Er zijn ook lieve en goede priesters. Niet elke priester is een pedofiel!

Door Arinka gepubliceerd op Saturday 10 May 20:06

bc2e81387cb25bae77f3f627a9677b0e_1399747

Ik liep de kerk binnen. Dat mocht zomaar, want ik was namelijk misdienaar. Elke week moest ik ’s avonds in de kapel de mis verzorgen en elke zondag de grote mis in de kerk. Ik was als kind behoorlijk Katholiek en zeer Godvrezend.

Mijn ouders vertelden me regelmatig dat er van mij niks terecht zou komen, omdat God alles zag en ik niet deugde. Dat geloofde ik en zo kwam het dat ik voor elke mis, waar ik was ingezet, eerst een gesprekje aan ging met Onze Lieve Heer.

10 Jaar oud klom ik achter het altaar en sprak een niet bestaande menigte toe. Het galmde lekker weg in de grote kerk, die uitblonk in bogenarchitectuur, de enige in zijn soort, en van het geluid van mijn eigen stem raakte ik dan nog meer op dreef.

De Pastoor en ik waren dikke maatjes. Niet van die verhalen die je tegenwoordig vaak hoort, nee, mijn Pastoor was een lieve man, zonder losse handjes en vieze gedachten. Of althans, wij merkten er niks van.

Elk jaar ging hij met alle misdienaars naar een pretpark, zoals Walibi of Bobbejaanland en we hadden dan de grootste lol. Ook vierde hij elke verjaardag van ons met puddingbroodjes. Je voelde je werkelijk uitverkoren als kleine misdienaar.

Maar goed, op een dag stond ik weer eens met God te overleggen, toen ik daarbij betrapt werd door Mijnheer Pastoor. Hij was erg geschokt en noemde het misbruik van een heiligdom. Ik begon acuut hartstochtelijk te janken. Van schrik en van de uitspraak die hij deed. Dat was helemaal niet mijn bedoeling geweest!

Hij vroeg waarom ik zo huilde en ik vertelde hem het hele verhaal. Alles over mijn ouders. Dat ik geen bestaansrecht had en dat ik nooit naar de Hemel kon, omdat ik door de duivel bezeten was. Dat ik geen echt mens was en dat ik zo graag wilde dat God ook van mij zou houden.

De pastoor moet ongetwijfeld erg geschokt zijn geweest van mijn relaas, maar daarvan liet hij niks blijken. Hij liet me praten en huilen en deed eigenlijk niks anders dan luisteren, af en toe eens knikken of me toelachen en iets te drinken voor me inschenken zo nu en dan.

Toen ik eenmaal een beetje was uitgehuild keek ik hem aan en hij sprak de woorden: “Arinka, grote mensen beginnen vaak in te kleine lichamen met veel te zware en moeilijke levenspaden. Maar als je je eigen pad blijft volgen, kun je nooit de verkeerde kant oplopen. God houdt misschien nog wel het meest van jou”.

Ondanks dat ik een slim kind was, snapte ik er geen hout van, maar toch prentte ik me de woorden in en zei ze vaak tegen mezelf als een mantra. En vaak had ik het moeilijk en trok ik me op aan de woorden van de pastoor, die als een soort baken waren.

Soms ook vergat ik de woorden of dacht dat het allemaal leugens waren. En nog vaker zei ik plompverloren dat God helemaal niet bestond, of dat Hij anders een enorme sadistische eikel moest zijn, om het leven zo ellendig te maken.

De jaren verstreken en ik zwoegde en ploeterde. Alhoewel dat ploeteren steeds minder zwaar werd en het zwoegen ook steeds verder wegebde. Ik bleef mijn weg volgen. En nee, ik kwam nergens, ik was nog steeds grandioos mislukt.

Dacht ik... Want al mijn mislukkingen samen zijn een waardevol document in mijn brein. Ik denk regelmatig aan de dingen die misgingen, om zo te weten hoe ik de dingen wel moet aanpakken en hoe ik het wel goed kan doen. En om te peilen welke kant ik op moet.

Ik ontwikkelde me en ging wat meer mijn eigen gang. En ineens begon ik me best gelukkig te voelen. Ik ontmoette mijn man, ik kreeg kinderen. Ik kwam steeds meer toe aan mezelf en wat ik nou leuk vond om te doen, schrijven, tekenen en ander creatiefs.

En nee, ik denk niet dat ik ooit echt een grote der Aarde word, helaas. Maar vergeleken met dat kleine onzekere meisje ben ik mijlen de hoogte in geschoten. Vaak denk ik nog aan de woorden van de pastoor, die mij op die dag meer heeft geholpen dan hij toen kon weten.

Het doet me dan ook zeer als er weer de zoveelste priester in het nieuws komt die kinderen heeft misbruikt. Mensen gaan nog denken dat alle priesters zo zijn. Ik weet uit ervaring dat dat dus niet het geval is. Er zijn ook lieve en goede priesters, die de kinderen helpen in plaats van lastig vallen! 

 

 

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Natuurlijk zijn er genoeg goede priesters, zoals de jouwe. De ellende is dat alleen de slechte in het nieuws komen. De priester van jou is een man die ook wel eens in het zonnetje gezet mag worden. Hij was volgens mij een lichtpuntje in je jeugd.
Deze heb ik met genoegen gelezen. Tuurlijk zijn er ook goeie priesters.

De zoek tocht van een mens die zich zelf overstijgt!
Goed artikel er zijn ook nog preisters met eerlijk geloof en bloed
Als mijler doet het mij goed dat je mijlen omhoog bent geschoten!
Een mooie biecht
Ben ik ook met je eens, ik ben er geen een tegengekomen heb wel veel seminaristen en priesters ontmoet. Niet iedere kloosterling is een pedofiel en er zijn meer priesters dan misbruikte kinderen.
In mijn werk kwam ik overwegend misbruikte kinderen door familieleden tegen maar die komen niet zo in het nieuws.
ben ik het mee eens Arinka. Maar helaas moet je die wel zoeken tegenwoordig. Goed artikel trouwens!