Borstvoeding: mijn ervaring

Door SAHM gepubliceerd op Monday 21 April 07:39

Borstvoeding, dat gaat toch vanzelf?? Dit is hoe ik erover dacht voordat ik zelf moeder werd. Maar de waarheid is: borstvoeding is hard aanpoten in de eerste weken. Als je hier niet op voorbereid bent of met verkeerde verwachtingen instapt dan is de kans groot dat je het opgeeft. Zelf heb ik na 3 weken besloten om te stoppen met borstvoeding en ben ik gaan afbouwen. Ik wil mijn verhaal delen om andere vrouwen te helpen en ook om voor mezelf het los te kunnen laten.

Mijn bedoeling met dit artikel

Dit artikel is bedoelt om voor mezelf op een rijtje te zetten wat er allemaal is gebeurt in de periode vlak na de geboorte van mijn zoontje. Ik heb toen flink geknokt om de borstvoeding te laten slagen, maar uiteindelijk het ik toch opgegeven. Dit had niet gehoeven als ik bepaalde dingen van tevoren had geweten. 

De tweede reden is dan ook dat ik graag andere vrouwen wil informeren over hoe het bij mij is verlopen; niet om mensen te ontmoedigen, maar zodat iemand anders hier misschien iets aan heeft en eerder aan de bel trekt wanneer het niet goed loopt. 

Borstvoeding kan een prachtig, intiem moment samen met je kindje zijn. Het heeft allerlei voordelen en het is jammer als het door fouten van de begeleiding en van jezelf faalt... Daarom schrijf ik mijn verhaal hier op, in de hoop dat andere vrouwen het beter vergaat!

De geboorte van ons zoontje

Ons zoontje werd 5,5 maanden geleden geboren na een fijne bevalling. Na de bevalling had ik alleen nog maar oog voor dat prachtige wondertje. Een van de dingen die ik me nog heel goed kan herinneren is dat de kraamverzorgster naar me toekwam om me te helpen met het aanleggen. Het was een mooi, emotioneel moment om mijn zoontje zo aan de borst te hebben, al wist ik niet of hij ook iets binnenkreeg.

Die nacht hoorden we hem opeens een beetje rochelen. Toen ik het licht aandeed zag ik dat hij wat melk had uitgespuugd! Ik voelde me zwaar verwonderd dat hij dus blijkbaar écht melk had binnengekregen! Mijn borsten doen het!!

Tweede nacht: een ramp!

De volgende dag kregen we een andere kraamzorg met een andere visie op borstvoeding. In plaats van rustig helpen met aanleggen had zij een heel andere methode: zodra mijn zoontje in slaap viel prikkelde ze hem onder zijn voetjes om hem wakker te maken. Ook was ze hardhandiger met mijn borsten. Dit vond ik heel onprettig en ik schoot hiervan in de stress! 

Het zelf aanleggen lukte nog niet, dus werd mij uitgelegd hoe ik ons zoontje met een cupje kon voeden. Dit om te voorkomen dat hij na de fles mijn borst zou gaan weigeren. Helaas ging die cupvoeden ook helemaal niet goed. Ons zoontje ging helemaal over de rooie en dus zijn we halverwege de nacht toch maar een flesje gaan geven. 

Bespreking met de kraamzorg

De derde dag heb ik mijn gevoelens over de borstvoeding besproken met de kraamzorg. Zij heeft mijn toen aangeraden om te starten met kolven en de afgekolfde melk in een flesje aan te bieden. 

Mijn man is toen in alle haast een kolf gaan huren in het ziekenhuis. Uiteindelijk bleek het hulpstuk dat hierbij zat ook weer niet de goede maat te hebben, waardoor het kolven ook erg veel zeer deed en er niks uitkwam door de stress. Pas 's avonds kolfde ik voor het eerst een paar druppels. 

