Maskers

Door Awm1978 gepubliceerd op Friday 02 May 21:52

Maskers…

Achter gesloten deuren, waar niemand ons ziet,
Pakken wij elkaar vast en huilen in elkaars armen van verdriet.

Ik zie in jou ogen de machteloosheid en het verdriet, en jij ziet het andersom,
Heel even verdwijnen, even niet meer zitten zoals nu..o jezus, als dat toch eens kon.

De deurbel gaat, en wij drogen onze tranen en gaan rechtop staan,
En in een paar seconde hebben wij onze maskers weer op gedaan.

Hoe gaat het met jullie wordt er dan gevraagd,
O, goed hoor zeggen wij in koor, en hopen dat niemand maar doorzaagt.

Zo mooi zijn die maskers van ons, we zijn er een kei in geworden,
Wij lache wel naar andere..en blijven volhouden: met ons is alles in orden.

Maar als ik het zeg kijk ik niemand meer in de ogen,
Want wat ik tegen je zeg is gewoon eigenlijk keihard gelogen.

Zoveel gedachtes en zoveel zorgen,
Dat ik me soms afvraag, kan ik het wel opbrengen om uit bed te komen morgen..

Zoveel onmacht, zoveel dat je soms een beetje verbitterd raakt,
en dat je het gevoel hebt, wat je ook probeert te doen..het eigenlijk toch niets uitmaakt.

Ik zak bijna door mijn knieën want het masker kan ik niet lang dragen,
Want onder dat masker voel ik me gewoonweg lam geslagen.

Als we weer met zijn tweetjes zijn gaan de maskers af en zijn we onszelf weer,
En zo gaat het nu al maanden keer op keer.

Maar ik ben moe, en ik kan niet meer,
Zoveel om je zorgen over te maken, en ik vraag me af..wanneer komt eindelijk ommekeer?

Ik blijf ergens hopen, al is het nu heel ver weg,
Maar vraag me in de tussentijd niet of ik mijn ware gevoelens tegen je zeg.

Anita van den Kieboom

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verwoord