IJsvijvers.

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 01 May 15:04

Dit verhaal speelt in de stad van '

Een brug te ver'

in de jaren vlak na de oorlog.

IJsvijvers

488b86566adfbb2b6ff25f70832c4fb7_1398952

Erneo draaide zich in het donker om, trok haar nieuwe nachtpon aan het mooie kantje net voldoende omhoog en kroop zonder haar te kussen met zijn keiharde knuppel op Geesje. Ze omarmde hem gretig, bijna gulzig, met alle liefde die ze in zich voelde, maar haar mond bereikte zijn wangen of lippen niet. Hij was zwaar. Ze was zo in de war van zijn doortastende snelle, van ieder opsmuk verschoonde aanpak, dat ze verlamde. Al had ze hem weg willen duwen, ze was niet sterk genoeg en hij leek boos omdat er iets in de weg zat. Toen de stekende pijn door haar onderlijf sneed gilde ze hard. Nadat hij haar in een paar stoten had volgepompt rolde hij van haar af. Even bekeek hij verbaasd, met een vleug minachting, hoe ze wild met haar hoofd nee schudde. Daarna liet hij haar voor wat ze was. Niets. Hij was klaar. 

Geesje leek ineens lijfelijk niet meer aanwezig, zweefde en het oorverdovend hoge suizen in haar hoofd maakte haar bijna gek. Het hield pas op ze toen hij iets gromde dat op "wel te rusten'leek. Als een stramme bonk lag hij met de rug naar haar toe en langzaam realiseerde ze zich dat hij haar amper had betast en wilde slapen.

Had hij wel gemerkt dat hij haar had ontmaagd? Vond hij het niet de moeite er aandacht aan te besteden, vroeg ze zich murw af terwijl ze de tere nachtpon- ze had er haar laatste spaarcentjes voor uitgegeven- voorzichtig naar beneden trok. Volkomen leeg, met schrijnende vagina lag ze op haar rug en rilde. Geslacht. Dat was het goede woord. Ze voelde zich geslacht als een mismaakt kalf dat de boer voor zijn eigen gezin bewaarde omdat het geen geld op bracht. Dit was nog erger dan toen haar eerste vriendje, waarvoor zij haar maagdelijkheid had bewaard, liet weten dat hij weg moest omdat de Duitsers hem te werk stelden. Daar was ze maanden overstuur van geweest want hij was haar grote liefde. Toen het bericht kwam dat hij was dood geschoten tijdens een vluchtpoging was ze daar niet zo door verrast als door de liefdeloze daad die ze zojuist had ondergaan. Op Riks overlijden had ze zich stiekem toch meer kunnen voor bereiden dan op deze bijna dodelijk verlopen huwelijksnacht. In haar hoofd leek er een deur dicht te klappen. Het was te pijnlijk, bot en dierlijk, wat haar was overkomen, maar ze kon hier niet te lang bij stilstaan. Ze mocht zichzelf niet gek maken, niet voelen dat ze gillend weg wilde vluchten. Uit het koude gebobbelde bed waar minstens drie echtparen in geslapen hadden. Ver uit de buurt bij zijn ongevoelige starre vlees, dat naar zuur zweet en misbruik riekte. Weg van alles waar ze niet op had gerekend, maar ze kon niet vluchten. Het was geen oorlog meer en inmiddels al na middernacht. Ze had geen geld en waar moest ze naar toe.

Hij ronkte al en zij lag in het uur, dat het mooiste van haar leven had moeten worden, in het donker te draaien over het onwillige kapok, dat al vóór de oorlog afgeleefd was geweest. Ik moet hier niet over door malen, dacht ze, want mijn ouders vinden hem immers een goede partij. In het niets starend liepen stille tranen via de opengesperde ooghoeken in haar oren en omdat ze het zich zo anders had voorgesteld, het geestelijke niemandsland geen einder had,  vertelde ze zichzelf dat het er waarschijnlijk bij alle vrouwen zo aan toe ging. Dat ze haar meisjesdromen moest vergeten nu ze was ingewijd.

Het stak haar ineens wat ze de laatste weken klakkeloos had laten gebeuren zonder te protesteren, maar nu was het te laat. Er was geen weg terug. Het huwelijk, waar ze al over had gedroomd zolang ze zich kon herinneren, was gesloten. Tussen neus en lippen op de dag dat het gratis was en ze zag zich daar weer staan, die middag. In haar versleten zondagse jurk met dat sjofele bosje bloemen, dat hij in de opruiming had gekocht. Ze was daar zonder haar ouders, die geen geld hadden voor de reis en nieuwe kleding. Waarom had hij hen dat niet aangeboden? Ze had dikke pakken bankbiljetten in zijn kantoor zien liggen, dus geldgebrek kon niet de reden zijn geweest. Weer stond ze in die kale zaal met de drie andere echtparen waarvan er één bruid duidelijk al zwanger was. Die vrouw droeg tenminste een lange witte jurk met een sluier, al kon iedereen zien dat hij al vaker gebruikt was. Toen ze haar aanstaande vroeg een nieuwe japon uit te mogen zoeken had Parterneo gebromd: "Hoor eens, ik wil er geen tijd aan verliezen. Het is al erg genoeg dat ik die dag het inkomen uit de winkel moet missen en festiviteiten zijn geldverspilling. Het is onnodig om voor een jurk, die je daarna nooit meer draagt, geld uit te geven.” Waarom was ze toen niet op haar strepen gaan staan? Waarom had ze niet gezegd dat ze best een mooie zondagse jurk mocht hebben als vrouw van de kruidenier? Hoe kwam het dat ze zijn gierigheid had gepikt? Omdat hij haar als dienstmeid had aangenomen? Was het zo raar dat zij had gedacht met dit huwelijk een andere status te krijgen? Moest ze al haar dromen opzij zetten nu die in de realiteit geen waarde hadden?

