders? Hoezo moet je huilen? Wees blij met je kind dat uniek en puur en goed is! 

Voor mensen met autisme die kunnen lezen, dus ook veel kinderen met autisme die kunnen lezen, is dit gedicht gewoon een regelrechte afwijzing van wie ze zijn. Alsof ze niet goed genoeg zijn ofzo. Is dat wat jullie willen?

Ik denk dat deze moeders (en vaders) moeten leren leven met iets wat ZIJ missen. ZIJ missen het normale kind dat ze verwacht hadden, de plannen die ze hadden met het kind, alle dingen die ouders met hun normale kinderen doen. Maar de autist mist het niet hoor, die weet niet anders dan dat het leven zo is als dat het is.

Natuurlijk begrijp ik dat het niet meevalt om een gezinslid met Autisme te hebben, maar... Hoe denk je dat het voor een autist is om 'normale' gezinsleden te hebben? 

Eerlijk waar, ik werd vroeger knettergek van mijn ouders (waarvan er 1 zelf autist is en de ander touretter). Alsof ze me gewoon niet wilden begrijpen en alsof ze hun best deden om het leven zo chaotisch mogelijk te maken voor mij.

Zij vonden mij rechtlijnig en koppig, ik vond hen chaotisch en wispelturig. Alleen omdat ik in de minderheid was, en ook nog eens minderjarig, had ik niets in te brengen en was ik gek. Want zo werd je vroeger genoemd als meisje ipv autist, want toen wist nog niemand dat meisjes ook autistisch konden zijn.

Ook met 'normale' kinderen jank je als moeder soms en zelf heb ik ook nog Tourette en hebben mijn dochters dat ook, dus ja, ik weet heus wel hoe je soms met de handen in het haar kunt zitten.

Toch is het voor autisten met een goed verstand, want ja, die zijn er nou eenmaal ook, echt behoorlijk kwetsend om altijd maar weer dit soort zaken tegen te komen en verhalen over hoe moeilijk het is om een partner, kind. collega, ouder met autisme te hebben, terwijl het andersom net zo moeilijk is, misschien nog wel moeilijker.

Mijn man begrijpt dat heel goed. Hij heeft te maken met mij, ik met een hele wereld van normalen. Nou, dat valt heus ook niet mee.

Ik wil daarmee niet beweren dat het niet moeilijk kan zijn met een autistisch kind, maar dat er weinig verschil is met hoe de autist de wereld beleeft en die is dan ook nog eens in de minderheid!

Toen God het Autistische Kind schiep.

b8e1af3ddb0065ffbc0c9c96cc4b5d9b.jpg

Toen God het Autistische kind schiep was hij al dagen mensen aan het ontwerpen geweest.

Nu wilde hij echter een speciaal soort maken.

Een perfectionistisch mens met een enorm gevoel voor rechtvaardigheid, met een sterk oog voor detail.

Met liefde voor de natuur, meer dan welk mens dan ook, met een groot verlangen de reden van het bestaan te kennen en te verklaren en met een grote honger naar kennis. 

Mensen die zouden uitvinden, bedenken, fantaseren, zaken die de aarde konden bevoorrechten verder te komen dan ooit.

Zou er geen Autistisch kind geboren worden dan zou de vooruitgang van de aarde veel langer duren, en dat wilde God niet. 

Ik zal het wiel en de stoommachine en de relativiteitstheorie laten uitvinden door Autisten, die niet met de rest mee zullen doen en dus tijd genoeg zal hebben iets te bedenken.

Ze zullen ook het doorzettingsvermogen hebben om zich volledig op hun taak te richten. Zij zullen moeizaam kunnen worden afgeleid van hun bezigheden. 

Zo zal ook het vuur bedacht worden besloot God, door die ene Autist die in een repetitieve beweging steentjes tegen elkaar zal slaan, zo maakt hij spontaan en onverwacht een vuur. De rest zal gezellig bij elkaar zitten keuvelen.

Hij bedacht allerlei dingen, de telefoon, computers, boeken, gedichten, vliegtuigen, toneelstukken, er lagen genoeg taken in het verschiet voor Autisten met een goed verstand ! 

Het kind, vond God, moest eerlijk zijn. Hoe het mensen ook zou kwetsen, het zou niet anders kunnen dan de waarheid spreken. Zou de moeder haar Autistische dochter vragen hoe de jurk haar stond, zij zou eerlijk zeggen dat het een wanstaltig gewaad was. Ze zou echter ook leren tactischer te worden, omdat ze mensen niet wil kwetsen. 

