De Nederlander als massamoordenaar in Indonesië en nog postuum worden onderscheiden ook..

Door Lucifall gepubliceerd op Tuesday 22 April 20:01

Ten gelegenheid van de komende lintjesregen en bevrijdingsdag 2014 is dit artikel herplaatst. Dat Nederlandse scholieren ooit de waarheid mogen leren kennen.

De Nederlander als massamoordenaar.

Heftige titel toch?

Niet geheel zonder reden; dit heeft van alles te maken met de vervalsing van onze geschiedenis.

Ik sprak in 1994 een getuige die onder bevel van Generaal Spoor een kampung op Java, Indonesië heeft moeten uitmoorden. Deze man, toen jongen van 19 jaar heeft dat zijn leven lang niet kunnen verwerken.. Een telefoontje van zijn vrouw waar hij ruim veertig jaar mee getrouwd was leerde mij dat de man uiteindelijk rond 96 met de noorderzon vertrokken was. Of ik wist waar hij was...

d8b2198ae543a85c5346d9dfb268db7e_1350364

Commandeur in de Militaire Willems Orde?

Soms worden er mensen postuum onderscheiden omdat ze zulke grote daden voor het Vaderland verricht zouden hebben. Om één daarvan ben ik erg boos geworden, en wel om de onderscheiding van Generaal Spoor met de titel commandeur in de Militaire Willems Orde. Dat was dan wel ver voordat autrice zelf een geile gedachte was, maar evengoed een levensgroot schandaal. Let's call it: ik werd er postuum pissed off van!

Juist toen de vrouw van Spoor al de eretitels van manlief, die niet meer dan een Nederlandse nazi op Indonesisch grondgebied was, aan een museum schonk in 2009 kon mijn persoon kotsneigingen niet onderdrukken.


 

Henk, de giant Tjiktak

Zomaar kruiste informatie over dit beest Simon Spoor mijn pad. Informatie van een man, die ik ontmoette in het requiem van zijn leven en die zelf op achttienjarige leeftijd Nederland verliet om voor 'ons land' te gaan vechten in de Oost. Ruzie met zijn ouders ten spijt,want die wilden dat Henk gewoon in het Hollandse een baanzou gaan zoeken. Een keuze die hem levenslang aan Indonesië zou verbinden. Toen ik hem in 94 ontmoette was hij er voor de dertigste keer en fungeerde als gids voor een bejaard echtpaar uit het bejaardentehuis waar hij ook woonde. Een twee meter hoge man, die op vele plaatsen de bijnaam Giant Tjiktak had. Een innemende man die avonden lang over zijn geliefde land kon vertellen. Zomaar iemand, die ik tegenkwam en die een onuitwisbare indruk op me heeft achtergelaten. Een tweetal weken zaten we op het zelfde 'spoor' qua route; hij was erbij toen ik mijn dertigste verjaardag vierde in Sarangan en later in Nederland hebben we elkaar ook mogen ontmoeten en spraken we elkaar geregeld.

9c0f72bf53d7b2bcbbede504c0e407f9_1350364

Geschiedschrijving die herschreven dient te worden

Wel vaker worden ons dingen op school geleerd, die niet helemaal kloppen. Velen daarvan zijn schandalig, één van de meest tergende daarin is die van de rol van Nederland in Indonesië tijdens de zogenoemde politionele acties. Geschiedkundige zaken die ons onthouden zijn.

1945

Twee dagen na de verwoestingen door de atoombommen in Japan, op 17 augustus 1945, sprak Soekarno op de straten van Jakarta de woorden:

Proklamasi. Kami bangsa Indonesia dengan ini menjatakan kemerdekaan Indonesia…”

Wij, het volk van Indonesië verklaren hierbij dat Indonesië onafhankelijk is.”

78dcb89f0fbb010c7d01adc1f6baf4bb_1350364

92ff493674e2474c22f3efb858d3f7b8_1350364Over de atoombommen in Japan en de verschrikkingen ervan hebben we op school alles mogen leren. Over onze rol en de betekenis van deze woorden na de periode van 'laten we het gewoon slavernij noemen' en voor de verschrikkingen die nog zouden volgen hebben wij echter niet veel meegekregen.

