Nog een tandje er bij

Door Stormerwout gepubliceerd op Monday 12 May 18:57

Nog een tandje er bij

Daar gaan we dan. We gaan er nog een keer voor. Neem een flinke hap lucht en ga aan de slag. Kom op, aan het werk! Nee, niet rustig aan een bak koffie en even bijkletsen, vlug aan de bak. Rust neem je maar als je naar huis gaat en pauze minimaal graag. Klaag je over pijn? Gewoon doorgaan. RSI is voor mietjes. Wil je nog wat koffie? Die krijg je zoveel je wilt. Met suiker en melk? Nee, geen koekje er bij. Het is hier geen restaurant!

41e1c512df9064ebd115ebeedb57c63c_1399916

foto: nikonclubnederland

En daar gaan we weer. Weer een dag voorbij voordat we er erg in hebben. In deze tijd is dit de normaalste zaak van de wereld. We lopen de benen onder ons lijf vandaan. We slaan de pauzes over om eerder naar huis te kunnen. We plegen roofbouw op ons lichaam en raken langzaamaan uitgeput. In tijd van crisis zoals deze mag je blij zijn met een baan. Toch moeten we zo hard werken dat we wel eens uitkijken naar diegene die niet werkt, in de ziektewet zit of van de WW (moet) geniet(en).

0649acb6ca2fa599a63b8e0709ee3a38_1399916

We knokken ons suf voor elk jaar weer een nieuw jaarcontract te krijgen. Zij die een vaste aanstelling hebben voelen zich ook ineens niet meer zo zeker als vroeger. Er is personeel genoeg voor slechts weinig banen. En vacatures die niet worden ingevuld zijn vaak zo specialistisch dat er meer vacante functies zijn dan de juiste kandidaten. De maatschappij is compleet uit evenwicht.

Waar een aantal jaren geleden moeders nog kozen om thuis te blijven voor de kinderen, worden ze nu weer verplicht om aan het werk te gaan. Simpelweg met de reden omdat pa en ma de tent anders niet meer draaiende kunnen houden.

Waar gaat het naartoe zou je kunnen zeggen?

Wat is de oplossing om uit deze penarie te komen?

Is volhouden de enige optie?

Is er al uitzicht naar betere tijden?

De zoektocht naar hoop en een klein lichtpuntje aan de horizon hebben velen al opgegeven. Velen zijn al verdronken in de sleur en de waan van de dag. Het is moeten geworden uit noodzaak. Noodzakelijk om te werken om een gezin te kunnen onderhouden. We gaan terug naar de jaren zeventig. Moeilijk is het dan om te zien hoe een buurtbewoner het steeds weer voor elkaar krijgt om het nieuwste model Mercedes-Benz op de oprit te toveren. Toezien hoe hij argeloos met het hele gezin in een jacuzzi lachend de avonden door brengt. Eerst gun je zo’n gezin dat nog van harte, maar dan rijzen de vragen op wat je verkeerd doet.

552dd60d1dc28bd1d3f4137cd9e426d5_1399916

Voor je het weet wordt je afgunstig en sta je met een verrotte geest zijn auto te bekrassen om drie uur ’s nachts. Jaloezie speelt je parten en je rechtsgevoel verschuift naar de donkere kant. Pas wanneer de arm der wet je in de kraag grijpt besef je dat je te ver bent gegaan. Helaas is er geen weg meer terug en heb je nu de laatste stap gezet om de welvaart van je hele gezin echt de afgrond in te laten glijden.

Een overdenking misschien.

Toch is dit realiteit.

We zullen niet minder moeten doen dan volhouden. Ons hoofd boven water houden. Juist die mensen die het nog goed hebben vriendelijk groeten en met respect behandelen. Om manhi padme hum  schreef ik mijn medemens toe met de kerstdagen.

Hoe zou het zijn om vrij te zijn? Hoe voelt het om niet meer gevangen te zijn in jezelf? Hoe bereik je die rust van binnen? Het zou zo ontzettend bevrijdend werken wanneer wij, alle mensen, onafhankelijk van elkaar en zonder verplichtingen aan elkaar, naast elkaar kunnen leven…

Tot ziens in het theater!

Sjoerd de Jong

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoop doet leven... ben blij dat ik al 62 ben.. en nu het rennen en hotsen niet meer hoeft.. de kinderen zo goed als de deur uit zijn, je kan uitslapen als je dat wil.. en tot zoveel zou willen komen dat je ooit nog wel eens wou doen.. schijnt dit toch ook niet te willen lukken.. onze ouders worden ouder, net zoals wij wellicht ook.. zij waren goed voor ons en hopen toch zo op onze bezoekjes.. ze worden ook zwak.. je durft toch niet een reisje ondernemen.. want net dan loopt het even mis, kleine beroerte, spoed, angst, en nog meer angst om ver weg te gaan, .. maar ze spartelen er gelukkig weer door.. tot de volgende keer... en telkens ook weer blij als je ziet dat ze er weer doorgesparteld zijn, je ook weer herkennen.. dat je moeder je naam zegt... maar de stress is weg, de file is weg.. wat een verademing.. veel minder moet maar mag... ja, het is toch beter.. of misschien hoort alles net bij de leeftijd waarin we de dingen aankunnen die zich dan aandienen.. wie zal het zeggen?
Mooie wijsheden Josephine. De antwoorden liggen voor het oprapen in de buurt toekomst. Dank voor je reactie!
Mooie wijsheden Josephine. De antwoorden liggen voor het oprapen in de buurt toekomst. Dank voor je reactie!
het zijn moeilijke tijden, ik probeer zoveel mogelijk bij te springen als het mijn kinderen niet voor de wind gaat en ook andere kinderen laat ik genieten van als ik iets kan missen. Gewoon er voor elkaar zijn.
Ik ben heel blij dat ik niet veel nodig heb en ook niet jaloers wordt op anderen die meer hebben. Ik heb een jaarcontract maar ben er vrij zeker van dat die verlengd worden, dus ben ik zo goed als zeker van een vaste baan eind 2016 en dan zit ik tot mijn pensioen goed. Ik werk voor een SW-bedrijf en dus is mijn gemeente verplicht om aan het werk te houden als ik eenmaal een vaste baan heb. Ik heb goede hoop.