Zelluf naar de wc

Door Nicolettepietersen gepubliceerd op Wednesday 23 April 08:12

 

‘Ik kan echt zelluf wel hoor’ zei Sandra ‘we hebben toch net alles bekeken , mama, en geteld welke tent van ons is? Ik weet de weg, toch!’

Aarzelend keek mama haar aan. Ze waren nog maar een middag hier op de camping en al die bungalowtenten leken zo op elkaar. Ze waren  allemaal rood, met dezelfde letters erop en even groot. Bovendien was het al donker en dat maakt het toch anders dan ‘s middags in de volle zon.

‘Mam, toe nou’ zei Sandra weer ‘het is vanaf de w.c. bij de derde rij het pad in en dan is het de vijfde tent. Zie je nou dat ik het weet?’

‘Laat haar maar gaan, wat kan er nou gebeuren?’ bemoeide papa zich er mee ‘ toe maar San,  als je het niet meer weet, gewoon hard roepen en ik kom je halen.’

En daar ging Sandra, mama keek haar na. Wat een schattig gezicht zo in haar pyamaatje  dapper op pad!  Ze was altijd zo angstig en onzeker geweest. Dit had ze een half jaar geleden nog niet gedurfd. Toch wel goed om haar nu dat vertrouwen te geven, en papa had gelijk, wat kan er nou gebeuren? Niks toch, ze zaten zo dichtbij….

Papa en mama zaten buiten de tent gezellig met een lampje te lezen en Jeroen van zes jaar sliep al. Ze waren allemaal  moe van de reis, helemaal naar de Vendee in Frankrijk.

Na een paar hoofdstukken realiseerde mama zich ineens dat Sandra nog niet terug was. Ze keek eens goed langs alle tenten, maar nee Sandra kwam er  nog niet aan. Papa voelde haar onrust en keek op van zijn boek:  ‘Ze is er nog niet he?’ zei hij  ‘het duurt wel wat lang.’

Terwijl ze nog zaten  te overleggen, schrokken ze op van een enorm gebrul met daarna een soort gillende huil  wat  bekend in de oren klonk. Als Sandra in paniek was ging ze altijd zo ‘gillen’. Papa sprong op en riep: ‘ blijf jij hier, bij Jeroen’ en rende op het geluid af.

Mama, die in een reflex mee wilde rennen,  hield zich in en bleef nerveus de wacht houden bij hun tent en de slapende Jeroen. Na een lange tijd, veel te lang in mama’s gevoel , kwam papa terug met Sandra aan de hand. Ze keek een beetje beteuterd, maar huilde niet meer. Papa grinnikte wat, knipoogde naar  mama en zei: ‘kom, we drinken wat voor we gaan slapen.’

Toen  ze met een drankje zaten en Sandra zich wat ontspande, vroeg mama: ‘ wat gebeurde er nou, kon je ons niet vinden?’

‘ Ik had  de rijen geteld en bij de vijfde tent ging ik naar binnen’ vertelde Sandra , nog onder de indruk van alle schrik ‘ ik vond het wel raar dat jullie al waren gaan slapen, want ik zag niemand. Dus ging ik gewoon naar mijn bed en toen ik daar in wilde stappen lag daar al een hele, grote jongen in. Nou en die ging hard schreeuwen en toen schrok ik zo, dat ik moest  huilen. Er kwam een meneer uit de andere slaapkamer, die allemaal rare woorden zei  en toen was papa er gelukkig. Het was heeeeel eng, hoor! ’

‘Ze zat hier net achter maar wel in de vijfde tent. Dus ik heb in mijn beste Frans geprobeerd uit te leggen dat ze zich in de juiste tent vergist moet hebben ’ legde papa uit ‘ het leek er op dat die mensen het wel begrepen, dus niks meer aan de hand.’

‘Ik heb echt goed geteld, hoor’ zei Sandra met een sip gezicht ‘ hoe kan dit nou?’

‘Geen idee, moppie ’ zei mama ‘zullen we het morgen nog eens goed bekijken, misschien hebben we ons vergist vanmiddag? Wat denk je, durf je nu te gaan slapen?’

‘ Ja, ik denk het wel ’ zei Sandra ‘maar mam als ik nou vannacht moet plassen, ga je dan mee? Dan kan ik morgen misschien wel weer zelluf.’

Maar dat heeft nog een paar dagen langer geduurd!

 

 

 

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dank je, je hebt gelijk!
Ik vind het een leuk verhaal, maar er wringt iets. Voor mij komt dat, omdat het vanuit het gezichtspunt van de moeder geschreven, terwijl je de moeder 'mama' blijft noemen. Voor welk publiek is dit geschreven? Omdat de hp de moeder is, denk ik voor volwassenen, maar dan leest het voor mij niet prettig als je het steeds over 'mama' hebt. Ik zou de moeder een naam geven, of 'Sandra's moeder' noemen, zoiets. Wel een heel leuk verhaal. Het arme, dappere kind! :-)