De geroepene, deel 1

Door San-Daniel gepubliceerd op Tuesday 29 April 07:06

Het was ochtend, vroeg in de ochtend en San  dacht aan zijn velden, zijn prachtige wijnvelden, vol van beloften. Het prille groen, bedauwd, met miniatuur trosjes druiven die aan het vormen waren en hij glimlachte voor zich uit.  Dit was de dag die hij uitgesteld had en waar over hij had lopen wikken en wegen. Hij besloot de knoop te hakken en het één en ander aan papier toe te vertrouwen. Hij had het geprobeerd tegen te houden, want hij wist als geen ander dat als je één keer begon er geen terug meer was. Hij gleed zachtjes uit bed en liep naar de keuken waar hij de chai thee zocht en kookte wat water. Hij nam een tomaatje en wat dadels en met de mok thee in zijn hand liep hij naar zijn werkkamer. Het was tijd, soms wordt een geheim zó groot dat je het moeten delen, op moet schrijven en herlezen, herkauwen tot je eens bent met wat er staat. De pc toren floepte aan en San nam een teug uit de dampende mok. Hij keek nog even op fbook naar mogelijke boodschappen en vermande zich toen, allemaal uitstel dacht hij bestraffend en hij begon te schrijven ..het was ochtend , vroeg in de ochtend.

 

f4d322eb5838a374f43ca92eff7c1931.jpg

 

 

Met God op de velden

en zo liep een eenzame wijnboer over zijn velden, hij zag de hectaren die zich uitstrekte tot aan de bergen en zijn hart zong van vreugde. Hoe prachtig lag het groene landschap voor hem uitgestrekt. Hij spreidde zijn armen en vroeg: Heer laat al het goede in mij komen. Dat op zich was al een lofprijzing. Het vroege uur dat toch al de belofte van de dageraad in zich borg gaf hem altijd veel voldoening.. de rust om zijn schepper te zien weerspiegeld in de bergen, of de glinsterende dauwdruppels die de bladeren bedekten om de nodige verkoeling te geven. 

 Hij zag de grootheid van de schepper en hij voelde de aanwezigheid van de almachtige naast hem, om hem heen en weerklinkend in de schreeuw van de nachtuil in zijn laatste jagersduik naar de aarde. Zijn ziel vloog over de velden en reikte tot de bergtoppen in extatische liefde voor het leven en zijn Heer. En hij was dankbaar dat hij deel mocht uitmaken van die pracht . Hij dacht aan zijn kinderen en vroeg aan God om zijn steun om hen te leiden, zoals hij dat altijd deed op dit eenzame vroege uur.

 Het was bijna 7 uur en het was tijd om een vriendin die met problemen kampte te zegenen vanaf die paradijselijke velden. En hij sprak en hij vroeg,' Heer voor wat het waard is, als ik u dit vraag en het behaagt u wilt u zich ontfermen over die jonge vrouw, wilt u haar kracht geven om zichzelf te vinden. Ondersteun mijn dagelijkse zegening naar haar toe en laat die zegen  als een gebed zo snel als medidatie haar bereiken en sterken.'

En hij richtte zich naar het Noorden en met zijn armen geheven zond hij met alle liefde die hij in zich voelde, een welzijnszegen richting grensoverstijgend. Genees goed mens, laat al het goede dat ik hier zie je daarin bijstaan. Hij vulde zijn wezen met "de Heer is mijn herder..." en liep met zijn hond die zich al lang niet meer verbaasde over zijn meester langzaam richting bodega alwaar hij de vaten zou kuizen voor de komende oogst.

Die man, die eenvoudige boer, die zoveel jaren de verlichting had gezocht en zichzelf weer gevonden had op een pelgrim´spad, had zijn schepper lief. Hij hield van de schepping en en hij had God lief boven al.

42c41c2be0967f41eb5e8789af526442.jpg

 

 

Hij had alle hypocrisie uit het vorige leven verbannen. Hij was in een dorp gaan wonen dat de eenvoud zelve was omdat hij de liefde van God zag in de bewoners. En hij leefde naar de wetten van zijn schepper, soms beging hij misstappen maar had daar oprecht berouw van. En God woonde in zijn hart en uitte zich door zijn handelen. Hij gaf en gaf en gaf zichzelf zoveel dat hij soms even leeg was en een stap op zijn plaats moest doen alvorens anderen weer te helpen. Hij was geconfronteerd geweest met vele vormen van aanbidding van het opperwezen. Hij had jaren op een artikel 31 school gezeten, maar had zich ook verdiept in de Islaam en het Hindoeisme en waar hij zich ook in verdiepte, altijd sprak de stem van de schepper hem tegemoet.

De bodega was een ruimte met dubbele muren en een dak dat geisoleerd was. De vaten stonden  in rijen en de schappen waren gevuld met flessen, per deel met het jaar van de oogst vermeld. Er hing altijd de zweem, de geur  van vruchten. Je rook het altijd de eerste paar minuten en dan paste je hersenen het aan en registreerde het niet meer, je was één met de bodega geworden.

