De extreem pittige signature dish van Victor Brenntice

Door Victor Brenntice gepubliceerd op Thursday 01 May 19:48



Urenlang heb je in de auto gezeten. Je vraagt je af of je niet hopeloos verdwaald bent, want in het godvergeten, heuvelachtige oord waar je rijdt lijkt de natuur min of meer vrij spel te hebben. Ineens zie je het bizarre, bovenstaande bord langs de weg staan.


Je bent er bijna
“Eerste links, tweede rechts, eerste rechts, eerste links, eerste links, meteen rechts en dan de bocht gewoon uitrijden.” Als een bezetene probeer je je te herinneren wat er op het bord stond, totdat je je realiseert dat je gelukkig navigatie in de auto hebt. Opgelucht haal je adem, terwijl je geen idee hebt van hoe het restaurant eruit zal zien. Daar komt echter snel verandering in als je even later een heuvel oprijdt en een prachtig kasteel voor je ziet liggen...

Brennticiaanse gastvrijheid
Een kort moment denk je nog dat je écht verkeerd bent gereden, maar als je vervolgens een volgend bord ziet met daarop de tekst ‘Restaurant Brenntice heet u van harte welkom’ is al je twijfel weggenomen. Zodra je het bescheiden parkeerterreintje oprijdt, zie je enkele obers en serveersters een grote, koningsblauwe loper met zilverkleurige randen uitrollen. Nog maar net heb je je auto geparkeerd, of één van de obers komt naar je toelopen om het portier voor je te openen.
“Hartelijk welkom bij Restaurant Brenntice! Deze kant op, alstublieft.”
Je volgt de man over de blauwe loper naar binnen, terwijl je je vergaapt aan het kunstzinnige karakter van het kasteel. De ene decoratie is nog mooier dan de andere. In de deuropening staat niemand minder dan de kok zelf je reeds op te wachten.
“Ah, onze gast voor het vijfgangendiner! Je bent vast al hartelijk welkom geheten, maar ik doe dat bij deze mooi nog een keer,” zegt hij joviaal terwijl hij je hand schudt.
Tot je verrassing stel je vast dat er, ondanks alle luxe en de lichtelijk bombastische achtergrondmuziek, om de een of andere manier een informele sfeer hangt binnen. Eenmaal bij je tafel aangekomen, wordt je jas aangenomen waarna je je neer laat zakken in een stoel die zo comfortabel is dat het lijkt alsof je achterwerk erin wegsmelt. Niet lang daarna is het opnieuw de kok zelf die naar je toe komt lopen met een grote menukaart in zijn hand.
“Ik zou zeggen, neem rustig de tijd om je keuzes te maken en schroom niet om vragen te stellen. Alle obers en serveersters zijn goed geïnformeerd. Ik moet nu weer terug de keuken in. Doe alsof je thuis bent!”

Alleen volle glazen!
“Zullen we beginnen met iets te drinken? Oh, u heeft dorst? Komt dat even goed uit, want we doen hier niet aan halfvolle glazen. Ja, dat geldt ook voor wijn en andere alcoholische versnaperingen. De kok houdt niet van halfslachtigheid, ziet u,” legt een van de serveersters uit. “Of we ook iets hebben waarin die afkeer van halfslachtigheid dan goed tot uiting komt? Maar natuurlijk! Ik zou ‘Zwart-wit-denken omdat je weigert een grijze muis te zijn’ willen aanbevelen. Dat is een likeur die heel goed samengaat met de doorgaans pittige en bij vlagen extreem pittige maaltijden die de Brennticiaanse keuken rijk is.”

Koud voorgerecht
Even later krijg je je –zoals het kennelijk in het jargon van het restaurant wordt genoemd – ‘zwart-witje’ geserveerd en wordt je gevraagd naar je wens voor het koude voorgerecht.
“Wij raden onze gasten – en gasten die nog nooit bij ons hebben gedineerd in het bijzonder – dringend aan om het diner aan te vangen met een licht-pittig koud voorgerecht ter voorbereiding van de smaakpapillen op het grote werk,” aldus de serveerster. “Het is onze ervaring dat ‘Een zelfgemaakt gedicht in 5 talen tegelijk’ doorgaans goed in de smaak valt bij onze gasten. Dat is een kleine en gewaagde doch geslaagde schotel die de meest onmogelijke combinatie van ingrediënten bevat. Bovendien is dat hét favoriete koude voorgerecht van de kok om zijn gasten voor te schotelen.”