Wat mij ook erg dwarszat was dat ik door de stuwing die inmiddels op gang kwam geen enkele BH meer paste. Ik had hier geen rekening mee gehouden en moest dus nieuwe BHs bestellen op de gok voor welke maat ik zou hebben.

Kraamtranen

De dag hierna had ik erg last van stuwing. In combinatie met de beruchte kraamdagen was dit een van de zwaarste dagen van mijn kraamtijd. Ik zag het helemaal niet meer zitten met de borstvoeding en dacht eraan om op te geven. Ik voelde me net zo'n koe aan dat kolf-apparaat. Ons mannetje deed het hartstikke goed op de kunstvoeding, dus waarom zou ik hem nog borstvoeding geven? Toch wilde ik het eigenlijk niet opgeven. 

Ik voelde me tegengewerkt!

Al vanaf het eerste moment dat ik merkte dat de borstvoeding niet goed meer liep ben ik aan de bel gaan trekken bij zowel de verloskundige als de kraamzorg. Door beide voelde ik me niet serieus genomen. Er werd totaal geen actie ondernomen en als ik aangaf wat mijn behoeftes waren had ik het gevoel dat ik maar lastig werd gevonden. 

Ik voelde me ook behoorlijk hulpeloos. Zelf miste ik de kennis om de juiste keuzes te maken. Via een forum over borstvoeding kreeg ik tips die ik trouw probeerde op te volgen. Een van deze tips was om veel huid op huid contact te hebben. Dit probeerde ik tussen de kraambezoeken in dus ook zoveel mogelijk te doen, maar vaak lukte dit niet, omdat ik tussendoor ook een streng kolf-regime had. 

Achteraf gezien had ik hier trouwens zelf ook iets in moeten doen. Ik had de kraamvisite later op gang moeten laten komen, zodat ik veel meer tijd had om me te focussen op de borstvoeding. 

Beginnende borstontsteking?

Op de vijfde dag waren mijn borsten erg rood geworden. Misschien een beginnende borstontsteking, zei de kraamzorg. Niks om me zorgen over te maken, dat zou wel goedkomen.... Tot ik dus via het forum hoorde dat het helemaal niet goed was en juist heel heftig uit de hand kon lopen.

Toen werd er eindelijk na veel gezeur van mijn kant de lactatiekundige van de kraamzorg gebeld. Zij gaf telefonisch alvast wat duidelijke uitleg over het kolven, wat ik dus tot die tijd op de verkeerde manier had gedaan.

Gelukkig begon de borstvoeding door dit strenge regime wel eindelijk wat op gang te komen en kon ik de druk wat van mijn borsten halen.

Positieve ontwikkelingen

Af en toe lijkt het beter te gaan. Bij het aanleggen komen er opeens wat druppels uit. Op zulke momenten ben ik dan helemaal in de gloria, maar vaak duren deze momenten maar kort en volgt daarna weer een hoop geworstel met het opnieuw goed aanleggen.

Bezoek van de lactatiekundige

De volgende dag kwam de lactatiekundige langs. Ze zou me uitleg gaan geven over hoe ik ons zoontje goed kon aanleggen. Maar toen ze er eenmaal was schrok ze van de ontsteking. Vanaf dat moment werd ik op een superstreng kolf-regime gezet waarbij ik elke 1,5 uur moest kolven... Ook moest ik 24 uur bedrust houden en mocht geen visite meer ontvangen. Ik was hier erg verdrietig over, want ik voelde me eigenlijk verder hartstikke goed. 

Ook werd toen gezegd dat ik aanleggen voorlopig wel kon vergeten, omdat mijn zoontjes mond nog te klein was om aan te happen...

Na het kolf-regime

Na het strenge kolf-regime ging mijn productie opeens enorm omhoog! Het leek er weer op dat het beter ging. De kraamzorg belde met de lactatiekundige en we kregen toestemming om weer te gaan oefenen met aanhappen.

