Mijn stille verdriet

Door Awm1978 gepubliceerd op Friday 02 May 21:46

Mijn stille verdriet:

Mijn mond is dicht, al komen er toch woorden uit en mijn hart is de laatste tijd langzaam weer op slot gegaan,
Niemand die weet hoe ik vanbinnen alles ervaar en hoe boosheid en bitterheid naast elkaar zijn komen te staan.

Ik ben gekwetst, pijn gedaan en voel me in de steek gelaten,
Maar nee de brok in mijn keel zorgt er weer voor dat ik er niet over kan praten.

Altijd alles in liefde, dat is waar mijn leven voor staat,
Altijd maar iedereen bijstaan met liefde, steun en raad.

Sommige hebben de laatste tijd mijn liefde geschonden en een gat in mijn hart geslagen,
Zouden die mensen het in de gaten hebben? Dat is iets wat ik me dag in dag uit blijf afvragen.

Ik weet dat ze er niet bij stil staan, en dat ik het verdriet wel voel en de ander niet,
Want als je me kent is het de sprankeling in mijn ogen die je nu even niet meer ziet.

Ook weet ik dat ik er met hen niet over kan praten,
Hun visie is de enige en dat iedereen zijn eigen waarheid heeft is iets wat ze maar voor lief laten.

Dus het heeft geen zin om die brok weg te werken en het eruit te laten komen,
En sta ik dus midden in de nacht naar de sterren te staren en laat ik de tranen maar over mijn wangen stromen.

Ik lijd in stilte, stilletjes zodat niemand het maar ziet.
En dat is iets wat mij nog minder troost bied.

Het is niet de persoon die ik ben of wil zijn, maar ik moet me beschermen tegen de zoveelste muur waar ik tegen aan loop,
Ik dacht dat ik die muur niet meer nodig had, dat was altijd weer mijn hoop.

Maar ik wil misschien te veel liefde, te veel dat mensen er voor elkaar zullen zijn,
Maar het leven blijkt niet altijd zo te werken en die waarheid doet mij verschrikkelijk veel pijn.

Zelf ben ik iemand die altijd aan een ander zijn gevoelens zal blijven denken ookal is mijn mening net iets anders, dat mag, ik ben ook maar een mens,
En dat mensen daar respect voor hebben is toch altijd nog een grote wens.

Niet dat je dan niet meer bestaat, of aan de kant geschoven word, dat is niet eerlijk dat is niet de weg,
Want als je dat doet in het leven, zul je nooit wijzer worden, dat is wat ik je zeg.

Maar ondertussen moet ik me erbij neerleggen dat mijn plaatje van het leven misschien helemaal niet bestaat,
Maar ik wil niet dat de bitterheid, de boosheid en het verdriet mee in mijn verdere leven mijn in hart gaat.

Dus ik probeer me er tegen te verzetten en te kijken naar de mooie dingen en mensen in mijn leven,
De mooie dingen en mensen die mij het geluk en liefde die ik nodig heb wel willen en kunnen geven

Zo hoop ik dat al het negatieve mij hart zal gaan verlaten en ik verder kan gaan zonder dat gevoel,
Maar daarvoor moet ik wel aan mijzelf gaan denken, en andere los gaan laten als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik hoop dat ik daar snel klaar voor ben en dat ik het stilletjes lijden in mijzelf los kan laten,
En heel misschien, ik zeg heel misschien zal ik er ooit nog wel eens over praten.

Anita van den Kieboom

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.