Dat takkewijf met haar zelf-hulp-meuk!

Door GifniksJoh gepubliceerd op Wednesday 30 April 09:43

Bloed irritant vindt het als ze zo doet. Hij kan er niks mee, hij wil een echte reactie, een gekwetste reactie op zijn denigrerende uitspraak. Het irriteert hem mateloos als ze, stoïcijns en onbewogen, zonder op te kijken een onzijdige, volwassen reactie terug geeft zoals deze.
“Ja, daar heb je een punt, dat zou best eens kunnen.”
Wat nou, daar heb je een punt, hij heeft zojuist een enorm, ongehoord, onredelijke, onterechte rotopmerking gemaakt. Zo'n opmerking waar ze een jaar geleden nog van ging flippen en hem met tranen in haar ogen, gepijnigd had aangekeken en in de verdediging was geschoten. Dat was tenminste bevredigend, dan had hij eer van zijn werk, dat gaf hem het gevoel dat hij er toe deed. Hij vond het heerlijk als hij haar over de rooie kon jagen, dat hij bij machte was om de sfeer te zetten. 

Maar de laatste tijd lijkt het helemaal niet meer uit te maken wat hij zegt. Zelfs de meest denigrerende uitspraken laat ze schouderophalend onaangedaan over haar heen komen. Alsof alles wat hij zegt, ongeacht de lading of de inhoud, gewoon langs of door haar heen gaat, het ene oor in het andere uit. Laatst was hij zo tekeer gegaan, had hij zulke nare dingen gezegd dat hij geschrokken was van zichzelf. Hij was boos geweest omdat ze hem de les gelezen had. Hij had een fout gemaakt en daardoor iets stuk gemaakt en zij was daar boos om geworden op een manier die hij niet kon uitstaan. Als een klein jongetje had ze hem de les gelezen en niet zo'n klein beetje ook. Woest was hij geworden. Dat ze hem terecht wees was een ding maar dat ze hem neerzette als een soort derderangs sukkel die niet beter wist en kon en die tegen zichzelf beschermd zou moeten worden...

's Avonds had hij haar er op aangesproken, hij had haar in duidelijke taal laten weten hoe hij erover dacht. Maar in plaats van in de verdediging te schieten, had ze begripvol zijn standpunt aangehoord en laten weten dat ze het, ongeacht zijn argumenten, met hem oneens was. Hij had er vervolgens nog een schepje bovenop gedaan, was ronduit beledigend geworden door haar te vergelijken met iemand waar ze een behoorlijke afkeer van had. Maar zelfs dat had geen enkel verschil gemaakt. In zijn woede en onmacht had hij er steeds vreselijkere dingen uitgegooid, hij had haar met liefde een klap voor dat stoïcijnse ponem willen geven maar gelukkig was hij zo verstandig geweest om weg te lopen. 

De volgende avond had hij, om een excuus te hebben er nog een keer over te beginnen, een soort van “sorry” gezegd. Geen echte sorry natuurlijk maar een “sorry, maar....” Zo'n sorry die alleen dienst doet om zijn eigen foute gedrag goed te praten. Maar zelfs toen had ze onnatuurlijk begripvol gereageerd.
“Ach jôh, maakt niks uit, ik ken je toch. Dan kun je het niet uitstaan dat ik zo laconiek reageer en dan ga je steeds ergere dingen zeggen in de hoop op een heftige, adequate reactie.”

Bah, alsof ze hem zou kunnen lezen, alsof zij weet wat hij voor reactie wil. Nee, erger nog, alsof ze er boven staat en heeft geaccepteerd dat hij nou eenmaal zo is en zij  hem toch niet kan veranderen. Van die wijze lessen en meuk die ze op doet uit die zweverige zelfhulpboeken van d'r, bah, bah, bah!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.