Koffie, de verkrachting van een schemerlamp, Scarlet en koffie.

Door Doortje2 gepubliceerd op Sunday 20 April 10:11

Zoals Yrsa al verraadde in haar verhaal : ik ben gister bij haar op de koffie geweest.

Na een ritje van 220 km heen en terug, kan ik met opluchting beamen dat ik via een verantwoorde route haar huis heb bereikt en via dezelfde route ook weer thuis ben gekomen. Ik draag mezelf voor voor een lintje.  - twee keer ‘voor’ achter elkaar? Kan dat? -

Never mind.

Weet je, als je via ANWB routeplanner inderdaad een route plant, dan komt ernaast te staan dat je je kunt aanmelden om lifters mee te nemen. Het vertrouwen in mijzelf (en overigens het vertrouwen dat de overige medemens heeft in mij) is niet heel groot dus dat heb ik maar nagelaten. Yrsa vreesde dat ik een rit, die in dit geval normaal gesproken in het zuiden van ons land dient plaats te vinden, ik via de afsluitdijk zou maken. Ik ben mij ervan bewust dat dit wantrouwen geheel terecht is.

But I dit it! Yah!
De reden dat ik niet vaak bij Yrsa op de koffie kom is heel duidelijk. Ik heb bij haar twaalf koppen koffie gedronken en dat is een hele aanval op haar wekelijks senseo-huishoudbudget. Heel slim besloot zij na die twaalf koppen koffie om gezamenlijk naar haar moeder uit te wijken om daar vervolgens nog eens twee koppen koffie naar binnen te gooien.

Maar ik loop op de zaak vooruit.
Er wordt mij wel eens verweten dat ik van de hak op de tak spring en dat ik daardoor chaotisch over kom. Belachelijk uiteraard. (die mening dus)

We gaan even terug naar het moment dat ik haar begroet.
We hebben veel bij te praten en dat geldt vooral voor mij. In het halletje begint mijn ratel al te gaan en ze kan er nog net een vraag tussen krijgen of ik koffie wil. Dit is een vrij overbodige vraag maar ze was al blij dat ze er tussen kon komen.

We belanden in de bank. Dat wil zeggen: zij gaat in de ene bank zitten en ik in de bank die er tegenover staat. Graag maak ik even een beeldende situatieschets voor u. Naast haar bank staat een schemerlamp. Dit is zo’n ding met een grote kap op een hoge standaard.

Uiterst geboeid hoort ze mijn zeer intelligente verhaal aan
- dat al gauw langer duurt dan de gemiddelde psychiater aankan. Op het moment dat ze denkt dat ik klaar ben, heb ik altijd wel weer een nieuwe invalshoek om hetzelfde verhaal  uit te lichten. Heel stoer probeert ze zich er wederom op te concentreren en zij poogt dit te doen door haar hand onder haar hoofd te plaatsen. Hierdoor raakt haar elleboog de stang aan van haar schemerlamp die hier subiet op reageert. Het geheel begint te wankelen en zij beseft dit pas nadat ze de knal hoort van het neerstorten van de lamp op de vloer. Volgens mij moet dit zo ongeveer een hartverzakking veroorzaken maar Yrsa heeft zichzelf altijd geheel onder controle. Heel rustig staat ze op om de kap weer op de stang te plaatsen maar het element werkt niet mee met haar technische ingevingen. Ik mag hopen dat het geen erfstuk was dat al vier generaties meegaat in haar familie want ik zie het somber in dat het ding ooit nog een lichtpuntje zal zijn in haar leven. Ze weet de kap wel scheef terug te zetten op het bolletje maar genoemd onderdeel dondert er na een kwartiertje weer spontaan van af.

Diep tragisch!

Ik babbel onvermoeibaar door en Yrsa gaat staan.
Ze poogt naar de deur te lopen in de hoop dat ik door heb dat ik een pauze moet inlassen in de spannende woordenwaterval. Ik doe dit niet natuurlijk, tot zij mij met gekruiste knieën smeekt of ze nu eindelijk even mag gaan plassen. Dat mocht ze van mij, zo ben ik dan ook wel weer.

We eten een paar lekkere boterhammen en daarna stelt ze voor om naar haar moeder te gaan. Ze wilde met mij iets laten zien aan haar moeder en die details zal ik jullie besparen. Ik wil dit onzinverhaal wel leesbaar houden. Maar, helemaal leuk. Ik heb haar moeder wel eens ontmoet op onze gezamenlijke boekpresentatie en haar kinderen waren ook bij oma dus die zou ik dan ook weer zien. Het geluk wil dat haar zus en zwager ook binnen kwamen vallen en als slagroom op de koffie kwam ook haar broer nog langs. Helemaal gezellig. Yrsa schrijft wel eens over haar familie en verschillende verhalen krijgen nu echt beeld bij mij.

