Nee

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 23 April 15:56

Christiaan heeft een nieuw woord: ‘Nee’, hij zegt het met nadruk maar we twijfelen of hij weet wat het betekent! Want hij zoals hij maandenlang ‘ja’ voor alles gebruikt heeft is het nu bij alles ‘nee’ geworden.

Nikita en Christiaan zijn aan het spelen, Nikita probeert al een beetje samen te spelen maar helaas heeft haar broertje hier nog geen kaas van gegeten.  Ze heeft haar eigen stoeltje, een krukje en 2 barkrukken op een rijtje gezet en kletst onderwijl:

‘Kijk Christiaan, nou moet jij hier zitten hè?’ Ze wijst erbij naar het krukje.

‘Nee’ zegt Christiaan en met een brede grijns klimt hij op een barkruk.

‘Christiaantje, jij zit híér’ en ze wijst weer naar het kleine krukje. Maar hij zit hoog en droog op de barkruk, waar ik voor de zekerheid naast ben gaan zitten want ik had een visioen dat-ie er af zou kukelen. Hij geeft  geen sjoege en kijkt stralend in het rond.

‘Oma, Christiaan moet hier zitten’ zegt Nikita tegen mij en pruilt een beetje om te laten zien dat het haar niet naar de zin gaat.

‘Laat hem toch zitten joh’ adviseer ik ‘is dit een vliegtuig?’

‘Nee gekkie, oma,  dit is een trein’ giechelt ze.

‘Oh ik dacht dat we weer in een vliegtuig naar Brazilie gingen’ probeer ik haar van Christiaan en zijn zitplaats af te leiden.

‘Nee we gaan met de trein naar Brazilie’ zegt ze ‘en Christiaan mag ook mee, hè oma?’

‘Tuurlijk’ zeg ik ‘we gaan nergens heen zonder hem!’

Ze knikt vastbesloten en gaat voor in de ‘trein’ zitten. Ze tsjoeketjoekt, draait met haar handjes in de lucht aan een ‘stuur’ en roept: ‘we zijn er al!’

‘Nou zeg, dat ging vlug, met het vliegtuig duurde langer hè?’ vraag ik.

‘Ja, maar deze trein gaat heeeeel hard’ grinnikt Nikita. Ze weet nog dat het erg lang duurde in dat vliegtuig!

‘Nee’ doet Christiaan ook een duit in het zakje.

‘Wel Christiaan, deze trein gaat wel hard’

‘Nee’

‘Wie wil er een mandarijntje?’ vraag ik ter afleiding, want ik zie bij Nikita ergernis ontstaan.

Ze is de trein gelijk vergeten en holt naar de keuken. Ik til Christiaan van zijn zetel en neem hem mee. ‘Mandarijntje Christiaan?’ vraag ik nog eens.

‘Nee’ is het antwoord, terwijl hij naar het aanrecht holt en een mandarijntje aanwijst en hard ‘die’ roept. Hij heeft er dus erge zin in!

We pellen twee mandarijntjes en gaan even op de bank zitten. ‘o,o ‘ denk ik, want ik zie aan Nikita dat er weer iets gaat komen. En ja hoor: ‘Christiaantje, wil je met me trouwen?’ vraagt ze met haar liefste stemmetje en haar hoofdje scheef.

‘Nee’ zegt-ie met een stralende lach.

‘Omaaaa, hij wil niet met me trouwen!’ moppert ze.

‘Jammer meisje’ leef ik mee.

‘Oma, Thomas bij de kindjes ( zo noemt ze de dagopvang) wil wel met me trouwen’ zegt ze heel zeker.

‘Gelukkig maar’ zeg ik lachend ‘alleen Thomas of nog meer kindjes?’

‘Ja hoor nog veel meer’ ze knikt bevestigend. Gelukkig is ze dus niet van haar broertje afhankelijk!

Ze gaan weer spelen, nu ieder in z’n eigen wereldje en er zijn  even geen lastige vragen en antwoorden meer. Tot ik thee ga zetten.

‘Oma, nou krijgen we een koekje hè?’ lacht Nikita. Zij mag geen tarwe en opa bakt speciaal voor haar koekjes van kamutmeel. Heerlijke koekjes, we nemen er altijd één bij de thee. Beide kinderen hollen naar de keuken en Nikita wijst waar de koektrommel staat. Ik doe de trommel open en laat haar kiezen.

‘Lekker’ glundert ze.

‘Jij ook een koekje, Christiaan?’ vraag ik naar de bekende weg.

 ‘Nee’ zegt-ie en graait verrukt in de trommel.

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.