IJsvijvers (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 02 May 14:03

Toen hij nog alleen de winkel runde ging hij na sluitingstijd naar café "de Luiwammes" waar hij een abonnement had voor een welverdiende stevige maaltijd plus gezelschap en een borrel. Dat was een grote hap uit zijn budget geweest, die hij dacht te besparen door een inwonende dienstmeid. Een bed voor haar had al op zolder gestaan. Ondanks de bombardementen was het onbeschadigd, het hoorde bij de inboedel toen hij dit winkelpand voor een habbekrats in de wacht had gesleept. Hij had, voordat Geesje kwam, wat keukengerei weten te ritselen. Een fornuis op flessengas stond al in het magazijn achter de winkel, naast de kraan die er van origine zat. Het was goed zo, meer hadden ze niet nodig, vond hij. Haar aanwezigheid was tenslotte enkel voor de buitenwereld omdat hij als alleenstaande middenstandsman met een dienstmeid meer aanzien genoot.

In het magazijn werd de was gedaan en ze kookte er. Zijn overhemden en ondergoed waren kraakhelder, maar het eten was zeer matig, soms ronduit vies. Dat hij wilde trouwen was enkel omdat hij gek van opwinding werd terwijl zij boven op zolder lag. Hij had er van alles bij gefantaseerd over flink van bil gaan. Het was daarnaast ook de enige manier geweest om er voor te zorgen dat ze niet weg zou lopen, want ze was voor de winkel haar gewicht in goud waard.

Voor het trouwen had hij zelfs de voorkamer boven de winkel ingericht met tweedehands spul. Het mocht niet teveel geld kosten dat hij voor de auto moest reserveren... Met zo’n vehikel maakte hij meer mooie sier dan met een vrouw, die er nooit leuk uitzag. Drie maanden later wist hij het zeker. Hij had het beter bij het oude gelaten. Zijn vrouw was een slechte investering,

Geesje kostte hem veel meer dan toen ze nog gewoon dienstmeid was. Nu sliep ze in zijn bed achter de woonkamer boven de winkel en dat kleffe gezoen van haar stootte hem af. Dat ze de hoer speelde met haar gepaai en lieve gebaren maakte hem misselijk en Geesje kreeg te veel kapsones nu ze via hem als boerenmeid tot de middenstand behoorde.

Ze zei telkens dat ze het gezelliger wilde maken, maar hij hoorde enkel zijn beurs rammelen. Meteen na die nutteloze verloren trouwdag moest er stof komen om de woonkamerstoelen opnieuw te bekleden. Ze zeurde om kleding, over de matras die van wildvreemde mensen was geweest en ze wilde nieuwe gordijnen. Ze hing hem fiks de keel uit en hij werd nijdig als hij aan ‘De Luiwammes’ dacht. Geesjes maaltijden waren nog steeds niet te pruimen. Nu wilde ze ook nog dat er ruimte in het magazijn werd gemaakt voor een tafel om aan te eten. Dat was wel het meest krankzinnige toppunt van onzin, want die smakeloze prak konden ze best, zoals voorheen, tussen de middag op schoot naar binnen werken. Daarnaast was ze heel anders dan de meiden waarmee hij vroeger in het geniep had gevreeën. Het was of hij sekste met een houten plank. Getrouwd zijn was veel duurder dan hij had berekend en de laatste tijd klaagde ze, ook dat nog, over pijn in haar rug. Ze had onmogelijk dikke enkels waardoor haar benen stalpoten leken, terwijl hij er zo van genoot als een vrouw mooie dunne enkels had. Het liefst met een spannende kaarsrechte naad over de kuiten, die precies uitkwam midden boven de hak van pumps met van die seksie hoge hakken. Die droeg ze nooit.

Volwassen nuchtere overwegingen en verloren jonge meisjes dromen streden met elkaar om de voorrang. Niets was zoals ze het van haar ouders kende. Er hoorde van liefde sprake te zijn tussen man en vrouw en na drie maanden leek ze van binnen leeg geroofd. De levenslustige vrolijke Geesje hield zich echter voorbeeldig koest, begraven onder de dagelijkse sores. Heen en weer geslingerd tussen teleurstelling, onmacht en verontwaardiging, kon ze de woorden niet vinden om haar gemoedstoestand aan hem uit te leggen. Hij werd niet aardiger als ze hem streelde. Integendeel, lief voor hem zijn maakte hem nors. Als ze hem een kusje trachtte te geven kroop hij weg alsof ze hem een oneerbaar voorstel had gedaan. Hoe dat werkte begreep ze niet, maar het voelde minnetjes, onwaardig. Het gekke was dat zij zich vies voelde, gebruikt, hoerig soms. Na een lange werkdag zaten ze in de woonkamer, luisterden zwijgend naar de radio terwijl zij verstelwerk deed of de was weg streek. Af en toe spraken ze over klanten of de winkel, maar zodra het persoonlijk werd stond hij op en vertrok boos mompelend naar het kleine kamertje dat hij met een omhooggestoken neus zijn kantoor noemde. Om met de cijfers van de dagopbrengst te spelen, zoals zij het voor zichzelf noemde. Hij had haar verboden dat hok te betreden, wat ze vreemd vond. Het bedritueel werd iedere zaterdag uitgevoerd. Nog steeds raakte hij haar daarbij niet aan. Het waren drie liefdeloze tentatieve minuten die ze volhield als ze haar hart in ijsschotsen zette en nergens op lette. Ze kende inmiddels iedere gaatje in de versleten gordijnen waar de maan doorheen scheen. Verdrietig, eenzaam en boos tegelijk was er iets in haar dood gegaan waarvoor zij het juiste woord niet kon vinden, maar vaak rilde ze ervan. Soms, nee vaak, verlangde ze naar de zolder waar ze als dienstmeid had geslapen. Waar het altijd had getocht, maar daar had ze door de dakpannen heen de maan kunnen bekijken zonder dat hij bij haar naar binnen drong. Achter het veilige schot kon ze huilen als ze dat wilde. Het ene moment wilde ze haar man er op aanspreken, nog geen tien minuten later had ze bedacht waarom ze dat beter uit haar hoofd kon laten. Het leek nooit het juiste moment en het duurde een paar maanden voordat ze de moed vond.

