De geroepene, 6, Saliente en de flard

Door San-Daniel gepubliceerd op Sunday 04 May 06:31

images?q=tbn:ANd9GcSUXYpWxDBE8-HAS1goSsH

'Echt,' vroeg Eef? Ik knikte. 'Er is meer,' zei ik ' en het begint mijn leven te beïnvloeden'. Ik overwoog even hoe ik het zou zeggen,' 'er is een plek hier heel dicht bij die als een zender en ontvanger werkt voor mij.' 'Zeg maar waar het contact met het collectief haast aanraakbaar is. Dat is geen flard die in en uit de mist verschijnt en verdwijnt, daar is een soort kruispunt en ik word er gehoord'.'Heb je dit weleens met iemand besproken,' vroeg mijn dochter, terwijl ze me nog wat thee inschonk. De zon verwarmde nu het deel achter de cortijo waar de oude olijven stonden en aaide met haar warme hand  langs mij. 'Nee, zei ik, 'het is nog al persoonlijk ik probeer mensen met problemen daar heen te krijgen soms en ik wordt dan een soort doorgeefluik.' Sinds ik dat gedaan heb, ben ik bewust dat wat ik daar zeg waarheid wordt'. 'Ach jee pap' ,zei Eef de manager, die zaken zo goed regelde in Amsterdam,' een soort waarzeggerij?' 'Nee niets daar van' zei ik iets te heftig, 'het is meer dat ik weet dat ik gehoord wordt en dat de 'hemel' haast de aarde raakt daar. Ik leg een probleem neer en weet na een tijdje wat de oplossing is, dat gaat gepaard met een gevoel van ontzag en een vreemde tinteling, niet écht kippevel maar iets dat daar dichtbij komt. Ik omkleed de gedachte om hulp altijd met veel respect en spreek dan van uit mijn hart, zonder te spreken, alsof je inplugt in iets. Het wordt toegestaan, dat is het gevoel dat ik krijg, iets sterks en machtigs staat toe dat je vragen of twijfels neer mag leggen'.

Het is een oud klooster, eeuwen en eeuwen oud op een onherbergzame plaats , met een binnenplaats, het kwadraat, dat vroeger omringt was  met monikencellen. Het is niet vreemd dat zoiets na zoveel aanbidding een kruispunt wordt, een anker plaats voor wat dan ook. Zoiets vindt plaats, In Auswitz waar velen in de oorlog vergast werden, zingen nog steeds geen vogels, iets donkers is daar blijven hangen, als het ware blijven  kleven aan die plek. Verloren hoop, weemoed, overgave aan het lot. Er zullen meer plaatsen zijn die een lading aan zich hebben gebonden.  Ik heb er een gedicht over gemaakt en gepubliceerd' vervolgde ik. 'Ik moest het gewoon schrijven'.

'Mag ik het horen, vroeg mijn Eefje of ken je het niet uit je hoofd?' Ik moest onbewust glimlachen, blaft een hond, vroeg ik? Het heet Saliente en gaat over het klooster, ik weet nu, dat daar vroeger, eeuwen geleden een verschijning is geweest, daarom is in het wapen van Albox de dichtsbijzijnde stad een afbeelding opgenomen van de maagd van Saliente, 'virgin de Saliente', een verheven uitziende vrouw die met haar voeten op een schild zweeft. Namen hebben betekenis, het heet niet voor niets Saliente, het woord in Oud Spaans betekent iets schijnends, iets buitengewoon goed. Het wordt nog op scholen gebruikt met becijfering of beoordelingen, als een leerling of student een Sobre Saliente haalt, dan is die meer dan goed, meer dan een 10 waard. Er zit ook het werkwoord Salir in, vertrekken van uit iets.  Eef keek me aan met een lieve blik,' al ben je nu wijnboer,'zei ze , 'je bent altijd leraar gebleven.' Ik haalde adem en concentreerde me op de woorden en begon toen met de eerste woorden van Saliente...