Warm voorgerecht
“Jemig, u speelt er niet mee, zo zien we het graag!” merkt de serveerster op nadat je het koude voorgerecht hebt verorberd. “Uw honger is alleen maar verder aangewakkerd, zegt u? Wel, laten we in uw diner in dat geval dan voortzetten met een omvangrijk, warm voorgerecht. Dit onderdeel van de maaltijd bij voorkeur niet te pittig? Goed dan. Omvangrijk, maar niet te pittig. Eens zien... Ja, ik heb er een! ‘Alles over de Amerikaanse Burgeroorlog, de Civil War (1861 – 1865)’. Dat is op zich al een behoorlijk groot, warm voorgerecht, maar indien het niet groot genoeg is, bestel dan ook de uitbreiding op dat gerecht, ‘De Amerikaanse Burgeroorlog draaide niet om het afschaffen van de slavernij’. Let wel: geen van onze hoofdgerechten kan als minimalistisch worden beschouwd.”

Hoofdgerecht
De keuze aan hoofdgerechten blijkt zo uitgebreid te zijn, dat je je keuze maar moeilijk kunt maken. Ook je serveerster weet zich even geen raad – simpelweg omdat je zelf nog niet goed weet wat voor soort hoofdgerecht je hier nou écht wilt proeven. Een andere serveerster, die de conversatie al een tijdje in de gaten leek te houden, komt vervolgens naar je tafel toe, en fluistert iets in het oor van haar collega die daarop van schrik haar pen en opschrijfboekje laat vallen.
“Wat? Ben je gek geworden!” sist ze haar collega toe. “Dat gerecht serveren we niet eens aan het overgrote gedeelte van onze vaste gasten!”
“Welk gerecht?” vraag je, nadat met name die laatste zin je nieuwsgierigheid heeft aangewakkerd.
Even kijkt je serveerster schichtig om haar heen.
“Het Verboden Hoofdgerecht,” fluistert ze vervolgens. “Dat is de bijnaam die de obers en serveersters hier aan het gerecht ‘Vreemdgaan moet keihard worden bestraft’ hebben gegeven. Dat gerecht is zo godsgruwelijk pittig dat we het liever niet aan onze gasten serveren, uit angst dat hun mond en maag er slecht op zullen reageren. Dat is in het verleden namelijk herhaaldelijk gebeurd.”
Met een frons op je voorhoofd vraag je of de kok hiervan weet.
“Natuurlijk weet hij ervan!” klinkt het antwoord. “En wat doet die gek? Doodleuk extra breed uitlichten in de menukaart en zijn gasten aanmoedigen om ‘zijn vlaggenschipschotel’ juist wél te bestellen...”

Nagerecht
“Geen nagerecht omdat u helemaal vol zit en uw smaakpapillen in lichterlaaie staan? Tsja, we hebben u gewaarschuwd,” merkt je serveerster op na het achtste glas water voor je neus te hebben gezet. “Heel jammer, want we hebben een enorme hoeveelheid heerlijke nagerechten die echt de moeite waard zijn. Waar de wc’s zijn? Die zitten een stuk verderop. Weet u wat, ik loop wel even met u om u de weg te wijzen.”

