De bladblazer

Door Roww gepubliceerd op Wednesday 23 April 13:30

De onzin der dingen

De Bladblazer
 

 

Wanneer de herfst in aantocht is en de mensen zich massaal terug gaan trekken in hun huizen. De bladeren gaan vallen en de eerste depressies de kop op steken begint het. De bomen laten los wat ze al die tijd vast hielden.

Daar komt hij de man, onlosmakelijk verbonden met zijn schitterende tuintje. De stoep moet onberispelijk zijn. De tegels behoren zichtbaar te zijn voor de buitenwereld.
Zijn depressie steekt de kop op, want de eerste donkere dagen zijn in aantocht.
De regen gutst tegen de ramen en de wind waait grote bergen blad op tegen de tegels en de hoekjes in zijn kleine tuintje.
De schuur wordt open geduwd en daar staat hij. Een futuristisch op tweetakt aangedreven monster.
Een milieuverontreinigend monster, maar met alle trots trekt de man op zaterdagochtend het liefst op een tijd dat de rest van de straat nog ligt te slapen ten strijde.
Zijn jachtinstinct komt boven, als een ware jager getooid in een meestal afzichtelijk vaak te klein gestoken gevechtstenue , handschoenen, en rubberlaarzen.
Hij giet de verworven tweetakt die hij heeft gekocht in een jerrycan bij de plaatselijke benzinepomp in het daartoe gemaakte gat van het futuristische monster. Met een triomf van heb ik jou daar. Dit is geen roleplaying game waarin mensen zich als startrek figuur verkleden, dit is geen trekkie, dit is een serieuze aangelegenheid.
Als een volleerd jager hangt hij zijn futuristische zware geschut voor , trekt aan het koord en zijn gezicht verraad de kinderlijke blijdschap.
Het apparaat begint met een oorverdovende herrie een partij in de rondte te blazen. Het blad vliegt van de stoep van het pad af zo in de tuin.
De buren liggen rechtop in hun bed en ergeren zich groen en geel, aan het blazende monster en de daarbij behorende jager.
Maar onverschrokken zet de jager met zijn blazende geweer voort. Totdat al het blad verdwenen is in de tuin. Waar het blad zijn werk zou moeten gaan doen als goede beschermer tegen de vorst van de winter en als perfecte compost voor het voorjaar.
Ware het niet dat het in Nederland relatief vaak waait en elk moment de jager met zijn tweetakt verslindende geweer opnieuw ten strijde moet  trekken. De jager van vroeger is niet de jager van nu, zijn prooi het blad raakt niet uitgeput. Hij vecht tegen de wind en het blad, als een ware  Don Quichot tegen de windmolens. Hij vecht een in oorlog die elk jaar wordt verloren.
Het tweetakt milieuonvriendelijke ding verliest het ten alle tijde tegen de bezem en de spade die een mooie kuil maakt in de grond waar het blad tegen de wind wordt beschermd en zich tot in het voorjaar op geheel natuurlijke wijze laat verwerken tot prachtige compost.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.