IJsvijvers (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Saturday 03 May 13:54

“Ik heb me altijd op een mooie trouwdag verheugd en niet verwacht daarna iemands dienstmeid te zijn,” poogde ze vastberaden en hij snoof van puur ongeloof over zulk dom gezwets. Geesje bleef echter de rust zelfve.
“Dat het na de oorlog natuurlijk een simpel feest zou worden leek me logisch, maar helemaal niets? Géén bruidskleding, niet eens geleend of gehuurd? Zonder familie of visite?”
Hij staarde haar aan alsof ze zojuist uit het heelal was neergedaald en hem ter verantwoording riep over zaken die van een andere wereld waren. Ineens flitste het door haar heen dat hij deze tradities kennelijk niet, zoals zij, met de paplepel en de opvoeding had meegekregen.
“Ik hoefde niet perse in wit, maar ik was nog wel maagd. Een zondagse jurk die ik daarna ook naar de kerk aan zou kunnen was helemaal niet te veel gevraagd."
Haar streng aankijkend gromde hij dat ze het te hoog in de bol had.
"Of wil je niet dat jouw vrouw, represon, eh...reprosi, nou ja, naar de buitenwereld uitdraagt hoe rijk je bent?” Zwijgend bleef hij haar lang onderzoekend bekijken. Wat verweet ze hem nu ineens allemaal? Een raadselachtig lachje speelde om zijn mond, maar het had niet veel te maken met plezier en zij wachtte met engelengeduld tot hij een beetje bekomen was. Was hij totaal ontsteld of enkel maar verward, vroeg ze zich af. Met zijn knuisten stevig om de armleuning geklemd bekeek hij haar van top tot teen en weer terug, kwaad, bedreigend.
“Ik wilde wel een bescheiden feest met officiële rituelen,” zei ze minder heftig. Ineens vond hij zijn tong terug en brieste. “Dat zijn wel veel luxe-poppetjes-wensen voor een doodgewone boerentrien. Zoveel onzin heb ik nog nooit achter elkaar gehoord.” De denigrerende toon sneed diepe voren in haar hart waardoor het glimmertje begrip, dat ze zojuist voor hem dacht te hebben gevonden, spoorslags verdween. Ze werd wel emotioneel van zoveel onwillige hardheid, maar ze had hier te lang over na kunnen denken en weigerde om zich af te laten schepen. Daar had zij zo haar eigen redenen voor. 
“Jij verdient geld als water Erneo. Het is géén oorlog meer zodat je gebruik kunt maken van het noodlot van minder gelukkigen. Of denk je dat ik niet begrijp over wiens rug jij je rijkdom hebt opgebouwd?” Even schoot er een verontrust trekje over zijn gelaat. Had zij hem doorzien? Zo ja wat wist ze en wie had uit de school geklapt? 
“Het maakt niet uit dat je twaalf jaar ouder bent, Erneo. Het had je alleen maar een treinreis gekost als je bij pa om mijn hand was gaan vragen. Dat is zoals het hoort en mijn ouders hadden dat wel zo netjes gevonden. Wij komen uit een ander dorp dan jouw familie, maar we zijn wel van dezelfde plattelandse komaf. Al was er niks te makken geweest, dan nog is het géén luxe om samen met familie je huwelijk te vieren,” sprak ze overtuigd, net voordat haar stem brak.
Zonder dat ze er iets aan kon doen biggelden er toch dikke tranen langs haar wangen, nu ze woorden vond voor hoe nietszeggend de mooiste dag van haar leven was geweest. Hij leek echter niet van zins haar argumenten te overwegen en dat schokte haar nog meer dan dat hij zou hebben gezegd dat ze haar biezen kon pakken. Voelt hij überhaupt wel iets, vroeg ze zich plotseling af toen hij ook niet razend naar zijn heilige cijferhok weg stampte.
“Hoor eens Gees, hier heb ik géén zin in. Jij wist waar je aan begon. Ik heb je niets extra's beloofd en ben ook niet veranderd. Er valt dus niets te grienen.” Het klonk logisch, maar iets klopte er niet aan zijn weerwoord en ze greep het eerste dat in haar opkwam.
“Toen was ik personeel, Erneo… Voor kost en inwoning plus een bescheiden zakcentje werkte ik net zo hard als nu en je hoeft mij nu ook geen loon meer te betalen want we zijn getrouwd. Ik ben dus goedkoper voor jou." Hij had zoveel gezond verstand niet verwacht en lachte haar vierkant uit. Niet omdat ze ongelijk had, maar omdat hij niet zo snel wist hoe te reageren en zij wachtte tot hij uitgelachen was, bereidde zich ondertussen voor op de volgende klap, die zeker komen zou.
“In een goed huwelijk moet je het elkaar naar de zin maken en ik ben nu je vrouw.”
“Waarom zou ik het jou naar de zin maken?" sneerde hij minachtend en vond meteen de volgende lel om uit te delen, "want zo mooi ben jij nou ook weer niet!” 
Geesje wist dat ze niet moeders mooiste was, maar het stak toch. Zij had innerlijke uitstraling met een vrolijke humeur, was lief, bereidwillig levenslustig en dat hij uiterlijk schoon zo dom verbond met aardig voor elkaar zijn schokte haar. Jouw levensinzicht is schrijnend, kan niet tippen aan het mijne, stelde ze verrast voor zichzelf vast en hij zag dat ze niet ineen gekrompen was. Ineens werd hij weer spraakzaam, met de norse toon die hij gewoonlijk had.
“Hoor eens vrouw... Ik ben veel ouder dan jij en ik moet helemaal niets, hoor je? Er is geen verschil, getrouwd of niet. Wat weet een simpele dorpsmeid als jij van het leven? Dom is nou eenmaal dom. Jij bent niet verder gekomen dan de lagere school, hebt niet gestudeerd zoals ik!” Het was alsof er ijswater langs de wanden van de kleine uitgewoonde woonkamer droop. Ze had dolgraag doorgeleerd, maar had thuis moeten helpen. Ze wist van het huwelijk niets anders dan wat ze van haar ouders had geleerd, of wat er in de biebboeken over te lezen was geweest. Onwillekeurig trok Geesje de schouders op. Haar vader was vele malen respectvoller tegen ma. Hij had het meestal zelf al gezien voordat moeder hem vertelde dat er gezinsuitbreiding op komst was. Erneo had gelijk, van sommige geleerde dingen wist ze niets, maar van de liefde minstens drie keer zoveel als hij. Oeps…Bijna had ze hem om de oren gegooid dat hij voor haar óók tweede keus was. Hoe fijn Rik en zij het samen hadden gehad en dat haar grote liefde zijn meisje op handen had gedragen. Dat hij haar tot niets gedwongen had, had gerespecteerd en lief voor haar was geweest. Dat ze niet met Erneo zou zijn getrouwd als Rik na de oorlog terug was gekomen en dat ze…

