Kort verhaal: Johan Bruyneel; Betoog van een gevallen wielerheld

Door VG Sterk gepubliceerd op Thursday 24 April 22:12

Betoog van een gevallen wielerheld

 

Het is tamelijk duister in de werkkamer van het chique huis in Londen. Buiten regent het hard, de half geopende gordijnen laten een grauw licht binnen. De crème-kleurige muren lijken vies bruin te zijn. Johan Bruyneel zit ineengedoken aan zijn bureau. Het groezelige licht valt op zijn gezicht. Zijn mond staat strak. De muffe geur van de stapels paperassen en kranten, die op het bureau liggen, dringen zijn neus binnen. Hij voelt zijn slapen kloppen.                                                    'Wat kan ik er nou aan doen?' zegt Johan hardop tegen een lege ruimte. 'Is het nu ineens allemaal mijn schuld? Al sinds het begin van het professionele wielrennen wordt er doping gebruikt, ík heb het niet verzonnen!' Hij is wat in de war. Hij gaat in een andere houding zitten en ordent zijn gedachten.                              

   'De renners werden van hogerhand onder druk gezet om daaraan mee te werken', gaat hij verder. 'Ik toch ook zeker. Het moest steeds maar sneller, hoger, beter en spectaculairder. De hoge bazen verwachtten dat van ons, de ploegleider verwachtte dat van ons, het publiek verwachtte dat van ons...' En dan smalend:        'Zulke prestaties kun je echt niet leveren op een boterham met pindakaas!' Johan strijkt nerveus met zijn hand door zijn donkerblonde haar. Dan slaat hij plotseling met zijn hand hard op het gemarmerde bureaublad.                                                       'Verdomme!' roept hij kwaad uit. Hij knipt de bureaulamp aan, staat op en loopt vervolgens naar het raam.

Het regent nog steeds hard. Johan kijkt uit het raam naar de huizen aan de overkant. In één van de huizen ziet hij lachende en pratende mensen staan, sommigen met een glas wijn in de hand. Ze houden een feestje. Hij bekijkt grimmig het tafereel en vervolgt dan zijn eenzame betoog:                                                             'Het zijn anderen die de prestatieverhogende middelen hebben geïntroduceerd in de wielersport, ik ben slechts één van de vele spelers, een pion in het grote geheel, maar wordt ík ineens daarvoor verantwoordelijk gehouden? Komt meer dan een halve eeuw dopinggebruik nu op mijn schouders te liggen? Is dat dan gerechtigheid?' Zijn stem klinkt vertwijfeld.

Even staart hij voor zich uit zonder dat zijn bruine ogen iets lijken te zien. Dan trekt hij de zware gordijnen met een ruk dicht. Hij loopt terug naar zijn bureau en gaat er weer achter zitten. Uit een lade haalt Johan een map tevoorschijn en opent die. De map bevat krantenknipsels over zijn profcarrière: zijn ritzeges in de Ronde van Frankrijk, de ritwinst in de Ronde van Spanje en nog vele andere overwinningen en ereplaatsen. Ook bevat de map artikelen over hoe goed hij het heeft gedaan als ploegleider: hij was de man achter de enorme successen van Lance Armstrong. Hij was de beste ploegleider ter wereld. Weemoedig bekijkt hij de artikelen. Plotseling slaat Johan de map dicht en legt 'm terug in de lade.                                                         'Verdomme!' roept hij nog maar eens. Dan slaakt hij een diepe zucht. Een forse straf staat hem te wachten.

 

545b72c25c6c1adb2487dd283c5e6ade_1407610

© 2014

Lees mijn verhalen, versjes en artikelen ook op: https://vgsterk.wordpress.com/

 

1c4b9abe57335a88b7b7e87d60699881_1398509

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel voor het compliment! Natuurlijk zou ik ook graag zo mooi kunnen dichten als jij...
Ik hou van je schrijfstijl, goed gedaan