Een nieuwe aflevering van de onbekende schrijver!

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 09 May 21:38

Goedenavond dames en heren,

Alle straffen zijn inmiddels voldaan. Doortje schitterde in een gedicht over de ellende van het verliezen, Anerea in een verhaal over Frederik de pad die op bezoek ging bij een Plazilliaan die ons allen bekend is, Karazmin wilde graag iets vertellen over een tandenborstel die haar leven veranderde, en Gildor ging uit zijn dak over schimmige liefdes.

Vanavond hebben we een nieuwe gast op het erepodium en ik ga er vanuit dat daar nog vele strafwerken van gaan komen. ik zal geen lang verhaal houden, maar onze gast aan het woord laten, die al staat te trappelen van ongeduld. Dames en heren, hier is de nieuwe ‘Onbekende schrijver’, een schrijver of schrijfster die ons allemaal wel eens doet huiveren, tot nadenken stemt, of … leest u zelf maar!

 

Treinreis

b9198cf304199fec0c0484debf5d527d_1399666


Terwijl de voortdurende cadans mij in slaap dreigt te sussen glijdt het landschap aan mijn centimeters dikke raam voorbij: groene weilanden met daarin grazende koeien die traag voortbewegen, afgewisseld door vers omgeploegde akkers met aan de horizon een kerktoren, omringd door rode daken. Een industriegebied met dampende schoorstenen. Het klingelen van een spoorwegovergang dat net zo snel weg sterft als dat het aanzwol waarna we vaart minderen om langzaam een station binnen te rollen.
Het station is in dit geval weinig meer dan een langgerekte, met grijze stoeptegels gestoffeerde verhoging met aan weerszijden ervan in kiezels verzonken spoorrails. 
Het één of andere onkruid lijkt moeite te doen om langs de steentjes naar de zon te groeien, maar ik heb het vermoeden dat twee keer per uur deze poging de kop wordt ingedrukt.
Het is een troosteloze omgeving in een weinig hoop biedend dorp. Zo’n plek waar de krant over schrijft. Het gaat dan meestal over bierketen en leegloop en meer van dit soort treurnis.

Zuchtend laat ze zich in de met blauwe kunstleer beklede stoel tegenover mij ploffen. 
Ze ademt snel, hijgend eigenlijk en terwijl ze haar bruine en op wol gelijkende jas los knoopt, knikt ze naar me. Bij wijze van begroeting, vermoed ik, en ik glimlach vriendelijk terug. 
Op het grijze perron staan twee kinderen door wat eerst nog mijn raam was, maar dat ik nu moet delen, naar binnen te gluren. 
Met hun donkere huid en kroeshaar lijken ze geen directe verwantschap te hebben met de nog immer in ademnood verkerende vrouw tegenover me, maar toch lijken ze juist naar haar te zwaaien. Ze heeft het niet door, druk als ze nog steeds is met haar jas. 
‘Het is voor u’, zeg ik beleefd, alsof ik een telefoongesprek voor haar heb. Niet begrijpend kijkt ze me aan. Dan volgt ze mijn blik naar buiten en een nog diepere zucht ontsnapt aan haar lippen. 
De kinderen, hun witte melktandjes bloot lachend en geestdriftig zwaaiend, verdwijnen langzaam uit ons zicht. 
Ze heeft kort haar hand opgestoken, zonder veel enthousiasme.