Ze zaten in de woonkamer. Geesje was klaar met haar werk en ze zei bedeesd dat ze met hem praten wilde. Hij knikte, leek er ook behoefte aan te hebben zijn hart te luchten. Zou hij, net als zij, over hun samenzijn hebben nagedacht?  Excuses aanbieden en bekennen dat hij zich lomp gedragen had? Resoluut nam hij het voortouw, zei bars dat hij niet van praten hield, maar als ze het dan perse wilde zou hij haar de zin geven. Ze knikte, was blij dat hij niet meteen opsprong.

“Gees, ik vertel het maar één keer en daarna moet het duidelijk zijn.” Ze lette niet op zijn donker fonkelende ogen. Ze hoefde immers niet bang te zijn, dat was haar moeder ook nooit voor haar vader geweest als ze eens iets uit te praten hadden.

“Een vrouw trouwt opdat haar man voor haar zorgen kan. Hij draagt de verantwoording voor het gezin, dat is zijn taak. Dat is mijn mening en die dien je te respecteren, vrouw."  Ze wilde reageren, maar hij stak zijn hand op en zij hield zich als vanzelf in. “Ik was nog niet uitgesproken!? beet hij haar toe en ze zuchtte.

“Het is de man die beslissingen neemt en hij hoeft zijn vrouw daarin niet te kennen.” Nu wilde ze echt protesteren, zeggen dat ze hierover helemaal niet wilde spreken, maar zijn blik stond dat niet toe.

“Over financiën wordt niet gediscussieerd. Dat is mannenwerk. Een vrouw denkt niet zelfstandig, laat staan dat ze verstand van zaken heeft. Daar hebben jullie de hersens niet voor en het staat in de Bijbel dat jij je man moet behagen. Daar zul jij je bij neer moeten leggen. Zo hoort het. Is dat duidelijk?” Overrompeld kon ze enkel dom knikken terwijl haar boosheid als een ontploffend projectiel bezit van haar nam.

“Ik wil niets te zeggen hebben over mannenzaken of financiën,” wist ze uit te brengen en hij knipperde van zijn stuk gebracht ineens belachelijk snel met zijn ogen. Voor haar gevoel had ze niets te verliezen en toen hij haar wilde onderbreken stak zij haar hand op, liet zich niet zomaar van tafel vegen. Diep vanbinnen voelde ze iets van haar oude sterkte opborrelen en ze constateerde blij dat ze kennelijk toch niet gebroken was.

“Nee! Nu ben ik aan de beurt. Ik wil praten over liefde zoals dat hoort in een normaal huwelijk,” zei ze moedig ondanks zijn woedend vernietigende blik. 

 Vervolg

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
oei .. ze komt op voor zichzelf
snel naar het volgend deel ...
Sterk van Geesje, ben benieuwd wat er komen gaat..., kan best zijn dat zij straks de broek in huis aan heeft, en hem laat denken dat hij nog steeds de baas is...
Mooie cliffhanger. Ik ben blij dat ik zo verder kan lezen. ;-)
Ik kan me prima in Geesje verplaatsen, maar haar man vind ik nu iets te veel een karikatuur. Ik ben benieuwd of in de volgende hoofdstukken zijn ware persoonlijkheid naar voren komt.
Ik dacht ook altijd: Jij lijkt mij te veel een karikatuur...
Heb je het nou tegen mij? :-D
Nee joh, gekkerd... kzou nie durruve. Nee, ik kende deze man ooit, van redelijk dichtbij
**grote grijns!**
Griezelige man...
Ik heb precies dezelfde vraag: zou het haar lukken om tot hem door te dringen?
We zullen het zien, maar ja, sommige vastgeroeste mythen zijn hardnekkig
Oei, krijgt ze het voor elkaar om die man te laten luisteren? Wie weet wat voor onvermoede krachten Geesje bezit.