Blog; Een brief voor mijn ware liefde geschreven vanuit mijn gevoel

Door Vlinnie gepubliceerd op Thursday 08 May 13:09

Lieve ware liefde
 

Ik schrijf deze brief weer in de wetenschap dat ik hem je niet zal geven maar dit keer laat ik mijn gevoel spreken in deze brief. En hoop zo voor me zelf weer uit het dal te kunnen kruipen zonder dat ik jou om antwoorden hoef te vragen.

Ik leerde je kennen in de periode dat ik langzaam weer contacten durfde te leggen. Door verschillende gebeurtenissen in het verleden was ik het vertrouwen in andere totaal kwijt geraakt. En in de liefde geloofde ik al helemaal niet meer. Maar voorzichtig durfde ik weer kleine stapjes te nemen. Er ontstonden langzaam hier en daar vriendschappen. Ik genoot er van en bloeide op. Ik had voor het eerst echt zin in het leven. Maar de vriendschap die tussen ons ontstond konden de anderen niet aan tippen. Ik vertrouwde je volledig en onze gespreken waren veelal lang en diep. Langzaam bloeide er iets moois tussen ons. We werden verliefd ondanks dat we het beide niet wilden en er niet aan toe waren, had het geen zin om ons er tegen te verzetten. Steeds groeide we dichter naar elkaar en smolten onze energieën samen.  We hadden geen woorden nodig om elkaar te begrijpen. Toen we eindelijk samen waren voelde het alsof het altijd zo geweest was. Je zei dat het wederzijds was en eigenlijk helemaal niet weg wilde maar dat je wel moest vanwege afspraken. We zouden kijken wat de mogelijk heden waren om elkaar weer zo snel mogelijk te kunnen zien. Hoewel ik voelde dat ik je heel lang niet zou gaan zien had ik er vreede mee ik geloofde in ons.

Ik keek er al naar uit om jou weer in mijn armen te kunnen nemen. Er weer in levende lijven voor je te kunnen zijn, zonder dat beeldscherm er tussen of contact via de telefoon. Niet in onzekerheid te hoeven zitten als ik zie hoe rot je je voelt en je tas pakt voor een nachtelijke wandeling niet wetend of ik je ooit nog spreken zal. Angst zweet heb ik uitgestaan bang dat je jouw gevecht tegen het leven zou verliezen. Steeds sprak ik volgens jou de juiste woorden op het juiste moment, waardoor je toch voor een andere weg koos. Niet wetende dat de momenten ervoor lang getwijfeld heb om op dat moment te reageren. Je trok me onbewust een kant uit waar ik bang voor was. Ik was bang om mezelf zo ook weer te gaan voelen. Bang niet sterk genoeg te zijn om jou hoofd boven water te kunnen houden tot je de zin in het leven weer zag. Maar steeds was het mijn gevoel die zei dat ik het moest doen en vertrouwen moest hebben dat alles goed zou komen. Mijn gevoel vertelde me dat dit ware liefde is. Toen jij op straat kwam te staan twijfelde ik geen moment en wilde je voor je verjaardag als het gevoel dan nog steeds zo intens zou zijn,, je de huis sleutel geven om je te laten weten dat de deur altijd voor je open stond en je kon komen wanneer je wilde.
 

Maar nadat we samen in leven de lijven tijd hebben door gebracht veranderde jij. Je werd afstandelijk en vroeg me om je tijd te geven. Die tijd konden we beiden gebruiken om aan ons zelf te werken. Iets waar we beide aan begonnen waren toen we elkaar leerde kennen. Maar die zelfde tijd heeft ons ook uitelkaar getrokken en zijn we van elkaar vervreemd. Zo nu en dan spraken we elkaar meestal eindigde dat uiteindelijk in onbegrip naar elkaar. Wat ik totaal niet snapte, ik begreep je wel ik probeerde je alleen te laten zien dat het soms positiever bedoeld is dan we zien. Maar volgens jou begreep ik je niet en trok ik partij. Vervolgens was het contact weer stil. Ik raakte in de war en snapte er niks meer van. Mijn gevoel bleef me naar jou toe trekken en mijn gedachten begonnen lijn recht tegen over mijn gevoel te staan. Door dat jou woorden die nauw aansloten bij mijn gevoel heel anders waren dan jouw daden begonnen mijn gedachten te malen. De oorlog in mij begon. Ik sprak er zo nu en dan met vriendinnen over die me adviseerde om je uit mijn hoofd te zetten. Het enige wat ik op die momenten deed was jouw verdedigen of vast te blijven houden aan  mijn gevoel. Mijn vriendinnen begonnen zich steeds vaker te ergeren terwijl mijn gedachten het met ze eens was, bleef ik bij mijn gevoel en jouw woorden.

