IJsvijvers (7)

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 08 May 00:58

Toen de dominee kwam om haar in het Christelijke gareel te houden ontving ze hem netjes en schonk als een keurige gastvrouw gloeiend hete koffie. De man deed erg zijn best haar ervan te overtuigen dat ze respectloos was en ze liet hem preken zonder er erop in te gaan. Strikt in de leer, legde hij keer op keer de bijbeleregels in het nadeel van de vrouw in het algemeen uit, vond ze verontwaardigd, maar zweeg. Volgens haar was hij niet meer dan een domme geloofsslaaf, die ervan genoot dat klakkeloze volgelingen tegen hem opkeken. Een ouderwetse vaderfiguur die de baas speelde over meelopers. Ze onthield zich van commentaar tegen de hooghartige herde, die zijn schaapjes met verouderde wetten terug naar de kudde trachtte te sturen. 
In deze tijd van wederopbouw en opkomende welvaart kon men vrouwen, die in de oorlog hun mannetje hadden gestaan, niet zondermeer terug stoppen in een gedwee keurslijf dat door mannen werd bepaald, vond Gees en glimlachte eenvoudig schaapachtig.
Na dominee's vertrek verstopte Erneo zich meteen in zijn kantoor en ze wist dondersgoed dat hij dit deed om hun gezamenlijke mannelijk overwinning te vieren. Natuurlijk trok hij zich weer af bij de vieze blaadjes waarvan hij aannam dat Gees geen weet had. 
Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks, dacht ze, pakte wat zaken bij elkaar en verstopte het koffertje onder hun bed. Erneo moest deze keer maar eens iets méér dan een lang weekend in zijn eigen geile vet gaar smoren. Ze wist dat hij zich toch wel vol zou vreten in 'de Luiwammes', waar hij het eten altijd veel beter vond dan het hare. 

De volgende dag vertrok ze al vroeg met de Opel-Stationcar om met Bertie haar ouders te bezoeken. Ze was niet van plan om thuis zielige verhalen op te hangen. Zelf was ze immers niet geheel vrij van schuld door veel te snel met Erneo te zijn getrouwd, als een kip zonder kop, puur om Rik te vergeten. De hele weg zat ze zingend haar vrijheid te vieren.
Haar hele familie was thuis en uiteraard zeer verrast. Er verscheen niet iedere doordeweekse dag een gloednieuwe witte auto op het erf en bij de koffie zat de hele keuken vol met iedereen die zich tegelijk over Bertje wilden ontfermen. Daarna nam ze pa mee naar de opkamer om zijn raad te vragen. Hij deed haar zonder veel omhaal of overtrokken vaderlijk medelijden uit de doeken hoe ze het beste om kon gaan met iemand die kennelijk het vermogen miste om sociaal met anderen samen te leven.
“Het is niet persoonlijk op jou gericht, denk ik. Weet je kind, inlevingsvermogen is aangeboren of anders moet het door de opvoeding worden gestimuleerd. Dat alles is voor jou gesneden koek. Hij is introvert. Een egoïst denkt alleen aan zichzelf, weet niet eens beter, maar denk je eens in hoe zo iemand in het duister tast over wat er van hem wordt verwacht.” 
Hij nam er uitgebreid de tijd voor om haar te vertellen wat hij wist over Erneo’s ouders en mama had het uiteraard met haar middelste dochter te doen. Ze stopte Geesje wat extra lekkernijtjes toe, verwende Bertje naar hartenlust en haar dochter wandelde weer zoals vroeger, giebelend ontspannen met haar zusjes door de weilanden, genietend van de verhalen over hun vrienden die zij haar vertelden. Ze zoog de vertrouwde sfeer, warm en zorgzaam, op als moedermelk, kreeg weer lucht en nieuwe energie, maar iedereen was het er wel over eens: ze mocht het nog niet opgeven want een zoon had immers ook een vader nodig.
Toen ze na vier dagen de straat inreed, Erneo kon de auto niet te lang missen, kwam hij meteen naar buiten en was zichtbaar blij, knuffelde Bertie alsof hij hem een jaar lang niet had gezien. Hij had knopen doorgehakt, zei hij enthousiast en keek erbij of hij haar toch na lang zeuren haar zin maar had gegeven.

“Vrouw, we gaan verbouwen,” was hij opgetogen en ze schoot in de lach om dat 'we'. Natuurlijk kon hij de onzekerheden enkel oplossen door aan zijn koninkrijk te bouwen en de woorden van haar vader schoten door haar hoofd. “Er zijn heel veel mannen die niets met gevoelens kunnen, die denken dat emoties nare dingen zijn die je weg moet stoppen, want huilen staat niet stoer. Geesje, hij laat liefde waarschijnlijk zien door zakelijk succes te hebben, lieverd… Verwacht op gevoelig gebied niets, wees blij met wat je wel hebt, misschien groeit hij er in, door hem van zijn zoon te laten houden. Kinderen kunnen wonderen verrichten in het hart van vastgelopen mensen.”