‘M’n kleinkinderen’. Ze zegt het zonder dat ik daartoe aanleiding gaf. Althans, ik was me er niet van bewust. Het klinkt vlak afgemeten en emotieloos.
‘Ja, geen echte hoor. Ze zijn geadopteerd. Ze konden geen kinderen krijgen’.
Een kort, binnensmonds ‘aha’ volgt van mijn zijde.
‘Het lag aan hem,’ gaat ze door, ‘Lui zaad’ en er klinkt iets van minachting in haar stem. ‘Eigenlijk is alles aan hem lui,’ vertrouwt ze me toe waarmee de conditie van zijn sperma is verklaard en ik probeer me voor te stellen hoe hun weekend is verlopen: een minachtende schoonmoeder, een luie schoonzoon en een dochter die tussen hen beide, laverend als een rank zeilschip, de lieve vrede probeert te bewaren. 
Vandaag zijn ze allemaal opgelucht omdat zij weer in de trein zit die haar ver weg zal brengen.
‘Ze hebben ze uit Afrika laten komen.’
‘Dat vermoeden had ik al,’ antwoord ik. 
‘Ik was het er niet mee eens hoor. Nee, je weet niet wat voor vlees je in de kuip hebt.’
‘Tja,’ reageer ik en omdat ik verder niet weet wat te zeggen doe ik er het zwijgen toe.
Met gebogen vingers drukt ze haar handen tegen haar haren alsof ze iets van het uitgezakte permanent weer terug in model wil duwen. De poging mislukt.
‘Als ze klein zijn, ach, dan zijn ze zo schattig, maar wát wanneer ze volwassen zijn?’ en omdat ik geen idee heb wat er dan zou kunnen gebeuren probeer ik het over een andere boeg te gooien: ‘In welk land zijn ze geboren?’ wilde ik weten.
‘Afrika, dat zei ik toch,’ antwoordt ze bits. 
Ik laat het maar zo.

3fd1191fbbe086129ef011fa36b911e8_1399666

Deze Plazillianen zijn de nieuwe onbekende schrijver reeds voorgegaan:

1. Nonnie

2. Yrsa

3. Berna

4. Ruud

5. Wasbeer

6. Rose

7. ????????????????????????????????????????????

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (135) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit leest als Weltevree. Alleen die Aziatische kindertjes op de foto maken het twijfelachtig, maar met zó'n 'oma' kunnen de adoptiekinderen uit Afrika ook net zo goed per ongeluk Aziatisch zijn. Weltevree dus.
Weltevree staat genoteerd, Appelpit!
Ik ga mee met de hoop :-) Weltevree. Ik lees hier te weinig om het te herkennen. Dus het is een gok.
Weltevree voor Christine. Gokken is beter dan zwijgen! ;)
hahaha! lol :-), nu nog hopen dat de gok juist is of ik heb het misschien vlaggen :-)
De uitslag staat inmiddels online! ;)
Ik heb geen idee.
Wat is dat toch dat jullie allemaal op safe spelen? Rambosmurf durft een gokje toch zeker wel aan?
Tsja, ik durf dus wel he.

Me against the rest -)
Dapper, Candice! Straks zul je weten of je daar goed aan hebt gedaan ;)
Goedemorgen

Een nacht nadenken, heeft geen nieuwe inzichten gebracht en de innerlijk stem heeft gezegen

Ik pas.
Jammer dat de nadere, innerlijke stem heeft gezwegen, oom Wasbeer, ik zou bijna denken dat u bang bent voor de straf.
Ik denk ook dat het door Weltevree geschreven is. Een vleugje ergernis, een vleugje verwondering, een stukje Afrika. Kan niet missen dus.
Een heldere redenatie. Zou dat voldoende zijn? Weltevree staat genoteerd!
Ik heb nu hoofdpijn van het denken....Eerst dacht ik aan Yrsa. Maar dat kan niet...zij is al geweest. Toen dacht ik aan Weltevree. Dat was voor mij duidelijk. Duidelijk genoeg om weer te gaan twijfelen. Als het zo duidelijk is kan het niet waar zijn. Dat is te gemakkelijk. Oohhhh mijn arme hoofd.
Toen werd het Taco. Maar nee.....dat is het ook niet. Dus toch maar weer terug naar Weltevree......Nu weet ik het zeker. Het is Weltevree.
Oei, dat klinkt als een dramatische situatie. Nu maar te hopen dat het goed is, anders zou het wel erg teleurstellend zijn na een dergelijke marteling.
Het is goed....dat moet wel.
We gaan het zien, Ruud...
Weltevree is mijn eerste keuze, mijn tweede keuze en mijn derde keuze.
Zal ik dan toch je eerste keuze maar noteren?
Ik twijfel...
Tussen 1, 2 en 3 of komen er nog meer nummers bij?
geen moment.

Natuurlijk is dit Weltevree. Dit is een schrijfster (vrouwelijk perspectief) die schrijven ademt, heel knap, met twee vingers in de neus. Geen twijfel mogelijk.

WELTEVREE!