Steeds als we elkaar spraken werd mijn gevoel weer aangewakkerd terwijl ik mijn gedachten probeerde te negeren. We lachte weer samen en maakte een afspraak om elkaar te zien. Zo kon jij even bij komen en weg zijn uit de situatie waarin je zat. De dagen kwamen nader bij en ik was opgelucht dat ik eindelijk van dicht bij kon voelen of het gevoel echt  nog steeds onveranderd was. Ineens kwam je niet meer online, en brak de afgesproken datum aan. Jij was er niet.  Ik ging er vanuit dat er wat tussen gekomen was en je niet de mogelijk heden had om me te bereiken en me later we uit zou leggen waarom je verhinderd was. Ik zag in die dagen een bericht waar je in getagd was. Je had een broodje gegeten met een meisje en had het gezellig gehad. Ik kreeg een glimlach op me mond omdat je toch plezier probeerde te maken ondanks alle tegen slagen. Het deed me goed en mijn gevoel zei me dat we de tijd goed gebruikte. Mijn gedachten dachten er heel anders over en op dat moment kon ik ze nog behoorlijk goed onderdrukken. Ik stopte ze in een donker hoekje waar ze me niks deden en onhoorbaar waren. Ik genoot van mijn gevoel in de wetenschap dat alles goed zou komen.  Het enige wat je me liet weten was sorry dat je niet geweest was er was wat tussen gekomen. Ik was zo op de wolken met me gevoel dat ik jou volledig vertrouwde en alles geloofde wat je zei dat ik niet eens vroeg wat er dan tussen gekomen was. We waren immers ook geen stel. Dat waren we ook nooit geweest. Dat waren de woorden die je eerder tegen me gesproken had. De woorden die een dolk in mij hart staken terwijl ik in mijn gevoel bleef geloven.

Ik stuurde je een sms’je omdat mijn apps niet aan kwamen omdat ik benieuwd was hoe je broertje zijn verjaardags cadeau vond. Je wist niet van wie het sms’je was en ik dacht leuk dan kan ik vertellen wat ze voor me betekent en hoeveel ik om je geef zonder dat je direct wist dat ik het was. na een poosje wist je nog steeds niet van wie het sms’je was en je vertelde me dat het je al de hele dag had bezig gehouden. Ik besloot je een tip te geven waardoor je zeker wist dat ik het was. Ik gebruikte jouw woorden die jij tegen mij gezegd had. Ik wist zeker dat je nu wel wist dat ik het was. maar je smsde me terug dat je nog steeds geen idee had. De dolk die nog in mijn hart stak werd verder aan geduwd. Ik kreeg een klap in me gezicht ik snapte er niks van. Inmiddels had ik steeds  meer moeite om mijn gedachten te negeren en die kwamen dus ook volop in beweging toen jij zei dat je het niet wist. Dat kon maar één ding betekenen volgens mijn gedachten die een eigen leven waren gaan lijden. De woorden die je tegen mij gezegd had heb je vaker gebruikt bij andere meisjes. Een andere verklaring kon ik niet bedenken. Ik werd verscheurd door me gedachten. Ik smsde je terug dat ik het meisje ben met tranen in der ogen en gehuld in onzekerheid. Ineens wist je wel wie ik was wellis is waar niet helemaal zeker door je vraagteken. Maar ja ik was het. Ik had op dat moment geen puf meer om te typen en stuurde je een vraagteken met een vraagteken in de hoop dat je wel zo snappen dat ik je vroeg waarom je twijfelde.  Je snapte het niet en stuurde weer vraagtekens terug.

De tijd verstreek en het contact was wisselend. Uiteindelijk spraken we weer af en dit keer vertelde je dat je echt zou komen en hoe belangrijk ik voor je was. Je hebt het zelfs een paar keer beloofd. Natuurlijk geloofde ik je mooie woorden nadat je mijn gevoel bevestigde. Maar weer toen de datum dichterbij kwam verscheen je niet meer online. Ik vond het niet vreemd aangezien je toen ook jarig was in die dagen. Ik ging er gewoon van uit dat je zou komen. Ondanks dat je mijn berichtjes negeerde over het trein kaartje aangezien ik die zou betalen.  Ik bleef er vanuit gaan dat je zou komen. Maar het tegendeel was waar, je kwam niet. Steeds bleef ik volhouden dat je alsnog zou komen alleen later. Tot het moment dat ik een foto op fb zag van jou samen met een meisje en jullie honden in het bos. Mijn gedachten sloegen toe. Ik voelde me verraadde, gebruikt. Ik werd zo gek van me zelf dat het me niks kon schelen hoe laat het was en ik je opbelde om uitleg te vragen. Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven terwijl mijn gedachten voor de nodige adrenaline zorgde en mijn gevoel op de achtergrond schoof. Ik vroeg je waarom je niet bij me was. Je zei me dat er wat tussen was gekomen. Ik vroeg je waarom je me dat dan niet liet weten. En vervolgens zei je dat er een noodgeval was en je vroeg of je het een andere keer uit mocht leggen. Ik zei je dat ik dat niet wou en nu antwoorden wou.  Je zei me dat het nu echt niet kon en dat je moest ophangen. Je moest de deur uit er was een nood geval. En je verbrak de verbinding. Ik bleef met ongeloof luisteren naar de toon die uit mijn telefoon kwam. Ik barste in tranen uit en werd bevangen door een helse woede. Mijn gedachten lieten me zien dat ik niets voor je betekende dat ik alleen maar een uitweg was als je nergens anders te recht kon. Dat mijn geschiedenis zich weer herhaalde en je me alleen maar gebruikt hebt. Mijn wereld stortte in.


