Een terugblik op eerdere irritatie

Door Muizenissen gepubliceerd op Tuesday 13 May 12:34

5 december 2013

Vanmorgen met verbazing naar het ochtendnieuws gekeken, vooral bij een onderwerp wat voorbij kwam en mij persoonlijk raakte. Ik liet het even bezinken en besloot er toch maar een stukje aan te wijden. Niet om aandacht voor mezelf te krijgen, maar voor het probleem wat werd gebracht in het nieuws.

Blijkbaar had NRC een stukje gepubliceerd over het toenemende aantal zelfmoorden, en dan vooral onder uitkeringsgerechtigden, met name vrouwen met een arbeidsongeschiktheidsuitkering. Er wordt letterlijk aangegeven dat het moeilijk is om te analyseren waarom juist deze groep extra kwetsbaar is. Precies de reden van mijn verbazing.

http://www.nrc.nl/nieuws/2013/12/04/arbeidsongeschikte-pleegt-vaker-zelfmoord/

Zelf heb ik de afgelopen jaren in een traject gezeten van ziekte en mijn onvermogen om nog langer te kunnen functioneren voor mijn werkgever. Een gevecht, vooral tegen mezelf. Met een leuke baan, lieve collega's en een berg motivatie heb ik jarenlang geprobeerd te blijven werken. Ik stond op, ging werken, kwam thuis, at wat en ging naar bed. Zo zagen de meeste dagen er voor mij uit. Mijn sociale bestaan beperkte zich tot een dag in het weekend, daar moest ik alles in proppen. Langzamerhand raakte ik uitgeblust, en zoals iemand het destijds zei: "de kolen in je kolencentrale is op, en de voorraad ook, dus sluiten die handel".

Door hulp van mijn toenmalige revalidatie arts kon ik van 36 uur naar 14 uur per week, ik was dolblij. Want zo kon ik mijn leven enigszins normaal leiden en niet lijden. Ik kon blijven werken, en hoefde mijn baan niet vaarwel te zeggen.

Helaas was het succes maar van beperkte termijn, want al gauw werd mijn gezondheid slechter. Het gevecht was weer losgebarsten, ik negeerde de klachten en stapte stevig door. Iedere dag dat ik me ziek moest melden, omdat het echt niet meer ging, voelde ik me schuldig. Ik vond mezelf zwak en een enorme mislukkeling. Dat hielp niet echt in het algehele proces.

Met hulp van mijn leidinggevende probeerde ik via een plan mijn energie te doseren en het aantal uren langzaam op te bouwen naar de 14 uur, maar na twee serieuze pogingen waarbij ik al strandde bij 8 uur per week, zag ik het niet meer zitten.

De pijn was zo hevig en eenzaam dat ik niet meer wist wat ik moest doen. Ik weet het nog als de dag van gisteren, het was begin oktober 2011, ik reed op de A4, van Den Haag terug naar huis. Ik had iets leuks gedaan, maar had er niet van genoten, sterker nog, ik heb me verbeten en volgehouden. Ik reed voor het brugrestaurant van de A4 en daar was het moment:

"Als ik nu 150 kilometer per uur maak en tegen een pilaar rij, ben ik overal van af. Geen pijn, geen gedoe, dan is mijn omgeving verlost van mijn gezeur, en ik voel niets meer."

Het leek me heerlijk, verlichting is wat de gedachte me bracht. Maar gelukkig was ik te slap om door te zetten, niet moedig genoeg om daad bij het woord te voegen. Ik reed door, naar huis. Ik had op dat moment maar 1 schokkende reden, hoe vervelend het ook klinkt voor al mijn dierbaren, ik wilde naar mijn hond, Morus. Hij had me nodig, voor hem moest ik door. De rest zou zich na een periode van rouw wel weer herpakken, maar Morus was er door mij!

Op dat moment besloot ik dat mijn zieke manier van bestaan moest stoppen, ik koos er voor om te leven, wat de financiële consequenties ook zouden zijn. Na een laatste walgelijke reïntegratieperiode via een bijzonder onprettige organisatie, zette ik een punt achter mijn gevecht. Vanaf nu alleen nog maar rekening houden met mij!

Ik vind de misplaatste arrogantie van de GGD schokkend. Zijn ze nou echt zo ongeïnteresseerd?

Is de oorzaak en het gevolg van het stijgende aantal zelfmoorden echt niet te achterhalen of is het gewoon niet belangrijk genoeg? Ik kan jullie die van mij haarfijn toelichten hoor!

Tijdens mijn proces heeft het UWV het bij mij prima aangepakt, maar de bedrijfsarts en de betrokken reïntegratie-bedrijven hebben er bij mij een potje van gemaakt en waren een groot onderdeel van mijn bijna uitstappen! Daar heb je je oorzaak, pak aan, gratis informatie. Doe er wat verstandigs mee!

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat naar Carin, zorg dat je jezelf niet verraadt!
Ik heb precies hetzelfde gevoel meegemaakt in de auto en moest me och ziekmelden en in therapie totaal uitgeblust en depressief.