“Ik heb op de ULO gezeten. Weet hoe je goed zaken doet en sinds mijn ouders zijn gestorven ben ik al eigen baas. Ik handel de dingen af zoals ik dat wil en weiger geld te verspillen aan futiliteiten, anders haal ik mijn doel nooit," baste haar man uit de hoogte en stak tevreden een stinksigaar op.
Er kwam geen woord meer over haar lippen. Ze verkrampte als in de huwelijksnacht, werd de bevroren vijver waarin hij met zijn pikhouwel een scherp wak had gehakt. Zijn weerbarstige woorden waren als scherpe ijzers geweest waarmee hij zijn kortzichtige achtjes draaide over het bevroren water van haar bewustzijn. Niet het feit dat jij zoveel ouder bent, noch die twee jaar middelbare school zonder diploma, hebben jou veel wijzer gemaakt, dacht ze kattig en eigenwijs. Toevallig wist ze óók dat hij in zijn eentje de erfenis had opgestreken en op slinkse wijze zijn broer en zus hun deel afhandig had gemaakt.

De harde realiteit droogde haar nutteloze tranen en onwillekeurig onderdrukte ze het kokhalzen. Ze rilde onder zijn harde blik, het onvoorstelbare onbegrip en haar eigen inzicht:  deze kerel kent geen liefde, maakt misbruik van anderen. Het is een ongevoelig fort van onwrikbare onverschilligheid. Hij heeft nooit echt naar mij gekeken want dan had hij geweten dat ik kwetsbaar ben en de laatste maand ook vaak misselijk. 

Hij was te zelfingenomen om in de gaten te hebben dat het laatste beetje hoop in haar bevroor tot een vormeloze klomp ijzig koude klei, nog te min om er de armzaligste dakpannen voor een varkensstal van de bakken. Ze had, het leek levenslang, van een andere sfeer gedroomd waarin ze het heuglijke feit met haar man zou delen en besloot te wachten tot de eerste drie maanden voorbij waren. Dan pas was het zeker dat de erfgenaam in aantocht was.

Vervolg

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
ik bzn helemaal in de ban ... meegezogen ....
gelukkig staat het volgende deel er al ...
Ach, en nu komt er een kleintje..., hoe loopt dat af ?
Ik zat ook met die UFO, zelfs als hij er van had gehoord lijkt het me niet iets in zijn belevingswereld
Ik ga het aanpassen, want ik worstelde er zelf ook al mee,
nou ja worstelen...
Hij las wel de krant, maar was wars van alles dat ook maar iets te maken had met wat tussen hemel en aarde zou kunnen bestaan...
En weer een cliffhanger waar mijn wenkbrauwen omhoog van gaan.
In mijn hoofd zit eigenlijk maar één belangrijke vraag: Hoe is hij zo geworden als hij nu is? Was hij altijd al zo? Of is er iets gebeurd?

Ik hang dus weer aan je lippen....

Een klein opmerkinkje. Je verhaal speelt vlak na de oorlog. De term UFO werd pas in 1953 voor het eerst gebruikt door de US Airforce. Mij haalde het even uit je verhaal. Maar ik begrijp wat je ermee wil zeggen. :-)
Ja, ik zat er ook al mee, bestond dat ding toen al?
Heb jij een beter woord dat aangeeft dat het uit de ruimte komt? Dan ben ik je zeer erkentelijk....
De hele hype is begonnen in juni 1947, in Amerika. Een journalist heeft toen de term "vliegende schotel" geïntroduceerd. Daar zit nog een heel verhaal achter, maar dat doet niet echt ter zake voor jouw "tijdlijn". Het zou best kunnen dat dit ook Nederlandse kranten heeft gehaald, ik verwacht het wel. Dus als jouw verhaal ietsje later speelt...
Het speelt rond die tijd inderdaad, maar ik kan er ook van maken: alsof ze zojuist uit het heelal was gestapt?
prachtig! waar gebeurd?
Wel, ik was er niet bij toen dit allemaal gebeurde, was waarschijnlijk toen nog niet geboren, maar de man en zijn vrouw heb ik later wel heel goed leren kennen...
Je zal maar met zo'n vent getrouwd zijn.
Ja, en zij was zo lief...