Zelfgeschreven gedicht: Een brandend hart met een glimlach

Door Awm1978 gepubliceerd op Friday 02 May 21:35

Gedicht:

Een brandend hart met een glimlach.

Van buiten een mooie glimlach op mijn gezicht,
Maar o god ze moesten eens weten wat er eigenlijk achter ligt.

Ik vertel wel aan sommige dat het op het moment niet zo goed gaat,
Maar vertel ik echt hoe het er met mijn hart op dit moment voor staat?

Alleen ik ken het antwoord, alleen ik voel het verdriet en de pijn in mijn hart branden,
En als ik alleen s ’nachts op bed lig zijn het de tranen die ik in eenzaamheid op mijn kussen laat belanden.

Een gloeiend hete hand heeft mijn hart vast waar bijna niet tegen te vechten valt,
Het voelt alsof mijn hart op elk moment ineens uit elkaar knalt.

Oude herinneringen overspoelen me, het pijnlijke gemis van een zo gewenst normale leven,
Ik draai in mijn hoofd maar rondjes van de dingen in het leven die me niet zijn gegeven.

Altijd ben ik positief, ook nu nog, maar ik kan de opengeregen littekens niet meer negeren,
Je kunt je toch wel voorstellen dat ik het leven wat ik moet leiden toch niet kan accepteren?

Hoe kan ik blijven doen alsof ik genoegen neem met hoe mijn leven verloopt,
Terwijl het mijn hele hart en ziel vanbinnen langzaam aan sloopt.

Niemand weet hoe mijn hart in brand staat,
Niemand weet werkelijk hoe het bij mij vanbinnen vergaat.

Ik ga de dagen door alsof ik in een roes op zoek ben naar een handvat waar ik me aan vast houden kan,
Elke keer lijk ik er 1 gevonden te hebben maar blijkt het op te gaan in rook, ik ben er zo ontzettend moe van.

Waarom? De ultieme vraag waar je nooit een antwoord op krijgt,
Ik weet het, maar het is toch een vraag die steeds vaker mijn gedachten in stijgt.

Ik zou zo graag willen schreeuwen…help me ik kan het niet meer alleen,
Maar ik kan het niet. Ik maak weer een beschermlaag van steen.

Die is niet sterk, ik heb me veelste bloot gegeven, hij valt zo weer om,
Dus ik hou mijn mond voor de rest maar dicht, ookal weet ik het. Het is heel dom.

Maar zo kan ik denk ik alleen maar overleven, want ik ben zo bang dat ik knak,
En dat als ik alles eruit zou laten, ik zo in elkaar zak.

Ik moet overeind blijven voor de mensen om mij heen,
Want als ze het echt allemaal weten…laten ze me dan helemaal alleen?

Wie zit er te wachten op iemand met een brandend hart? Op zoveel verdriet en pijn,
Dus daar komt die glimlach weer, ookal weet ik het. Het is alleen maar schijn.

Anita van den Kieboom

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.