Na deze proclamatie van Soekarno probeerde Nederland in 1945 het koloniale gezag met onderhandelingen en door middel van twee Politionele Acties te herstellen; op 27 december 1949 viel het doek, onder grote internationale druk. De Indonesische onafhankelijkheid was een feit. Nieuw Guinea werd er in 1969 bijgevoegd en werden toen de grenzen van het huidige Indonesië dezelfde als die van het voormalige Nederlands Indië.

Na het uitroepen van de onafhankelijkheid door Soekarno en voor de echte vrijheid gaf Nederland zich echter niet zonder slag of stoot gewonnen. Ons land bleef vasthouden aan het 'bezit in den vreemde.'

Politionele acties

Deze twee politionele acties vonden plaats op de eilanden Java en Sumatra in de periode 21 juli tot 5 augustus 1947 en 19 december 1948 tot 5 januari 1949. Tijdens deze acties vonden er militaire confrontaties plaats tussen Nederland en de pas uitgeroepen Republiek Indonesië. De strijd na de onafhankelijkheidsverklaring van Soekarno wordt ook de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog (1945-1949) genoemd. De Nederlanders hebben zich indertijd beestachtig gedragen; zij pleegden massamoorden en niet alleen tijdens deze politiële acties.

In deze ongelijke koloniale guerrilla oorlog zijn meer dan 100 duizend Indonesiërs om het leven gekomen. Het zou tot 2005 duren tot toenmalig minister van Buitenlandse zaken Bot spijt getuigde over de gebeurtenissen.

66efab3d223aa41cbf147e67e811d9d8_1350364

Rawagede

In Rawagede vond op 9 december 1947 een massamoord plaats toen tijdens een zoektocht naar de Indonesische verzetsstrijder Lukas Kustario vrijwel alle mannen van het dorp afgeslacht werden. 431 mannen werden op brute wijze door 'onze jongens' vermoord. De mannen werden in rijen opgesteld en vervolgens doodgeschoten. Tien overlevenden van deze slachting hebben in 2008 de Nederlandse staat aansprakelijk gesteld voor de brute moord op hun familieleden. Een kamer-delegatie, op kosten van de belastingbetaler in Indonesië weigerde datjaar deze nabestaanden te spreken onder het mom van geen valse hoop tot genoegdoening te willen geven. Als hypocriete klap op de vuurpijl gaven ze nog een ander argument: 'Rawagede was niet de enige plek waar “excessen” hadden plaatsgevonden.'

Het zou tot 2011 duren tot de Staat der Nederlanden met excuses en een schadevergoeding kwam. Een schadevergoeding die vervolgens weer verdween daar deze door het dorpshoofd over alle mensen van het dorp verdeeld werd. Nabestaanden voelden zich gedwongen het geld af te geven daar ze anders angst hadden dat dorpelingen hun huis in brand zou steken of dat ze zelfs vermoord zouden worden.

64 jaar na dit bloedbad, op 9 december 2011 heeft ambassadeur Tjeerd de Zwaan in Rawagede in het Engels en Indonesisch de Nederlandse excuses aan de nabestaanden aangeboden.

c64b93a68d9218cdcfac05eda90f54c3_1350364

Een veteraan kwam ik tegen; iemand waar ik een band mee kreeg en die mij het mooiste hotel van Indonesië aanraadde. Sarangan Hotel in Sarangan. Hoog bij een bergmeer wat nog vol met vliegtuigen ligt. Ik vierde er mijn dertigste verjaardag. Tijdens een wandeling kwam ik Henk tegen in het dorp. Hij had een emotioneel gesprek met een aantal dorpelingen.

Ik kende zijn voorliefde voor dit land, daar had hij al uitvoerig over uitgeweid. Ook wist ik dat hij hier eigenlijk thuis was en dat hij het vreselijk dat zijn echtgenote om gezondheidsredenen niet meer mee kon naar Indonesië. Maar hij babbelde juist altijd ontspannen met de locals.

