Daan de ster van het paasontbijt

Door Annazomer gepubliceerd op Sunday 20 April 23:37
De zon scheen veel te vel mijn kamer in, waardoor ik op de één of andere manier erg blij was met het feit dat ik gisteren niet van de Sambuca had lopen snoepen. Ook al was de verleiding erg groot geweest; ik was immers alleen thuis en dan organiseer ik meestal het maandelijkse ‘Heb-medelij-met-Anna’ feestje. Een beetje zoals Het Klassenfeestje in Air, maar dan zonder gillende meisjes.
Oke, het is eigenlijk helemaal niet zoals Het Klassenfeestje. Ik sta alleen te dansen op de bank met Lana Del Rey knallend uit de speakers en een fles met iets van alcohol in de hand.
Hoe graag ik mijn feestje ook wilde geven, het leek mij alles behalve een goed idee. Het is vandaag namelijk, mocht het je ontgaan zijn, Pasen. En Pasen is in huize Zomer een serieuze aangelegenheid om weer eens wat samen te doen als gezin. Mijn vader is dan eens een keer thuis (en dat gebeurt wat? Een of twee keer in het jaar?) en mijn broer en ik spelen de ideale kinderen.
Nee papa, we feesten niet ieder weekend.
Ja papa, we hebben alle tentamens gehaald.
Dat soort leugens.
Goed, dit jaar liep ons paasontbijt ietsjes anders dan verwacht. Want zo verantwoordelijk als ik gisteravond was geweest, was Daan alles behalve. En dan bedoel ik ook echt alles behalve.

 

“Wat ruikt het allemaal weer fijn papa!” Ik gaf hem een trotse schouderklop. De eettafel was uitgestald met zoete broodjes, luxe beleg en honderden chocoladepaaseitjes.
“Ik heb zowaar eens boodschappen gedaan.” Hij wees naar het netje met grapefruits. “Geef eens aan Anna, dan pers ik nog wat vers sap uit.” Heerlijk.
Papa en ik ploften na het sapcentrifuge-geweld neer op onze zachte keukenstoelen en keken naar buiten. Niet dat er iets te zien was, maar je weet maar nooit wat je op zo'n ochtend als deze kon aantreffen aan de Weesperzijde.
“Je broer blijft wel erg lang in bed liggen,” bromde papa.
“Zal ik maar eens gaan kijken waar hij uithangt?” ik stond met tegenzin op van mijn stoel en slofte naar boven.
Zijn deur stond op een kiertje. Zal ik? Ja, waarom ook niet.
Ik smeet de deur open en sprong naar binnen: “OPSTAAN LUILAK, WE MOETEN EITJES ZOEKEN!”
Een blond hoofd schoot omhoog, vergezeld door twee heuvels.
Mijn broer heeft dus bruine krullen. Daarbij heeft hij geen heuvels.
Speaking of the devil. Mijn broer kwam de aangrenzende badkamer uitgelopen. Handdoekje om, alsof er niks aan de hand was. Alsof er geen blonde bimbo in zijn bed lag.
“Dag, ik ben Anna.” Ik stak mijn hand uit naar het meisje. “Jij moet Marie zijn? Of was het Judie?”
“Bijna goed. Ik heet Eline.”
Kwam niet eens in de buurt, maar het (oke, Eline) had humor.
“Daan?”, ik probeerde verder geen aandacht aan Eline te geven. Die overigens nog steeds haar heuvels niet had bedekt. “Even onder twee ogen?” Hij volgde mij naar de gang.
“Ben je wel goed in je hoofd?”, siste ik. “Meisjes meenemen? Sinds wanneer doen we dat? En nog wel op Pasen!”
“Zeg, burgertrut. Wat heb jij met mijn zusje gedaan?”
“Jongens? Komen jullie nog? Ik maak toch verdomme niet voor niets die verse broodjes?”
“Je maakt ze alleen maar warm pa!”, schreeuwde Daan terug.
“Pa wordt gek als hij die bimbo ziet liggen in je bed.”
Niet dat papa altijd netjes in zijn eigen bedje slaapt, dat Daan het uitgerekend vandaag moest doen ligt alleen wat gevoeliger. Het is Palm Palm Pasen en dus Family/Quality-time. Papa hield iedere feestdag dezelfde speech. Deze speech zou ongetwijfeld tien minuten langer gaan duren vandaag. 
“Ik word gek als ik wie zie liggen?”, pa kwam naast ons staan. Daan werd lijk en lijkbleek met als gevolg dat ik in de lach schoot.
Hij klopte op de deur van Daniel.
“Dame, je hebt zo’n vijf minuten om te vertrekken. Als je wilt mag je een eitje meenemen.”
Goh, wat coulant van mijn vader.
Eline wist niet hoe snel ze weg moest komen. En ik weet het niet, iets zegt me (misschien heel raar van mij om te denken) dat er geen vervolgdate op de planning staat...
 
 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.