Vertel me hoe...

Door Awm1978 gepubliceerd op Friday 02 May 21:56

Vertel me hoe….

De dagen glijden aan mij voorbij, En de nachten die duren op het moment 2 keer zo lang,
Ik wil ook niet slapen want de dromen die voorbij komen maken mij verdrietig en bang.

Overdag, bij mensen zet ik mezelf rechtop en laat ik niet zien hoe ik me eigenlijk voel,
Alleen iemand die goed in mijn ogen kan kijken snapt hierbij wat ik bedoel.

Maar ik hou mijn mond, het is toch een herhaling van dezelfde woorden, telkens weer,
Ik denk dan bij mezelf..ze weten het onderhand wel..”mijn hart doet zeer”.

Zoveel gevoelens, zoveel gedachtens, en tegelijkertijd zo gevoelloos en stil,
Net als het weer buiten voel ik me vanbinnen vaak leeg en kil.

Ik vraag me af hoe ik het gevoel weer terug kan krijgen en ben bang of het me wel lukt,
Want voel ik me wel even fijn, is het de pijn die me weer van dat fijne moment afrukt.

Hoeveel tijd kost dit? Hoe pak ik dit in godsnaam aan?,
Zak ik straks door mijn knieën, of blijf ik uiteindelijk toch rechtop staan.

Ik wil huilen, schreeuwen, eigenlijk alles tegelijkertijd,
Maar ik hou het binnen en als gevolg dat ik alleen nog maar in stilte lijd.

Niemand laat ik mijn tranen meer zien, want wat schieten zij ermee op,
Maar ik voel ook dat het niet goed is dat ik alles zo opkrop.

Noemen ze dit nu echt rouwen om iemand die er nu niet meer is?,
En dat je echt kunt zeggen..jij bent degene die ik nu echt mis?

Ik wil voelen dat het goed is, dat ik er vrede mee heb, dat ik het een plekje heb gegeven,
En dat ik niet die stilstand voel, maar door kan gaan met mijn leven.

Tuurlijk leef ik nu ook door, en veranderen de dagen in weken,
Maar ik wil zo graag willen dat het zonlicht weer door mijn muur zou gaan breken.

Dat ik rust vind ik al mijn gedachtens en onbeantwoorde vragen,
En dat de stenen die ik nu voor mijn hart heb er niet meer lagen.

Hoe pak je zoiets aan?, is het een kwestie van tijd?,
Is het normaal en moet je wachten tot het stukje bij stukje een beetje slijt?

Als ik om me heen kijk naar mensen die na zoiets weer echt kunnen lachen, krijg ik wel wat vertrouwen,
Al denk ik dat ik dat stukje gemis nog een hele tijd zal houden.

Maar ik doe mijn best, niet alleen voor mezelf maar ook voor de mensen om mij heen,
En waarschijnlijk kom ik er door deze periode heen, en zal mijn hart steeds minder het gevoel hebben van een koude steen.

geschreven door: Anita van den Kieboom

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.