Ze deed de volgende maanden of ze geen last had van de rommel die Erneo’s beunhazen in hun vrije tijd maakten toen ze de hele tuin omspitten. Er moest een nieuw fundament worden gelegd. Het magazijn werd een paar meter naar achteren uitgebouwd waardoor 'haar kaas- en vleeswaren afdeling' meer ruimte kreeg en tevens de afdeling 'luxe waren' kon worden uitgebreid. Toen ze zei dat ze straks een aparte kamer voor de kinderen nodig had, zei Erneo trots dat die boven de nieuwe uitbouw zou komen. Of hij hoorde dat ze in meervoud sprak bleef in het midden, maar ze mocht haar handjes dichtknijpen, volgens haar man, "want jij krijgt nu een echte keuken. Met een roestvrijstalen aanrecht, een geiser plus... elektrische wasmachine." Ineens begreep ze dat het knullig werd gezegd, maar wel goed was bedoeld. Het werd een smalle pijpenla die door een muurtje was afgescheiden van de vergrote voorraad ruimte, "maar," daarover had hij heel goed nagedacht, zei Erneo, "in het achtertuintje dat straks overblijft is precies voldoende ruimte om de kinderwagen plus een tuinsetje neer te zetten en ook de was op te hangen." Het gesprek met haar vader had haar duidelijk goed gedaan want ze bedankte haar man uitgebreid voor zijn goede zorgen. Ze merkte in de weken daarna wel dat haar afwezigheid Erneo aan het denken had gezet al werd er geen woord meer over haar 'verdwijning' gesproken. In de volgende maanden leken ze eindelijk aan elkaar gewend te raken, terwijl Erneo er uit zichzelf voor koos om haar in bed met rust te laten. 

Het plaatsje met de achteringang, waar de tuin verdwenen was en langs de zijmuur de kratten voor lege Gazeuze- en Pilsflesjes moesten worden opgestapeld, was net betegeld toen hun tweede zoon geboren werd. Ook hij kreeg een bijzondere naam, die in geen van de beide families voorkwam. Justus Jozefus Nicodemus.
Na de verbouwing was er een feestelijke heropening waar de hele buurt op afkwam en hun omzet steeg enorm. Omdat ze er over bleef praten, huurde Erneo eindelijk voor een paar uurtjes per dag een winkeljuffrouw in en zij kreeg nu soms wat tijd om van haar twee jongens te genieten. Nog steeds werkte zij keihard zonder dat hij daar ooit iets positiefs over zei, maar het leven was nu bijna gelukkig te noemen. Ze had haar draai gevonden, mocht ééns per maand haar familie bezoeken enErneo ging nooit mee. Hij had zogenaamd geen behoefte aan familie. Op het idee haar een vergoeding voor het winkelwerk te geven kwam hij niet, maar ze nam uit de kas wat ze nodig had en legde er een briefje in waarop stond waar ze het geld voor had gebruikt. Erneo bleef de grote beslissingen nemen zonder met haar te overleggen, maar inmiddels was ze van haar kant ook gehaaid geworden en kon hem zo bespelen dat ze haar zin kreeg, zonder dat hij het in de gaten had.

Nico was een beeldschoon kind, met guitige oogjes en een stralend humeur. Hij was watervlug en had een volle haardos waardoor hij sprekend leek op Geesjes oudste zus. Hij lachte de hele dag. Geesje probeerde te voorkomen dat deze robbedoes al te rap en makkelijk de rustige brave Bert in de schaduw zette want al snel bleek dat haar oudste niets moest hebben van de lastpak, die hem meestal het speelgoed afpakte. Ze zag wel verontrust dat kroonprins Bertje jaloerse trekjes vertoonde, maar Erneo vond dat ze spoken zag. Zijn Bertie had geen 'foute' trekjes en dat Nico veel vlugger liep dan Bert had gedaan, hele zinnen sprak toen Bertje nog gebrabbeld had, wilde hij ook niet horen. Als de jongste vastberaden door hun huis stapte trok Bert hem graag aan de haren, maar ook daarvoor sloot Erneo zijn ogen. Een kind van vier kon niet jaloers zijn, wist hij zeker. Gees stelde voor dat Erneo op zondagmiddag eens iets alleen met Bert zou ondernemen, zodat zijn troonopvolger de vader voor zichzelf alleen had. 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dat dominee gedoe staat me helemaal niet aan ...
ook herkenbaar ..;

Er is één groot verschil : ik heb Rik LATER ontmoet - gelukkig maar!!
en hier komt bertjes naam (uit de koffiebonen) opeens ..
Is hij het dan?

ik vond het erg dat het verhaal van Bert en zijn overleden broer zo abrupt geeïndigd was :-(
Nu zie ik de reactie hieronder en denk ik, verdorie ja de is de prequell.
Vertel vertel... wat is dan een prequell.
Dat is een voorloper. Bij bijvoorbeeld de Starwars films zijn in de jaren tachtig driebdelen gemaakt en veel later, een jaar of tien gelden volgens mij de delen 1 tot 3 Die speelden dus voor de oorspronkelijke film.s.
Oh, dank je wel... weer wat wijzer, iets anders dan een sequell dus
Opeens zie ik het licht, ik vroeg me gisteren al af hoe het ging met je vervolgverhaal over die rouwende koffiebonen. De link is gelegd. Mooi
Oh hoe leuk, je hebt het ontdekt. Daar ben ik blij mee.
ik vond het al vreemd dat je met een ander verhaal begon voor die over Bert voorbij was. :)
Ik wilde het geheel nou eens niet chronologisch brengen, zodat de lezer er zelf nog wat aan te puzzelen heeft.
Je blijft het interessant houden. Deze episode neemt een aantal jaren in beslag, neem ik aan. Ben benieuwd hoe hij reageert op haar voorstel.
Ja, ik moet nu wel wat sneller door de tijd omdat ze langzaam met elkaar en de jongens een soort 'gelukkig' gezinsleven opbouwen zoals dat destijds gebruikelijk was en het ongeluk gebeurt pas over twaalf jaar
Sorry, over tien jaar
Bij mij is het kwartje ook gevallen dat deze cyclus eigenlijk een prequel is. Heel fijn!