images?q=tbn:ANd9GcQqSJTwn9SUMns-NtUA5Qb

De stilte heerst, silente 

over de bergen van 

Saliente

de velden en valleien

van duizend jaren eer

slaan gade  aan de voet 

de pelgrims in een stoet 

gevuld met hartezeer

 

elk met zijn angst of wens

het hart omkleedt met reden

de voet vermoeid

zwoegt elk mens

met zijn verleden

 

 

images?q=tbn:ANd9GcRBuY7g6K6JyscVALaPrn_

het stenen plein 

omringt de oer abdij

de bel die luidt

als ware pelgrims  

zij aan zij

voorwaarts treden

 

niet terugkerend op hun 

schreden

Ave Maria, gratia plena,

Dominus tecum, Virgo serena.

 

en daarna heerst weer de stilte

heel silente

over de heuvels

van Saliente .

images?q=tbn:ANd9GcQgD5Kd--jTkKpHe10vFna

 

het kloosterhof kwadraat

ontmoetingsplaats van kracht

waar hemel,  aarde

 raakt

en de ziel uit alle macht

het lijden weg mag schreien

 

en God luistert

en met de wind fluistert

zijn liefde in de stilte

heel silente 

over het klooser van Saliente

 

San Daniel 12 November 2013

'Dat is mooi zei,'  Eef,' maar ik ben meer visueel ingesteld, ik moet de tekst voor me zien om hem te doorgronden. Vertel me eens hoe je ontdekte dat je zeggingskracht had op die plek' en ze keek me aandachtig en onderzoekend aan. 'Laten we dan ondertussen een rondje over de velden maken,' stelde ik voor dan kan ik wat wijnstokken inspecteren die me zorg baren'. Zo liepen we daar over de groene velden en mijn hart zong en zweefde voor mij uit en het deed me al zeer te weten dat zij binnen enkele dagen weer in natte hond zou rond lopen.  

'Het begon met een oom en tante die hier een paar dagen op bezoek waren', begon ik mijn verhaal. ' Ze vertelden die avond rond onze tafel over hun schoondochter die geopereerd moest worden omdat een tumor ontdekt was in haar hoofd. Ze werden zowat verteerd door zorg. Ik voelde dat ik ze mee moest nemen naar Saliente, maar wilde hen niet vertellen waarom, ik had het idee dat zij daar, zo puur mogelijk, zonder voorbereiding moesten spreken. Ik stelde dus voor op één van de laatste dagen van hun verblijf dat we nog een ritje zouden maken en ook langs een mooi oud klooster zouden gaan dat ik kende, hoog afgelegen in de bergen.  

images?q=tbn:ANd9GcRg_-PvvgNxKcJLeOSBKYU

Ongenaakbaar torende Saliente tegen de strakke blauwe lucht. De oude terracota stenen deden het gebouw haast opgaan in de achtergrond van rotsen en bergpieken van de zelfde kleur.  Monikenstreng stond zij daar ,als een vingerwijzing uit vervlogen tijden.We liepen door de poorten van de kapel, met de tekst uitgesneden in eeuwen oud hout :' Ave Maria, gegroet Maria en op de ander deur helft, Plena gratia, vol van genade en sloegen uit respect een kruis naar het altaar. 

DIt was een kapel, een mooie, eeuwen oude kapel maar het gevoel dat ik verwacht had bleef uit. Na alles bezichtigd te hebben, stelde ik voor om naar het kloosterhof te gaan, het kwadraat.  De hitte van de Andalusische zon, weerkaatste van het kwadraat als of het verblindend gebundeld werd in licht. We gingen in stilte zitten op de kleine muurtjes, elk met onze eigen gedachten. Het duurde even en toen voelde ik de aanwezigheid, de kracht en een tinteling die de haartjes op mijn arm beroerde en langs mijn ruggegraad wegliep. 