Vlak voordat de kraamzorg wegging hebben we hem aangelegd en heeft hij voor het eerst 20 minuten aan de ene kant en 20 minuten aan de andere kant 'gedronken', maar na afloop, toen de kraamzorg weg was, bleef hij maar huilen. Ik raakte hier erg van in de stress, omdat ik na al die stress van de afgelopen week het echt even niet meer zag zitten.

's Nachts bleek echter dat het toch wel prima ging; ons zoontje sliep voor de eerste keer 6 uur achter elkaar en was de volgende ochtend 120 gram aangekomen!

Resultaat na een week borstvoeding

Inmiddels was ons zoontje een week oud. We gingen voor het eerst een stukje met hem wandelen. Na het wandelen was ik helemaal uitgeput en dit merkte ik direct aan de hoeveelheid melk die ik kon kolven. 

De verloskundige kwam langs en gaf aan dat ik een keuze moest gaan maken over het kolven. Omdat het me teveel energie kostte en dat ze bang was dat ik eraan onderdoor zou gaan. Dit was natuurlijk een flinke teleurstelling.

Inmiddels had ik van iemand op het borstvoedingsforum de tip gekregen om een speciale neusspray te gebruiken, maar toen ik hiernaar vroeg bij de verloskundige werd dit verzoek afgewezen.

Mijn gevoelsleven

Over mijn gevoelens schreef ik in die tijd het volgende:

Om 8 uur hadden we een flesje gegeven en daarna was ons mannetje nog aan het huilen en dan voel ik me zó machteloos terwijl ik aan dat stomme kolf-apparaat zit… Ik heb gewoon het gevoel dat ik heel erg veel mis van hem, in de tijd dat ik zit te kolven. Ik kan hem dan niet troosten, niet met hem knuffelen, hem niet in bad doen…. Soms voel ik me meer een toeschouwer van zijn leven dan dat ik er een rol in speel… Ja, de rol van 'de kolvende vrouw op de achtergrond'.

Dit was voor mij de reden om ervoor te kiezen om te stoppen.... Of toch niet? Ik bleef maar twijfelen, omdat ik voor mijn gevoel nog niet álles geprobeerd had.

Van de kraamzorg kreeg ik de tip om, als ik wilde stoppen, alleen nog maar te kolven als mijn borsten vol aanvoelden, en als dat niet het geval was alleen nog maar 's avonds. Dit ben ik toen gaan doen.

Oxytocine-spray

De eerste dag dat de kraamzorg weg was werd ik wakker met een enorme bult ter hoogte van mijn oksel. Ik probeerde deze weg te kolven, maar dat lukte niet. Daarom ben ik naar de huisarts gegaan om de neusspray voor te laten schrijven. Eerst wilde de huisarts het niet geven, omdat hij er nog nooit van had gehoord. Gelukkig vroeg hij het na en kwam even later bij ons op huisbezoek met een receptje.

Ook kwam ik via de huisarts in contact met een aantal lieve dames van het consultatiebureau die goed naar mijn frustraties hebben geluisterd. Ik heb bijna een uur met de lactatiekundige van het consultatiebureau gebeld. Echt een supervrouw waar ik erg veel aan heb gehad!

Nieuwe motivatie

Met de oxytocine-spray ging het direct weer een stuk beter en ging het kolven veel sneller! Hierdoor kreeg ik er opeens weer een hoop motivatie bij om het toch nog een laatste kans te geven.

Nog steeds ging het de ene keer heel goed en de andere keer niet. Soms lukte het om hem zelf aan te leggen, soms draaide dit uit op mamma-baby-worstelen met een hoop tranen van beide kanten. 

Twijfel en angst over stoppen en afbouwen borstvoeding

Ondanks dat het aanleggen inmiddels steeds beter begon te gaan, liep ik wel met angst rond. Ik was inmiddels zó gewend aan de maatstreepjes van de fles dat ik het moeilijk vond dat ik niet kon bepalen of hij voldoende had gedronken. Elk huiltje na de borstvoeding vond ik verontrustend. 