Terwijl je met de serveerster meeloopt, begin je een geur waar te nemen die hoe langer hoe scherper wordt. En dat terwijl je eigenlijk juist steeds verder uit de buurt van de keuken komt.
“Wat is dat voor een geur?” vraag je, zonder reeds te hebben bepaald of het een geur is die je wel of niet aanstaat.
Het blijft een moment stil en het wordt je duidelijk dat de serveerster aarzelt of ze je wel of niet zal vertellen waar de penetrante geur vandaan komt.
“Goed dan, u bent er tenslotte in geslaagd om het Verboden Hoofdgerecht in zijn totaliteit te verorberen. Dat verdient een beloning. Hier zijn de wc’s. Oh, u kunt het nog wel even ophouden? Oké, dan zal ik u iets laten zien...”
Een poosje later kom je aan in een gang die duidelijk tot de oudste delen van het kasteel behoort en uit blijkt te monden in een kleine kamer waar een borrelend geluid uit klinkt. Tegen één van de muren zie je een grote, zwarte ketel staan.
“Daar is het dan,” zegt je serveerster vervolgens met een mysterieuze ondertoon in haar stem. “Het grootste project van de kok tot nu toe. Dit heeft al maanden zo staan pruttelen. Af en toe gooit hij er op willekeurige tijdstippen een paar ingrediënten bij.”
Je werpt een blik in de ketel, waarin je een donkerrode substantie ziet borrelen.
“Als je het zo ziet, lijkt het wel bloed,” verwoordt de serveerster je gedachten. “Maar ik kan de geur niet goed thuisbrengen. ‘Uniek’ is het enige woord waarmee ik het kan omschrijven. De kok weigert trouwens om mensen te laten proeven. Alleen zijn vrouw heeft naar verluidt een goed idee over wat dit precies is.”
Je voelt een rilling over je rug lopen, waarna je de serveerster op een vriendelijke, doch dringende wijze vraagt om je jas te halen.

Afscheid
"Nou, nou, wat een haast ineens," hoor je ineens achter je op het moment dat je het restaurant wilt verlaten.
Je ziet de kok naar je toe komen met een visitekaartje in zijn uitgestoken hand.
"Ik hoop dat het een beetje heeft gesmaakt," zegt hij. "Ik ben me er ter dege van bewust dat mijn keuken niet voor iedereen geschikt is. Hoe dan ook wil ik je hartelijk danken voor je komst. Weet dat je hier welkom bent, of je nou wel of geen fan bent van mijn gerechten!"

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Niets aan toe te voegen.
Een kwaliteitsrestaurant. Dat is duidelijk.
Visitekaartje in het tukkie, dus ik kom zeker nog eens terug.
Vind deze geweldig en dankzij dit mooie initiatief van Gildor, waar hij een Xead krant nominatie mee verdiend, (is geen hint hoor) kom je meer dan prima artikelen tegen. Hoop er zeker nog 1 van Thalmaray tegemoet te zien.
Ik moet nog even wat afschrijven, iets dat ik vanavond echt nog online wil zetten. Even scannend gelezen en ik heb al genoeg gezien om heerlijk van te genieten.
Dat hou ik nog even in gedachten. Hier ga ik écht de tijd voor nemen...
Doe dat - ik ben heel benieuwd naar je commentaar :-)
Leuk verhaal.
Ik ben onder de indruk! Je hebt je karakter, zoals iedereen tot nu, duidelijk je karakter laten blijken uit deze zilla. Ik wist al langer dat je behoorlijk pittig was, maar ik blijk het, na dit gerecht, onderschat te hebben. Vooral het Verboden Hoofdschotel!

Ik ben, uiteraard, razend benieuwd naar dat pruttelende nagerecht. Ik gok erop dat het je roman in wording is en wens je er veel succes mee. Het zal ongetwijfeld pittiger worden dan chilisaus.

Ik kom hier zeker nog op terug, met mijn grijze reacties. ;)

Genoten van je gastvrijheid en kookkunsten.
Ik kijk ernaar vooruit, volgens mij zijn we namelijk wel weer eens toe aan een goed en heerlijk debat ;-)
Juist daarom wou ik wachten. Ik ben nog steeds ons debat over de straffen nog niet vergeten. Het heeft langer dan een dag (totale tijd) geduurd , als ik mij niet vergis. :)

Maar ik kijk wel uit naar nog eens lekker pittig debat. Blijkbaar leveren mijn grijze ideeën toch iets interessants. ;)

Het artikel over de straffen staat trouwens in mijn signature dish, door de uitzonderlijke kwalitatieve debatten die eronder hebben plaatsgevonden. :)