Ik sprak wat mij in viel, 'Marelien' zei ik,  en ik voelde dat ik namens sprak en niet direct zelf,' je mag vragen wat in je hart leeft' en ik keek haar aan  en zag haar ziel in haar ogen, ze slaakte een onderdrukte snik  en oom Peet liep op haar af en sloeg zijn arm  om haar heen en liep met haar naar het midden van het kwadraat. Wij wisten allen wat er op dat tempel plein gevraagd werd zonder het uit te  spreken. Er vormde zich iets in mij dat nog het meest dicht bij alstublieft kwam. Ik zag ze daar staan, ik stond op afstand, ik hoorde daar niet bij. Ik observeerde en vroeg. Op een gegeven ogenblik was het moment voorbij.

We waren stil blijven staan bij het einde van het veld. Eef verbrak de stilte, ' hoe is het afgelopen met hun schoondochter', vroeg zij. Ik keek haar aan en vond haar zo lief dat zij niet de minste twijfel had.  Dat doet Andalucia met je dit is het oude land, na een paar dagen wordt je steeds echter. 'Wil je het echt weten,' vroeg ik? 'Ja,' zei ze,' ik vind dat heel belangrijk.' Ze is genezen' antwoordde ik terwijl er een huivering over mijn arm haartjes liep. 'Joh,' zei Eef,'wat geweldig'. 'En de oom en tante?'. Ik keek weemoedig voor me uit,'we hebben het nooit besproken, alsof het dan te niet zou kunnen worden gedaan.' Ik heb ze wel eens als ik mailde gevraagd om langs te komen omdat we nog dank moeten brengen. Duidelijker heb ik het niet gezegd. ik vind als je een gunst ontvangt, mag je daar ook voor danken. Het is er niet van gekomen, ik denk zelfs dat ze het een beetje vermijden, is het gêne of is er iets bij dat angst in boezemt voor iets dat buitengewoon is?'

images?q=tbn:ANd9GcRg_-PvvgNxKcJLeOSBKYU

'Ik begrijp dat wel,' zei Eef. 'Ik zou ook niet goed weten hoe ik daar mee om zou moeten gaan.' Ik hoorde haar nog nauwelijks er kwam een tinteling opzetten die me heftig beroerde, een flard met zoveel kracht, dat ik wankelde, ik had met mijn dochter eerder, zo, op een veld gestaan maar niet hier en mijn dochter was ook iets anders. Ik keek vol verbazing naar mijn handen. Die ruwe eeltige handen, dat konden mijn handen niet zijn, hoe kon ik zo een lancet hanteren? 'Pap,' hoorde ik, pap, 'gaat het goed met je', de stem klonk bezorgd, ik was zo duizelig dat er sterren voor mijn ogen dansten. 'médecin soignez-vous, Dokter geneest u zelve', dacht ik, wie had mijn handen met de fijne vingers veranderd, ik keek verbijsterd naar mijn handpalmen. Wat vreselijk oneerlijk hoe kon ik zo mijn werk doen? Ik zag door een waas mijn Eef en wilde spreken  maar het transparante gordijn scheidde ons. Er werd aan mijn geest getrokken, terwijl ik naar voren viel.

San Daniel 2014 

lees ook de geroepene, 7,  du Boismont

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
raakt mij, mooi geschreven, fijn weekend
Wat mooi geschreven en ik kreeg er ook kippenvel van, ergens begrijp ik die oom en tante wel, maar ergens ook weer niet, ik zou niet weg te slaan zijn daar denk ik...
dank je Mo, daar ben ik echt blij om...
Wat ontzettend mooi geschreven, dit is het eerste stuk wat ik lees uit deze serie, je begin was spannend en kon ik niet voorbij lopen.
Het raakt me in elk geval.
http://plazilla.com/page/4295132553/de-geroepene-deel-1?utm_source=plazilla&utm_medium=sidebar&utm_campaign=plazilla
kippevelmomenten
Wat een echt verhaal
het is ook écht
Wat mooi dat je die oom en tante hebt kunnen helpen ook al willen ze dat het liefste negeren. Het moet wel een heel spirituele plaats zijn.
het is héél spiritueel