Ik was haast obsessief bezig met het gewicht van zijn luiers, zijn ontlasting enzovoort. Ik voelde me nog steeds totaal niet ontspannen over de borstvoeding. 

Helemaal over op borstvoeding

Ondanks mijn angsten besloot ik helemaal over te gaan op borstvoeding, als een laatste poging. Ik wilde niet meer kolven, dus ik besloot om ons zoontje alleen nog maar aan te leggen en niet meer te kolven. In het begin ging dit goed, maar na een poosje werden zijn plasluiers steeds minder vol en dit gaf me weer veel stress. En door de stress ging mijn productie weer omlaag...

Op internet las ik ook over stille hongeraars, baby's die niet voldoende energie meer hebben om te huilen als ze dorst hebben. Uiteraard gaf dit mij ook veel stress.

Productie opeens weg!

Ik merkte dat het kolven ook steeds slechter ging. Blijkbaar had mijn zoontje die dagen dat hij aan de borst was niet veel gedronken en wat mijn productie gekelderd. Dit was voor mij de druppel. Ik besloot te stoppen! Afbouwen was haast niet meer nodig. Toen ik de beslissing had genomen was het opeens helemaal op.

Ondanks alles...

Ondanks dat het echt een paar heftige weken zijn geweest ben ik toch blij dat ik heb geprobeerd om de borstvoeding te laten slagen. Mocht er ooit een tweede kindje komen dan zal ik het waarschijnlijk toch weer proberen. Met alles wat ik nu al weet hoop ik dat het dan beter zal gaan dan de eerste keer. 

 

Volgende keer beter...

Wat ik volgende keer anders zou doen/als tips kan meegeven aan andere vrouwen:

  • De kraamzorg laten verwisselen als ik het idee heb dat er niet genoeg kennis over borstvoeding in huis is bij degene die ik heb. (Dit was nu moeilijk, omdat het om een kennis ging!)
  • Veel meer op mijn strepen staan wat betreft het bezoek van de lactatiekundige en de oxytocine-spray
  • Minder kraamvisite inplannen tijdens de eerste week
  • Veel meer huid op huid contact eisen
  • Al voor de bevalling een goede borstvoedings-BH kopen 
  • Een cursus volgen waarin uitleg wordt gegeven over borstvoeding
  • Als het mis dreigt te gaan, kan en mag je zelf contact opnemen met een lactatiekundige. Sommige consultatiebureaus bieden gratis hulp van een lactatiekundige aan. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed dat jij je verhaal 'op papier' hebt gezet. Je hebt keihard geknokt, jammer dat sommige adviezen van het forum eigenlijk al wat te laat kwamen. Ik heb me toen al kwaad gemaakt omdat je zulke slechte begeleiding en adviezen hebt gekregen. Het is jammer dat je niet langer borstvoeding hebt kunnen geven, terwijl je dit wel zo graag wilde.
Ik hoop niet dat aanstaande moeders zich door dit verhaal laten ontmoedigen. Het is goed om een realistisch beeld te hebben: de eerste weken is het inderdaad vaak aanmodderen / investeren. Maar als je hier vooraf rekening mee houdt en indien nodig op tijd goede begeleiding krijgt, kun je er iets prachtigs voor terugkrijgen!
Meestal ben ok van mening dat je beter naar professionals kunt luisteren dan naar "dokter Google" en advies van leken op fora. Triest genoeg lijkt bij borstvoeding het omgekeerde het geval te zijn. Lees je dus van te voren goed in. Mocht je tegen problemen aanlopen, schroom dan niet om op internet te controleren of de adviezen die je krijgt wel goed zijn. En schakel op tijd een laktatiekundige in, als dat nodig is. Laat je hierin niet tegenhouden door de kraamzorg!
Bedankt voor de aanvulling, ik heb inderdaad nog even in het artikel verwerkt dat het niet mijn bedoeling is om vrouwen te ontmoedigen :)