Ik kroop bij deze bijna zeventigjarige giant Tjiktjak op schoot; aaide hem over zijn bol en vroeg hem of hij er ook zo van baalde dat hij een week later en ikzelf een dag of tien later weer terug moest vliegen naar ons koude kikkerlandje.

56bed5ee8364072477f054ceffc854f1_1350364

Een stroom van tranen was het gevolg. Een snikkende emotionele man..

“Ik heb deze lieve mensen vermoord. Zelf was ik nog een kind, maar liet me de Kampong insturen. Ik moest alles doodschieten wat ik voor mijn ogen kreeg, mannen, vrouwen en kinderen.”

Als 19 jarige jongen had hij gedaan wat hij moest doen.De opdracht tot het uitmoorden van een compleet dorp op Java was indertijd gegeven door Simon Spoor. Simon Spoor is zelf overigens nooit teruggekomen uit de Oost. Na een feestje op 20 mei 1949 in verband met een bevordering tot Generaal met vier sterren werd hij ziek en overleed vijf dagen later aan ernstige hartklachten. Ook bij zijn adjudant Smulders, die vier dagen in coma lag, viel de maaltijd niet goed. De oorzaak van het overlijden van Simon Spoor is nog steeds onduidelijk. Zelf sluit ik 'de stille kracht' in deze niet uit.

c4e050e902674d0971c07967af168ead_1350364

Spoor niet altijd even kritisch?

Generaal Spoor heeft voor zijn diensten een hele reeks onderscheidingen gekregen zoals te zien is op bovenstaande afbeelding.7ee6a0539d137cba2de6b5b508d30a0c_1350364

Ophttp://www.7mei.nl/images/map1304/1.jpg is de tekst te vinden van een briefwisseling tussen Spoor en Felderhof. Spoor spoort hierin aan de zaak te seponeren. Hij hield de discutabele Wijnen de hand boven het hoofd. Ook zette zich in voor een onderscheiding van één van Nederlands erkende oorlogsmisdadigers Raymond Westerling. Deze man hield uit naam van de Staat der Nederlanden zuiveringsacties op Zuid-Celebes. Hij hield er heuse Gestapo methoden op na. Een bekende werkwijze van hem was de volgende:

Een Verdachte kampongs werd in de nacht omsingeld. Bij dageraad werden de bewoners gedwongen zich op een open terrein te verzamelen. Mensen die hierbij verzet boden, werden direct gedood. Op de verzamelplaats werden de mannen van de vrouwen en kinderen gescheiden. Mensen die van terrorisme verdacht werden plukte men uit de menigte, werden veroordeeld en zonder enige vorm van proces geëxecuteerd. De dorpelingen die het overleefd hadden moet vervolgens een eed afleggen op de koran en zweren dat ze terrorisme uit zouden bannen. (Westerling was geboren in Istanboel en had de bijnaam 'de Turk'.)

Westerling had van de Nederlandse legerleiding carte blanche gekregen de opstand op Zuid Celebes neer te slaan en was op generlei wijze verantwoording verschuldigd aan de locale militaire autoriteiten. Volgens de Indonesische autoriteiten hadden deze zuiveringsacties 40.000 doden tot gevolg; Nederland houdt het op een paar duizend. Interessant hierin is te melden dat op 7 juni 1947 het Engelse dagblad The Daily Worker meldde dat in Zuid- Celebes twintig tot veertig duizend Indonesiërs zonder vorm van proces tussen december 1946 en februari 1947 zijn doodgeschoten. In die tijd was er dus logischerwijs frisse weerstand om Westerling te onderscheiden.

Prins Bernard informeerde bij Spoor of aan de oorlogsmisdadiger een onderscheiding moest worden verleend. Spoor zou zich hier onverrichter zake voor inspannen en moest Westerling het uiteindelijk doen met een bijzondere tevredenheidsbetuiging. Bernard wist schijnbaar goed dat hij bij deze Generaal moest informeren. Dat Generaal Spoor de opdrachtgever geweest is voor deze zuiveringen op zuid-Celebes zal hem zeker bekend geweest zijn.