Het is altijd leuk om nieuwe mensen te leren kennen.
Ze heeft een hele leuke spontane familie en ik voel me meteen thuis. Het was net alsof ik daar wekelijks over de vloer kom. Dat komt misschien ook omdat Yrsa en ik elkaar nogal eens wat vertellen in de dertig privéberichten per dag.

De zus van Yrsa begint te praten tegen Yrsa en haar broer over mensen die in de buurt wonen. Die mensen ken ik niet natuurlijk maar het viel me op hoe snel een toon in een naam alles al kan zeggen.

De dame die besproken wordt heet Scarlet.
Nee, niet zomaar ‘Scarlet’, maar Scàààrlet. Een rollende rochel met een bijna kokhalzende, langgerekte ‘a’ erin. Ik wist meteen dat de vrouw in kwestie niet echt goed in de smaak viel. Hier moest wel heel erg veel mis mee zijn. Ik besefte meteen dat je hierna eigenlijk helemaal al geen informatie meer hoeft te hebben om te weten dat het hele mens van geen kanten deugt. Gewoon door de toon in een naam! Geweldig toch? Ik dacht meteen: daar moet ik iets over schrijven. Maar ik zal het kort houden, dit gebabbel duurt alweer 920 woorden en na 500 woorden verslapt de aandacht van de lezer.

Bent u er nog?
Oh ja, de laatste drie zinnen worden altijd wel gelezen.

Waar gaat dit verhaal in hemelsnaam over?
Geen idee. Ik dank u voor de moeite die u heeft genomen om een poging te doen om er iets intelligents uit te halen.

Koffie dan maar?

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (34) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha, gelezen met een big smile.
Tjonge, had ik bijna het echte verhaal over Scarlet gemist. Daar gaat mijn lamp van uit. ;)
:-)
Zoiets belangrijks, ja, dat was zonde geweest
Een naam zegt soms meer dan duizend woorden.
Wat een heerlijke Doortje is dit weer.
en wat een lekkere reactie is dat :)
thanx
Ik zou al na drie zinnen in slaap vallen al weet je het mooi te vertellen :)
Ik praat liever met mijn ogen. Zo wisselen mijn neefje van 1,5 en ik hele verhalen uit zonder onze mond open te doen.
Prachtig om dat te observeren en er een fantasietje aan toe te voegen :)
Ik herken me zelf wel in hem... een soort dromerige ontdekker die zich nergens wat van aantrekt. Af en toe een dromerige blik omhoog werpt terwijl hij gewoon doormarcheert waardoor obstakels als tafels en stoelen flinke botsingen te verwerken krijgen :)
Wat zou er gebeuren indien je twee spraakwatervallen tegenover elkaar zet, heffen die elkaar dan op en valt er een stilte?

Het zou Ysra natuurlijk sieren om het hele verhaal dat Doortje haar heeft verteld in detail hier te herhalen om te bewijzen dat ze echt goed heeft opgelet
Wij beiden hebben een geheimhoudingsplicht. Onze gesprekken gaan diep over zeer uiteenlopende zaken die over het algemeen niet voor publicatie beschikbaar zijn.
- Mede omdat het mogelijkerwijs slaapverwekkend is.

Gelukkig ben ik de enige ratel van ons beiden. Als ik pauze neem dan krijgt zij vijf minuten de kans :)
Wat een heerlijk verhaal, helemaal in jouw stijl! ;-)
Ik kan me overigens goed vinden in de woorden van vriend Neerpennert.

Jouw opmerking "maar het viel me op hoe snel een toon in een naam alles al kan zeggen." blijft even hangen. Inspirerend...

En of dat inspirerend is! Eigenlijk kun je daar een heel verhaal (of boek) aan wijden. Het viel me heel duidelijk op in dit bezoek maar eigenlijk kom je het dagelijks tegen als je mensen tegen elkaar, over iemand hoort praten.
Zo jammer dat je bij het geschreven woord nooit op die manier een toon kunt zetten. Je bent al gauw drie alinea's verder met schrijven om tot hetzelfde doel te komen.
Op de één of andere manier begin ik bijna te geloven dat Yrsa en Doortje2 dezelfden zijn. Klonen.
Yrsa en ik lijken in de verste verte niet op elkaar maar we snappen elkaar wel. Of we respecteren elkaar.. kan ook.
Het boeit! Dat zal het zijn.
Alleen met schrijven hebben we raakvlakken. We snappen elkaars humor en dat is heel belangrijk.

Yrsa is veel liever en zachter dan ik, moet ik bekennen.