Langzaam, behoedzaam begon San het eerste vat te ontsmetten en zijn gedachten dwaalde af naar de grot op zijn land. Als die niet zo hoog in de bergen lag en alleen te voet bereikbaar zou zijn dan zou dat een geweldige bodega zijn.  Automatische voerde zijn gedachten hem naar een ander stuk land, dichter bij de cortijo en hij dacht aan de gang met de afdalend trap waar hij een aantal jaren geleden op gestuit was, overwoekerd door bosjes.  Een handgemaakte afdalende trap van steen.  De treden ongelijk  en sommigen door ouderdom verzakt. Uitgehakt, de grond in.  Een dag later was hij teruggekeerd met een zak lantaarn en met een Indiana Jones gevoel was hij aan de afdaling begonnen. 

9ed8b53fdab5689b9f2f06c170e6fa32c2FmZV9p

Hij had geen idee waarom iemand of waarom meerderen een tunnel de grond in zouden hebben gemaakt. Het verbaasde hem dat er geen eind aan leek te komen. De lucht die hij inademde werd gronderig  en hij schatte in dat hij al gauw een meter of twaalf onder de grond zat en nog daalde de treden. Hij verwierp het eerste idee dat het een mijn ingang was, alhoewel er aan de ander kant van zijn land begrensd door bergen wel oude gesloten ijzer mijnen waren. Hij kreeg een onbehaaglijk gevoel, een kilte begroef zijn ziel en eigenlijk wilde hij terug naar boven, maar dan zou hij met zijn rug gekeerd naar het duister omhoog moeten. Eerst maar eens zien waar de trap naar toe zou leiden. Wel keerde San zich om en zag dat het boven hem duister was, de opening was verdwenen, hij besefte dat de afdaling met een flauwe nauwelijks merkbare bocht gepaard ging. Hij liep tussen vertrek en aankomst punt, waar dat ook zou zijn in het duister. Niet aan denken, dacht hij, niet aan denken dat de lantaarn uit zou kunnen floepen, dan roep je het ongeluk aan. 

9ed8b53fdab5689b9f2f06c170e6fa32c2FmZV9p

Opeens had hij de laatste trede bereikt en stond hij bij een platform. Hij stopte abrupt en scheen met de lantaarn om zich heen. Het was een grote ruimte en aan het einde van het platform een gapend gat. Het was kil en koud, zo diep onder de grond. Voorzichtig liep hij naar de rand van het platform en hij vroeg zich af of zijn mobieltje wel bereik zou hebben zo diep onder de grond. Het gapend gat was precies dat. San pakte een steentje op en liet het over de rand vallen, hij wist uit een grijs verleden in Engelse schoolbanken dat de valversnelling 9.8 meter per seconde in het kwadraat was. Grappig dat na zoveel jaren zulke dingen nog beklijven. V= een ½ gxt². Het duurde even eer hij de plof hoorde op een verre bodem en San meende dat het een paar seconden geweest waren. Dat zou een val van 20 a 30 meter geweest zijn, bedacht hij zich als iemand onverhoeds door gelopen zou zijn. 

Een paar regels van een gedicht dat hij jaren geleden had geschreven drongen zich aan hem op:

Schimschieten in het duister

ogen gesperd, verstand op nul

zintuigen op scherp

de angst druip van

de muren

en parelt op wenkbrauwen

een beweging, verstoort de

magie van zoete angst

bezwerend, oproepend

nog eens en weer

ademstil en knuisten

in riten geknepen met

gewicht om hals en borst

'Stop daarmee', dacht hij,' daar komt ellende van, je roept het ongeluk aan.' De angst groeide echter al en nam buiten proportionele afmetingen aan. Er was iets naars dat hem riep, aan riep en lokte en hij wist dat hij dit eerder had meegemaakt, misschien niet precies hier. Het koude zweet brak hem uit en hij zag zich zelf even met velen op een kluitje, angstig wachtend, als ratten in de val, terwijl de dreunende stappen naar beneden kwamen. Hij schudde zich los van het visioen en met stramme passen liep hij weer omhoog  met het idee dat priemende ogen hem nastaarden. Na vele langzame treden met lood in de schoenen en met iets duisters dat elke stap vertraagde achter zich, bereikte San de flauwe bocht en zag boven zich de stip van licht die de ingang verraadde. Hij versnelde zijn pas en voelde hoe het slechte achter hem bleef. 

San Daniel 29-04 2014

lees ook dl 2, Andalucia,buren en wijn

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel beeldend mooi geschreven
Wat een mooi begin voor een nieuw verhaal. Meteen met een goede toon, ik zat er onmiddellijk in.
Dat serene begin ging langzaam over in een onheilspellende sfeer...

Meer graag!
delen van dit verhaal zullen weer autobiografisch zijn...
Dus weer een nieuw verhaal. Ik ben nu al benieuwd hoe dit verder gaat.
Het begint huiveringwekkend.
bedankt ..support en aanmoediging is altijd prettig
bedankt ..support en aanmoediging is altijd prettig
Prachtig geschreven, werd er wel een beetje claustrofobisch van, ik zou die trap niet afgegaan zijn, het idee dat de zaklantaarn het zou begeven..., als een rat in de val zitten. Mooi dat je het licht weer zag en het slechte achter je kon laten. Maar ja, we weten niet hoe het afloopt...
dank je u zult geduld moeten betrachten als u echt wilt weten hoe het afloopt..
Beklemmend, huiveringwekkend gevoel bij het laatste stuk. Ben heel benieuwd hoe het verder gaat, wat fijn dat je weer bent begonnen met een nieuw verhaal!