Bram, de man waar ik tegenop kijk*

Door Annazomer gepubliceerd op Sunday 11 May 21:29

Volgens mij hebben de meeste meisjes ten minste een man in hun leven waar ze het meest tegen opkijken. De man waar ik tegenop kijk (goed ja, misschien een beetje cliché) is de enige man die altijd een glimlach op mijn gezicht weet te toveren. Womanizer eerste klas. Top manager bij de oranje bank. Mijn persoonlijke psycholoog en tevens liefdescoach. De man die mij op zijn schouders tilde, zodat ik Sinterklaas beter kon zien. Beter dan alle andere kinderen op de kade.
Hij stelde datzelfde idee overigens voor tijdens het concert van Beyonce. Waarvan ik dacht dat hij twee kaartjes had gescoord voor mij en mijn beste vriendin Carolien. Dat tweede kaartje was voor hem, uiteraard. Ik had beter moeten weten.
"Da ga ik toch niet missen Anna?! Misschien komt Jay." 
Hij kreeg nog gelijk ook. Enfin. 
Mocht je nog geen idee hebben welke rol deze man, deze Bram, in mijn leven speelt. Bram Zomer is mijn 'vader'. Tussen aanhalingstekens, want hij is eerder de allerbeste vriend van Daniel (my brother from the same mother) en mij, dan dat hij echt een vader is. Daarbij is hij negen van de tien keer niet thuis. Wat als voordeel heeft dat Daan en ik een belachelijk groot (feest)huis voor ons eigen alleen hebben. Hij probeert er in ieder geval wel iedere zondag te zijn. Mijn broer en ik merken het meteen als hij er is; het hele huis ruikt dan naar de zoete afbakbroodjes van de Ap. Hij probeert nog steeds stevig vol te houden dat hij ze zelf maakt. From scratch.
Wat ik vroeger als klein meisje ook echt geloofde. Totdat ik de verpakking in de prullenbak vond. Hoe dan ook, we spelen nog steeds mee met het idee van Bakker Bram (in plaats van Bakker Bart. Oke, flauw? Sorry). 
We feesten ook met mijn pa erbij. Zo hadden we afgelopen zomer een ietwat uit de hand gelopen huisfeestje. Met een goede en zeker geldige reden: ik werd namelijk 19 en ja dat wordt je maar een keer. Het zou niets groots worden, enkel wat vriendinnen en familie. Old school Hollands. Maar de familie is mijn vader kennelijk vergeten uit te nodigen (lees: daar had hij geen zin in), waardoor de gemiddelde leeftijd van mijn b'day partay zo rond de 25 hing. Wat eindigde in dansen op de tafels (ik), zoenen in de schuur (Daan) en lam in de hangmat met je nieuwe vriendin (papa). Je snapt dat ons huis een teringbende was de volgende dag. Papa is binnenkort jarig en dan doen we het feestje als verassing nog eens dunnetjes over. Surpriseeeee. 

*Ik ben mij totaal bewust van het feit dat het moederdag is en ik een ode aan mijn vader schrijf. Maar het heet De Mannen van Anna met een reden. 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.