653422265633856d700f0aa6e366b0e4_1350364

Ontkenningsgedrag 1949-1969

In de Groene Amsterdammer van 26 februari 1949 verscheen een brief die geschreven was door een reserve-officier. In dit schrijven werd gerept over het wangedrag van de speciale troepen rond Yogyakarta. Gesproken werd over mishandelingen bij ondervragingen, terechtstellingen zonder verhoor, platbranden van kampongs en schieten op alles wat beweegt. De briefschrijver vergeleek dit optreden met dat van de Duitsers in Putten.

Nederland reageert verontwaardigd en het zal een lange tijd 'stil' blijven tot in 1969 de excessennota verschijnt.


 

Verguisde historie van het vaderland.

De zaak Rawagede is naar de voorgrond gekomen doordat nabestaanden een schadevergoeding eisten. In vele dorpen is hetzelfde gebeurd en daar werd geen rekening gehouden met of de vijand een man, vrouw of kind was. We weten dit niet ondanks de excessennota van 1969. Een nota die onderwezen zou behoren te worden tijdens de lessen vaderlandse geschiedenis.

b0ecd21be89289814eeae73af533c1ab_1350364

Citaat van geschiedenis24.nl: Berichten aan het vaderland

Joop Hueting in de uitzending van Achter het Nieuws van 17 januari 1969:

Een voorbeeld dat ik me herinner was dat we aanlandden in een kampong waar in het midden een huisje stond. Twee van onze jongens, een korporaal en een soldaat gingen daar naar binnen, en de korporaal schoot daar zijn pistoolmitrailleur leeg. Ik ging naar binnen en ik zag daar in het schemerdonker vijftien, twintig mensen, vrouwen, kinderen en mannen. Toen ik aan het donker gewend was zag ik daar het spuiten van slagaderlijke bloedingen, het gegil, de doodsnood en de doodskreten van die mensen daar in dat huisje. En de jongens buiten schreeuwden naar ons: “Zeg kijk alsjeblieft een beetje uit joh, want je schiet door die muur heen ons in de flikker”’,


 

1969: De Telegraaf wordt er misselijk van.

Hueting werd indertijd volledig neergehaald door de Telegraaf die trachtte het gevoel van het volk te verwoorden met opmerkingen als 'zinloos en misselijk'. De krant meende dat Hueting niet alle details noemde zoals de achtergronden van gruwelen ook werd hem verweten dat hij had moeten benadrukken dat gruwelen nu eenmaal bij een oorlog hoorden. 'En daarom, is het volslagen zinloze, buiten alle proporties naar voren brengen van incidentele gruwelen door de heer Hueting een misselijke daad.' Het commentaar van 's lands krant eindigde als volgt: 'Het is misselijk ten opzichte van alle tweehonderdduizend Nederlandse soldaten, die, zonder het te ambiëren, de beste jaren van hun leven – achteraf bezien nutteloos – in Indonesië hebben gegeven'.


 

Ook Lou de Jong doet in 1988 een poging.

303191b20eeb5a06e0af71cce96b4559_1350364Nationaalgeschiedschrijver Lou de Jong, een man die groot respect verdient voor alle onderzoeken die hij over onze geschiedenis verricht heeft draaide zich 'in de nesten' over dit voor Nederland uiterst delicate onderwerp. In 1988 publiceerde hij het twaalfde deel van de Geschiedenis van het Koninkrijk der Nederlanden. Dit deel beschrijft de periode 45-50, waaronder het gebeuren in Indonesië.

Voordat het boek uitgegeven werd, werd al bekend dat De Jong een bikkelhard oordeel zou vellen over de oorlogsmisdaden. Al was de affaire Hueting inmiddels 19 jaar geleden, weer stonden de Indië veteranen hoog van de toren te blazen en begonnen aan een landelijke actie. Hierdoor voelde de Jong zich gedwongen de originele tekst aan te passen en stelde daarbij dat het voor hem een onuitvoerbare taak was precies aan te geven waar men spreekt over een oorlogsmisdrijf en waar men spreekt over een exces.