Zo zou deze zelfde dochter ook haar mening met passie verdedigen over een belangrijke kwestie, haar liefde zou heftig zijn, ze zou haar vriendje opslokken, make up en opsmuk, daar zou ze weinig mee op hebben, met haar zouden afspraken te maken zijn en je zou weten dat ze loyaal is. En bovenal zou ze enorm lief zijn. 

Autistische kinderen, dacht God, kunnen de mensen leren hoe ze het kind in hen nog kunnen vinden. Laten hen genieten van de inventiviteit en bijzondere ideeën van Autistische kinderen.

Ze hebben zoveel boeiends te vertellen en al lijken hun ideeën soms te gek, sommige ouders zullen proberen mee te gaan in hun denken en een compleet andere prachtige wereld ervaren. 

Het kind wat nadenkt over het doel van het bestaan. Die het leven zoals wij het allemaal kennen soms zo leeg vindt. Een kind dat zich soms overspoeld voelt door emoties. Een kind wat zo intens bezig kan zijn met een liefhebberij dat het daar alles voor over heeft.

Die passie en intensiteit, dat zullen de meeste mensen missen. Een kind met Autisme laat ze nadenken over wat belangrjk is in het leven. Ouders worden rijker van een Autistisch kind, het is een overweldigende ervaring. 

Mensen, sprak God tenslotte, ik heb julie Autistische zonen en dochters gemaakt omdat de aarde meer nodig had. Meer van het goede, het sterke, het lieve, het oprechte. Behandel ze goed.

Huil niet om het kind wat het niet zal worden, maar hou van het ongelooflijk wonderbaarlijke schepsel dat het is. God heeft het zo geschapen, het is niet minder, het is méér. 

3290141d0cec88b1ebb16c11e91c8fe5.jpg

Copyright Arinka 2007 

Ik wil hiermee niet zeggen dat ik in een God geloof, ik ben agnost en heb het daar dus best moeilijk mee af en toe. Maar ik heb God gekozen als de schepper van het leven. Dit kan ook Moeder Aarde zijn geweest of een sfeer in de kosmos. Ik weet dat niet. 

Deze tekst is al veel gekopieerd van mij. Dat vind ik ook helemaal niet erg, maar plaats wel even mijn naam er bij en maak er geen andere versie van!! 

©2005

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is helemaal niet erg om autist te zijn. En ik kan het weten. Ik heb ook nooit het gevoel gehad dat er iets anders aan mij was. Ik denk ook niet dat mijn ouders dat idee hadden. Ons leven was gewoon zoals het was, normaal zoals andere gezinnen alleen met een vader die altijd thuis was omdat hij afgekeurd was.
Je hebt dit hel indrukwekkend geschreven en je nawoord raakt ook goed de intense aan, het feit dat je het zelf beleefd en van zoveel kanten belicht vind ik erg mooi, de moeilijkheidsgraad van omgaan met elkaar met of zonder autisme zit hem in veel liefde en geduld, het respect voor elk is een mooi gegeven en ik moet eerlijk zeggen dat als ik met mensen omga met autisme ik een zeer creatieve persoonlijkheid er vaak in terug zie, anders dan men gewend is maar o zo interessant,
Tsja, daar zeg je wat. Ik ben het ook niet met het gedicht eens en ik ben wèl gelovig. Onzin allemaal, iedereen is uniek, of je nu wel of niet autist bent. Goed beschouwd heeft iedereen wel iets. Ik ben getrouwd met een autist en heb een zoon met autisme. We denken beiden dat ons oudste dochter ook autisme heeft. Ik heb nergens om gehuild, ben niet boos geweest, niet teleurgesteld en ook niet verdrietig. Ik heb moeten leren omgaan met autisme en dingen moeten leren relativeren en accepteren. So what? Als je van iemand houdt is dat beslist geen opgave, je doet het omdat ze het waard zijn en omdat je ze daarmee een mate van rust kunt bieden. Ik heb heel wat ingeleverd, loop soms nog wel tegen dingen aan die me volkomen verbijsteren, maar dan moet ik even pas op de plaats nemen, nadenken en een manier vinden om er op een goede manier mee om te gaan.

Ik ben me er van bewust dat niet iedereen dit kan, maar ik ben me er ook van bewust dat je in elke relatie offers moet maken. Ik ben ook niet perfect en heb mijn eigen tekortkomingen. Een voorbeeld daarvan is dat ik door mijn dyscalculie totaal geen structuur heb in mijn dagelijks leven. Hoe leuk is dàt wel niet voor een autist? Zeker voor mijn man is het heel moeilijk en hij wordt er af en toe gek van. Ja, ook dat kan.

Nee, leer eerder te waarderen wat je hebt, leer te accepteren wat je niet veranderen kunt en leer water bij de wijn te doen. Geloof me, als je van je man en kinderen houdt is het dat meer dan waard. Zo zie ik het althans.