Xeadkrant column Martin Bril

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 25 April 14:25

Botten uit benen

het slagersmes wordt gewed

fileer bilpartij

 

wat een column is

rokjesdag van Martin Bril

goed uit serveren

 

Over de column bestaan de meest uiteenlopende oordelen. Het moet een tekst zijn die de lezer raakt, maar hoe? Vanwege de steken onder water, het shockeren of omdat het juist zo onooglijk normaal lijkt wat wordt beschreven?  Is het nodig dat je er een actualiteit in beschrijft, die je met een, al dan niet controversiële, eigen mening lardeert? Geef je een opinie om de lezer aan het denken te zetten en zo ja doe je dat puur om prikkelend de kussens bij de ingeslapen massa op te schudden?  Of wil je de lezer iets moois/spannends/liefs/opvallends laten zien dat noemenswaardig is?

Zet je een vergrootglas op een doodnormale situatie die je gedetailleerd en haarscherp optekent of kijk je als een gewoon mens naar ongewone dingen?

Doe je iets met een zinnetje dat telkens je brein binnen kruipt, waarvan jij je afvraagt waarom het daar telkens opnieuw komt zeuren? Er komen steeds meer vragen zodra je je afvraagt waaraan een column moet voldoen en kijken naar hoe gerenommeerde columnisten het doen, levert ook al zoveel verschillende methoden en richtlijnen op.

Moet je een beetje gek zijn om een goed columnist te worden, vraag ik me wel eens af, want ergens moet je van jezelf wel vinden dat je iets te vertellen hebt dat anderen zou kunnen interesseren. Dat is in het Nederland van de algemene deler echter nietde instelling die we dienen te etaleren. Doe maar gewoon, dat is al gek genoeg ligt  een Hollander van jongs af aan in de mond beschoren...Rara hoe kan dat?

Hij is alweer vijf jaar dood en tot de allerlaatste week heeft hij zijn columns ingeleverd. Zelfs die waar de morfine meer wartaal sprak dan de begrijpbare rede, hoorde ik in de uitzending die men aan hem besteedde. Men vertelde veel wetenswaardige feiten over de man, zijn gewoonten, hebbelijkheden en onmogelijke karaktertrekjes. Waar ik denk dat iemand zich zou moeten schamen- zo onaangepast, zonder rekening met anderen te houden, zijn eigen gang te gaan-blijkt dit hem allemaal zonder moeite te worden vergeven. Men hield van hem.

Wat er wel uit die documentaire sprak was dat de sfeer meteen gevuld was met zijn energie, overal waar hij binnen kwam. Zonder hem was het anders. Dat hij iedere dag begon met iedereen te bellen om te horen of men nog iets had beleefd, had ik nooit van hem gedacht, bijvoorbeeld. Dat hij onverdeelde aandacht voor je kon hebben, trouwens ook niet. Dat je die info dan wel eens, hier en daar aangepast, spannender gemaakt, tegen kwam in zijn schrijfsels voor de krant, vond ik weer wel voor de hand liggen. Een schrijver maakt gebruik van alles dat men tegen komt. Kennelijk had hij wel een zeer goed oog voor detail. Een blik die hij met een speciale opgave door de wereld stuurde. Is jouw belang bewezen met de tijd die je nog in andermans persoonlijke telefoonboek staat nadat je bent overleden? Wat een indringende vraag... Eentje om eens wat langer bij stil te staan. Gaat het dan om een persoon van algemeen of juist persoonlijk belang?

Martin Bril heeft wel één en ander nagelaten en als ik dat lees denk ik wel eens: wat is daar zo belangrijk aan? Totdat je beseft dat hij iets onder woorden heeft gebracht dat we allemaal wel herkennen, maar waar wij de moeite niet voor namen om het op te tekenen. Daarmee heeft hij de wereld iets unieks geschonken Daaronder is ook zo'n verzamelwoord dat we anders nooit zo zouden kennen, maar we weten allemaal wat ermee wordt bedoeld.

Het moet  ’s morgens een doordeweekse frisse dag zijn. De eerste van de lente. Geen zaterdag of zondag, want dan telt het niet. De dames moeten er die morgen, met zijn allen voor hebben gekozen en op de fiets, of lopend, op weg naar hun werk, hebben gevoeld dat het wel nog wat koud was voor die blote benen. Als dan in de middag de zon schijnt op al dat lange blote aantrekkelijke benenwerk, dat onder korte rokjes hups voorbij wulpst, is het de jaarlijkse meest veelbelovende dag. De lente is verklaard en alle mannen op terrasjes weten dat met het opbloeiende bronstige gevoel, dat door hun aderen stroomt. Je ziet ze van al het veelbelovende jonge schoon genieten. Pilsje of wijntje erbij want het weer is weer feestelijk zodra het jachtseizoen is geopend. Dat is dan de door Bril geïntroduceerde 'rokjesdag', waarvan iedereen aanvoelt dat hij gelijk had.

Nog steeds, bij het eerste lustrum van zijn dood, wordt hij gemist, door bekende Nederlanders net zo hard als de lezers die zijn werk appreciëren. 

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen
Ik heb altijd van zijn column`s genoten. En voor zover ik weet wordt er nog ieder jaar een rokjesdag gehouden.
Rokjesdag, wie kent het niet?
Is hij echt al vijf dood? Wat gaat de tijd toch hard. Ik mocht hem trouwens wel. Hij kon heel aanstekelijk vertellen.
Wat moet ik hier nou nog aan toevoegen? Goed geschreven!
Een mooie ode - want dat is het dan ook wel een beetje - aan Martin Bril. De man had een gave; hij zág dingen.

En tja, waar een column aan moet voldoen .... humor en een persoonlijke mening of statement, leerde ik ooit.
Overigens denk ik dat het van jezelf vinden dat je iets te vertellen hebt niet aan columnisten is voorbehouden, maar dat dat voor elke schrijver opgaat.

Oh, vergat ik bijna; mooi stuk!
ik mocht hem wel.
Maar je moet nog wel even de tekst nalopen, er zitten tikfoutjes in
Ik had zeker de Bril niet op?