De mobiele telefoon

Door Roww gepubliceerd op Friday 25 April 15:14

onzin der dingen

 

De mobiele telefoon

 

Met dit artikel maak ik geen vrienden. In onzin der dingen, leg ik als schrijver de lat soms hoog en nemen mijn woorden een vlucht in dingen  die in onze maatschappij voorkomen waar ik niet altijd het nut van inzie, en met mij vele andere.
Dit keer in onzin der dingen de mobiele telefoon.
Ik zag jaren terug de mobiele telefonie opkomen, en ver daarvoor zag ik de telefoon als een handig snel en bondig hulpmiddel om even met familie te bellen op honderd kilometer afstand of ze het volgende weekend thuis waren voor een bezoek.
Nu is de mobiele telefoon niet meer weg te denken uit ons straatbeeld. Terugdraaien van de mobiele telefoon hoeft niet en kan ook niet meer. Maar in het gebruik ervan zie ik de totale verkrampte onzin van het apparaat voor je snufferd of aan je oor.
Mensen weten in het straatleven niet meer wie andere mensen zijn en wat ze voortbeweegt.
We zijn verlijmd aan de mobiel, hij zit bijna verweven in ons gestel. Er zijn zelfs mensen die ermee slapen. Kijk ik op een terras waar mensen gezellig samenkomen om wat te drinken voor een sociaal samenzijn, zitten ze nu voor een groot deel apathisch naar een scherm te staren. De tijd voor de mobiel was veel socialer en kon je nog heerlijk openbaar flirten en deelnemen aan de socialiteit van het terras. Nu men massaal op het scherm kijkt snap ik bijna niet meer hoe flirts ontstaan, elkaars nummer geven en een what;s app sturen? Maar hoe verstuur ik in hemelsnaam een what's love ? Die zit niet op de huidige telefoons, met het gebruik van internet kun je natuurlijk altijd nog een datingsite opzoeken en wachten op datzelfde terras totdat de vreemde bij je komt zitten omdat ze een afspraak via de mobiel hebben ingepland. Maar wat is er heerlijker dan bij elkaar aanschuiven en de rest van de dag door te brengen.
Ik zie hem nog zitten op een terras de zwerver met een kop koffie op dat zelfde terras. Hij kijkt eenzaam om hem heen draait met een souplesse een shagje. Ik heb geen mobiel in mijn handen zit in mijn eentje kijk hem aan hij kijkt mij aan. Ik zeg tegen hem ,tafel delen , met een gezellig pilsje. De zwerver kijkt me aan ,eindelijk iemand die niet alleen naar zijn scherm staart maar nog oog heeft voor een gesprek boven een goudgele rakker in de goudgele zon. Op dat moment hebben we een soort van connectie ,een date wil ik het niet noemen. Ik zoen geen mannen die naar asbak ruiken en veels te grote baarden hebben. Maar het gesprek wat we hebben was waarachtig interessant. In je eentje kijkend naar een scherm , domweg een spelletje spelen op het mobiel had me nooit in vervoering kunnen brengen, maar leidde of lijden  met de korte of lange IJ, alleen maar tot nog meer individualisering.
Laten we aan het werk gaan met onszelf op de dag van de arbeid. Gaan we  1 mei weer eens echt aan ons zelf  werken. Laten we  een hele dag de telefoon thuis. Om weer eens in gesprek te gaan met de onbekende die zoveel te vertellen heeft meer dan een spelletje vereenzaming op een mobiele telefoon, meer dan Candy Crush. De huidige smartphone is niet smart, jij maakt hem pas smart als je op bepaalde tijden ook weet dat hij echt uit kan.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Soms wel, soms niet. Candycrush? Nee danku. Whatsapp? Jaah, want zo hou ik contact met m'n dochter in Verweggistan. Niet de telefoon is een onzinding, maar de mensen die nergens anders meer naar kijken maken hem onzinnig aanwezig!
De halve wereld lijkt wel telefoonverslaafd te zijn. Ook ik heb mijn mobiele telefoon zonder toeters en bellen alleen bij me voor noodgevallen. Niemand lijkt nog rust in de kont te hebben. Vrijwel iedere minuut gaan die handen weer richting broekzak zucht. En Apps en dergelijke hoeft voor mij ook niet. Er zijn veel belangrijkere dingen om te doen.
Het straatbeeld is soms te bizar voor woorden, zoals jij ook weet te schetsen op het terras. Terecht dat je dit plaatst onder onzin der dingen.
Ik heb zeker wel last gehad van een "telefoonverslaving", maar kan hem inmiddels uren negeren. Wel zo rustig :) Maar helemaal zonder wil ik ook niet meer eigenlijk..hoewel..?
Helemaal met je eens. Ze kunnen me ook wat met die mobiele telefonie.
Ik heb een hele oude, de Sony CM-DX1000 uit 1997, die ze tegenwoordig "het strijkijzer" noemen. SMS zit er niet eens op, dus daar word ik ook niet mee lastig gevallen. Verzamelaars betalen er tegenwoordig rond de 100 € voor, als die nog werkt en compleet is, zoals de mijne.
Niemand kent het nummer, en 1 x per jaar koop ik een pre-paid kaartje voor 12 €. Ik heb hem ook alleen voor noodgevallen - als ik ergens met de auto blijf staan of als mijn telefoon thuis uitvalt. In het telefoonboek staan alleen 112 en het nummer van de Wegenwacht.
Ze kunnen me wat. Als ik onderweg wil/moet internetten neem ik wel de laptop mee.
Aan mijn lijf geen apps-polonaise...en wie mij bellen wil wacht maar tot ik thuis ben.
Ik ben nog heerlijk ouderwets met mijn mobiel voor noodgevallen. ik kan er alleen maar mee bellen en sms-en en dat laatste doe ik dus nooit.
Met mijn prive mobiel ik ook en gebruik prive nog geen 15 euro p/j.
tegen Candice
1
ongeveer net zoveel als ik dus :)
hier ook in geval van nood , gelukkig ;-) zeer weinig..