Deze discussie zou daarnaast afleiden van het punt waar het om draait: 'dat men de primaire verantwoordelijkheid van Nederland daar moet leggen waar zij historisch thuishoort: bij de hoogste politieke leiding'.

Juist de regering had nagelaten in te grijpen toen bekend werd dat het bedwingen van de opstand gepaard ging met excessen.

Ik citeer van yayasan K.U.K.B. Inzake de volkerenmoord in Zuid-Celebes : “Nooit is iemand voor deze genocide gestraft. De premiers Drees, Schermerhorn en Beel, eerste minister en later Hoge Vertegen- woordiger van de Kroon in Indonesië, de ministers van Overzeese gebiedsdelen Logemann, Jonkman, Sassen, Schokking en Van Schaik, de ministers van Oorlog en Marine, J.M.de Booy, J.Meijnen, A.H.L.J.Fiévez, J.J.A. van Schagen, de luitenant-gouverneur-generaal Van Mook, Van der Plas directeur binnenlands bestuur, de militairen, generaal Spoor, generaal-majoor N.W.L.van Straten, commandant van de NICA, en ook de KNIL-officieren, Westerling, Vermeulen en Scheepens van het DST en al hun ondergeschikten die moorden pleegden, of er opdracht toe gaven, geen van hen is voor een rechter gedaagd.”


 

Besluit

Dat er nog steeds zovele veteranen moeten leven met het nutteloze gevoel van deze acties is voor allen een persoonlijk drama. Toch kunnen we wat 'fout' is niet blijven ontkennen of moeten we hiermee wachten tot de laatste veteraan zijn laatste adem uitblaast?

Onze jeugd behoort te weten wat er in Indonesië gebeurd is en hiervoor dienen de geschiedenislessen over dit onderwerp aangepast te worden aan de waarheid.

Ook alle onderscheidingen dienen (ook postuum) te worden afgenomen, want sinds wanneer belonen wij oorlogsmisdadigers met een onderscheiding?

Zet onze aanwezigheid in de Oost eindelijk in het juiste daglicht zodat Indonesië voor de Nederlander net zoals de tweede wereldoorlog een 'normenherstellende herinnering' kan worden.


 

Bronnen:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Raymond_Westerling

http://nl.wikipedia.org/wiki/Simon_Spoor

http://nl.wikipedia.org/wiki/Rawagede

http://nl.wikipedia.org/wiki/Politionele_acties

http://www.entoen.nu/indonesie

http://www.doorbraak.eu/?p=61

http://nieuwsuur.nl/onderwerp/387181-schadevergoeding-rawagede-verdwenen.html

http://www.geschiedenis24.nl/andere-tijden/afleveringen/2001-2002/De-excessennota.html

http://www.tinekebennema.nl/blog/nederlandse-agressie-deel-i-en-ii/

http://www.kukb.nl/detail.php?id=33







 

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ze waren niet allemaal als Westerling op Celebes...mijn ex schoonvader moest zijn plicht doen. Hij wilde er niet over praten maar richtte een standbeeld op voor zijn Nederlandse kameraden die het leven lieten.
Krachtig en nazinderend artikel!
Ja Heftig, mijn man stamt daar ook van af, zijn vader zat bij het KNIL. en is met zijn gezin moeten vluchten naar Nederland. Ik heb nooit begrepen dat de Indo's hun eigen volk afslachtte in naam vn de koningin der Nederlanden.
Tja....dat waren wel die Hollanders. Triest....maar geweldig en duidelijk weer gegeven.

Een goed artikel.
Wat een inzet voor deze periode in dit prachtige artikel heb jij gedaan, intens verhaal
Subliem artikel Luus, over een walgelijk inktzwarte periode waar wij ons diep voor horen te schamen.