Zelfbediening

Zakelijk gezien keek Paterneo de Koning terug op een geslaagde periode. Over een jaar kon hij misschien een auto kopen zodat de bestellingen sneller rondgebracht werden. Zijn buurtwinkel aan de Katjesweg draaide beter dan hij had durven dromen. Het was een prima zet geweest zijn spaargeld te investeren in de nieuwste trend, een zelfbedieningszaak, vond hij. Men stak zelfs de rijksweg over om bij “Kruidenier de Koning, Prinsheerlijk de beste” hun dagelijkse benodigdheden te kopen en de mandjes die hij bij een veiling op de kop had getikt voldeden prima. De klanten vonden het heerlijk om zelf naar hun zeepjes, jam en bakmeel te zoeken. Meestal namen ze toch meer mee dan ze van plan waren geweest. Inmiddels stond er een koelvitrine achterin de zaak, vlak bij de deur naar het magazijn, zodat Geesje snel kon komen als men belde. Soms wachtten er wel vier/vijf vrouwen bij de kassa die gezellig een praatje met elkaar maakten. Aantrekkelijke vrouwen ook, die zich goed kleedden. Paterneo keek er graag naar want hij wist dondersgoed dat hij er één uit simpelland had getrouwd. Hij loerde liever naar het vrouwelijk schoon van de welgestelde klanten dan naar zijn vrouw die hij na de huwelijksnacht niet meer begeerde. Ze had hem niet voldoende opgewonden. Af en toe dacht hij aan haar als de 'Geest-van-Achteren' omdat hij haar het liefst naar het magazijn dirigeerde. Erneo wilde het niet bekennen, want dan zou Geestje naast haar schoenen gaan lopen, maar zij sneed kaas en vleeswaren veel sneller en efficiënter dan hij.

Ze zeurde soms dat ze naar haar ouders verlangde en naar de boeren vriendinnen, maar hij had het geld niet bijeengekrabd zodat zij zijn zuur verdiende centen voor dergelijke uitjes over de balk kon smijten, vond hij. Het zat hem tevens dwars dat iedereen aan haar Twentse tongval hoorde dat ze van het platteland kwam. Hijzelf had meteen, toen hij hier zijn domicilie nam, moeite gedaan om alle ingeslikte ennen wel uit te gaan spreken. Voor het sjouwen, want dat kon ze als de beste, had ze geen betere uitspraak nodig en ordelijk was ze ook, dus het magazijn was een prima plek voor haar. Ze keek niet naar andere mannen, maar hij hield haar toch het liefst uit de winkel, had zijn klanten liever voor zich alleen. Dan stak het hem extra dat men expliciet naar haar vroeg, door zijn vrouw geholpen wilden worden. Iedere maand berekende hij hoeveel ze hem kostte en laatst was hem iets opgevallen: juist op zo'n dag dat de klanten naar haar hadden gevraagd zeurde ze om geld. Voor de kapper, nylons of schoonheidstroep. Of voor zo iets doms als een nieuw vest, terwijl ze in de winkel altijd een jasschort droeg. Nee, hij moest haar kort houden, want anders kwam zijn gezag als gezinshoofd in gevaar.

 Vervolg

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
oei,de vervolglink doet het niet?
wat een heftig verhaal
rauw maar mooi verwoord
en zo is het vaak gebeurd!!
Griezelige, want waarschijnlijk pijnlijk realistische sfeer. De harde jaren van de wederopbouw...
Moet even denken aan de verhalen uit mijn moeders' jeugd, wat ze ervan prijsgeeft dan.
Het beeld van tranen die je oren inlopen is haast filmisch. Prachtig.
Ook de tijd dat de man , die zo was opgevoed, nog dacht dat een vrouw er enkel was om hem te verzorgen, daar geen dank je wel voor hoefde en voor de rest blij moest zijn dat ze onder de pannen was...
Ik vrees dat dit type man nog niet is uitgestorven. En ik verbaas me over de vrouwen die willens en wetens toch voor ze blijven vallen. :-)
Wat waren de mensen/mannen toch bekrompen in die tijd, en wat een rotleven...
Het is maar iets meer dan een halve eeuw geleden...
Een halve eeuwigheid die een hele lijkt :(
Bij sommige verhalen zou je wel eens een stapje terug in de tijd willen doen, maar bij deze heb ik daar geen last van...
Goed zo... je zou het zwaar krijgen
Hard, maar duidelijk! Je hebt een prachtig tijdsbeeld neergezet.
Het doet me goed, dat er wat dat betreft wel één en ander veranderd is in de verhoudingen.
Nare man
Ja, mij zou zoiets zeker niet bekoren, maar ja... het is al lang geleden...