Hoe ik die nacht in slaap gekomen ben weet ik niet maar toen ik de ochtend erna wakker werd was de boosheid verdwenen en mijn gevoel was terug. ik vertrouwde er op dat ik snel uitleg zou krijgen. De dagen gingen voorbij en jij kwam niet online. Op een gegeven moment het was op Valentijnsdag was ik wat aan het surfen op fb toen mijn muis ineens vaag deed en weigerde. Hierdoor wiste ik jou per ongeluk als fb vriendje en ik voegde je weer toe. De dag verstreek verder en surfte wat rond. Ineens kwam ik op een pagina terecht waar jij ook lid van blijkt te zijn. Terwijl ik wou reageren op de status van die site kwam ik een reactie van jou tegen. Ik schrok er van. je had mij verteld dat je nooit wat met dat ene meisje had gehad dat het 1 richting verkeer was. maar op die site was jij de gene die blij vertelde dat je een vriendinnetje had. Ik kreeg een klap in me gezicht je had vanaf moment 1 gelogen tegen me. Mijn gedachten begonnen meteen te malen en stelde me de vraag; wat hebben haar woorden voor betekenis? Wie zegt dat ze niet alles gelogen heeft? Ik zag maar één uitweg, het contact volledig verbreken. Ik probeerde zo goed als ik kon toch door te gaan met me leven maar ik merkte dat ik steeds meer moeite kreeg om mensen te vertrouwen. Contacten zijn gaan verwateren en het ongeloof in de liefde is terug gekeerd. Ik wou je toevoegen op fb om de verschuldigde uitleg alsnog te krijgen. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn verzoek nog open stond van dat mijn muis raar deed. Echter had jij hem ruim een week later nog steeds niet bevestigd. Mijn gedachten lieten ineens allemaal dingen zien die ik nooit eerder gezien had. Maar nu snapte ik alles en alle puzzel stukjes vielen op hun plaats. Ik was net zoals 1 van al die andere meisjes een gebruiksvoorwerp.  En ik annuleerde het verzoek.

dagen gingen voorbij. De dagen werden weken en de weken werden maanden. In die periode tot nu ben ik de weg totaal kwijt geweest. Ik was totaal verslagen door het leven, uitgeblust. Ik werd door mijn gevoel en gedachten continue bestookt met de oorlog die ze voerde. Met moeite kwam ik de dagen door en lag ik de nachten wakker. De energie compleet uit me gezogen. Ik voelde me vies gebruikt en verraden. Hoe had ik zo aan me gevoel vast kunnen blijven houden terwijl mijn gedachten me iedere dag voorspiegelde wat je met me deed. Toch lukt het niet om je uit mijn hoofd te zetten. Simmpel weg omdat mijn gevoel nog steeds ondanks alles het zelfde voelt. Ik besloot om te kijken hoe het met je was. hoewel ik eigenlijk al wel een vermoeden had omdat er een bepaalde rust over me heen was gekomen. Na wat pmetjes heen en weer heb ik je weer toegevoegd op Skype. Tot nu toe hebben we twee keer gesproken waarin je zegt dat je het fijn vind dat je weer even met me gesproken hebt. Maar als ik kleine steekjes laat vallen over hoe het werkelijk met mij gaat negeer je het of neem je de benen.  Mijn gedachten stellen me weer behoorlijk wat vragen; Wat dacht ik te bereiken als ik weer contact met je zocht? Waar wilde ik nou antwoorden op? Wat denk ik te bereiken met mijn gevoel als jou daden anders spreken? Ik merk dat mijn vertrouwen in en voor jou weg is en alles wat je tegen me zegt ik automatisch in twijfel trek of dat me gedachten er gelijk iets achter zoeken. Hoe wel mijn gevoel geniet van het contact die we weer hebben. Zijn mijn gedachten achterdochtig en zorgen voor de nodige afstand. Mijn gedachten laten me een egoïstisch persoon zien terwijl mijn gevoel er weer eens lijn recht tegen over staat en vol blijft houden dat wat er tussen ons was/is ware liefde is. Maar uiteindelijk is het feit dat ik alleen sta op de weg die ik bewandel. Zonder nog maar enige eigenwaarde, plezier, vertrouwen of geloof in het leven. Ik ben weer terug bij af omdat ik te naïef was en in mijn gevoel bleef geloven.

Vlinnie
 




 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Blijf je eigenwaarde bewaren en ontleen je eigenwaarde niet aan een eikel.