Uitstapje naar Dresden: reizen per nachttrein

Door Rose_love gepubliceerd op Saturday 19 April 20:59

De laatste dagen was het stil vanaf mijn kant en een enkeling zal dat wellicht opgemerkt hebben. Ik was in ‘the middle of nowhere’ en dan niet letterlijk, maar slechts wat het internet betreft. Omdat de reis me nu nog vers in het geheugen ligt, ga ik jullie vervelen met een uitgebreid verslag. We beginnen met de reis, tussendoor vast een klein voorproefje wat de foto’s betreft.

2ec5c95719f8982a74825cd8acd7c8a1_1397936

Maandag vertrokken we vroeg op de middag. Van Brabant naar Amsterdam, dat klinkt al bijna als een wereldreis, maar met de trein is dat toch echt maar een uurtje. Volg goede moed namen we onze plaatsen in, een dappere heldendaad die al snel bestraft werd, doordat een meneer (of eigenlijk is kerel misschien een beter woord) diverse Spitsen en Metro’s boven ons hoofd vandaan jatte met als gevolg dat de helft daarvan in een stortregen op ons neerdaalde. Gelukkig zijn we niet van suiker en overhandigde mijn reisgenoot de kerel snel de betere helft (uiteraard spreek ik hier over de Spits).

In Amsterdam namen we het er nog even van. We streken neer in een gezellig restaurantje en bouwden alvast een buffer op voor onze ellenlange reis. Aan het tafeltje naast ons zat een wat oudere Spaanse meneer met een iets jongere Spaanse vrouw te eten. De leeftijd is uiteraard niet belangrijk, maar het lijkt een spannend detail. In het begin zaten ze vrolijk te converseren, maar toen dat ophield, bleek dat er tussen hen nooit een stilte zou vallen. De meneer gromde bijna dierlijk en zorgde ervoor dat ik door een opkomende lachbui bijna geen hap meer door mijn keel kon krijgen. Mijn reisgenoot is de trotse bezitter van een hond en waande zich bijna weer thuis bij het horen van dat gegrom. De harde realiteit was dat we richting de nachttrein moesten om daar twaalf uur achter gesloten deuren door te brengen.

e40b296b160b5be856fbe8187fbb35da_1397936

Het was voor ons allebei de eerste keer in de nachttrein en wat onwennig zochten we naar onze plaats. Die was al snel gevonden en met een ruk trok mijn reisgenoot de deur open. Twee paar grote bruine ogen staarden ons aan. We kregen bijna een beeld voor ogen van een strafkamp. In totaal zes bedden, twee smalle stapelbedden van drie.  Op de onderste bedden zaten twee Japanners angstig te kijken alsof ze nog nooit een paar Europeanen gezien hadden. Ze hadden grote angstige ogen en konden niets doen dan staren. De lachbui die ik eerder die avond nog had weten te onderdrukken, kwam nu tot uiting en dit maakte hun blik helemaal onthutst. Deze lachbui werd nog aangewakkerd doordat een van hen plotseling galant vroeg of hij mijn koffer in het bagagerek moest tillen. In de tijd dat hij het vroeg had ik het al bijna zelf opgelost en mijn reisgenoot en ik vervoegden ons op de matras die ons twaalf uur lang zou dragen. 

De Japanner besloot nog één poging te wagen en zei dat onze schoenen wel onder zijn bed mochten staan. Nu was het onze beurt om verbijsterd te kijken. ‘Ik neem niet aan dat je met schoenen aan slaapt.’ zei hij toen er geen antwoord kwam. Ik deed mijn best hem zo ernstig mogelijk aan te kijken en schudde mijn hoofd. Mijn reisgenoot zei in het Nederlands: ‘Hij wil mijn schoenen echt niet onder zijn bed hebben, hoor.’ We hebben de Japanner dus vriendelijk bedankt voor zijn aanbod. Echt wakker lagen ze er echter niet van, want ze hebben vanaf de eerste minuut tot de laatste voor ze gewekt werden geslapen, slechts sporadisch hun grote ogen openend om even benauwd rond te spieken. Mijn schuinonderbuurman keek me een enkele keer verstoord aan wanneer ik het waagde om zacht te lachen. Vanaf die nacht wist ik dat ook Japanners konden snurken. Daarbij zeggen ze bij een pijnlijk ongelukje gewoon ‘au’, want dat hoorde ik duidelijk voor de reeks onverstaanbare woorden die de ene Japanner uitte na het harde stoten van zijn hoofd. Die onhandigheid lag blijkbaar niet aan hem, maar toch echt aan de bedden, want ook uit het bed van mijn reisgenoot stegen enkele verwensingen op toen een knie ernstig hard in aanraking kwam met de dunne zijwand.

20c0e188741bd7978597a456acc9026c_1397936

In Hannover stonden we bijna een halfuur stil en staarde ik maar naar het Novotel waar achter één raam nog licht brandde. Verder was alles verlaten en het station lag er troosteloos bij. Station na station zag ik langskomen en dat is best frustrerend als je om je heen alleen maar slaapgeluiden hoort. Zelfs uit de omringende slaapcoupés hoorde ik welbekende zaaggeluiden, maar de rails leken daar niet onder te lijden. Het personeel wekt je als de bestemming in zicht komt. Zo stond de conducteur bij Berlijn in onze deur, keek mij, de enige wakkere ziel, meewarig aan en zei toen dat de passagiers voor Berlijn er met een halfuur zouden zijn. Mijn reisgenoot werd wakker uit een diepe slaap, checkte de tijd en fluisterde toen in slaapdronken verwarring: ‘Dat kan toch niet? Het is pas 4 uur!’ Benen worden over de rand gegooid en de Japanner kijkt verschrikt naar de voeten die voor zijn ogen bungelen. Ik sis: ‘Nee, idioot, dit is Berlijn. We zijn er nog niet.’ De stem is nog even slaapdronken als klinkt: ‘Wat zeg je? Hij maakte ons toch wakker?’ Geduldig legde ik uit dat dat signaal voor anderen bedoeld was en dat wij dus nog even door konden slapen. Dat advies werd opgevolgd en vijf minuten later weerklonk opnieuw een rustige ademhaling. Na een paar lange uren merkte ik dat mijn reisgenoot wakker werd. Op dat moment viel ik in slaap.

30c62dad5434183caa518267736af9c3_1397936

Tien minuten later stond een andere conducteur in de deur, een hele barse, die mij ruw uit mijn slaap wekte. Gelukkig ben ik altijd meteen wakker en ik gaf dus meteen antwoord op zijn controlevraag of we het wel ‘verstehen’ hadden. Hij keek nog een keertje doordringend en leek toen overtuigd te zijn dat ik echt wakker was. Toen ik uit bed stapte, voelde ik dat ik toch nog energie over had en vol goede moed stapten we uit de trein, de vrijheid tegemoet. Het was nog even de vraag aan welke kant we het station uitkwamen, want hoewel je op een kaartje kijkt, is dat toch altijd een verrassing. Dankzij mijn ver ontwikkelde richtingsgevoel ging dat allemaal in één keer goed en om kwart over 7 ’s morgens stonden we al voor de deur van het hotel waar we pas om 3 uur ’s middags in konden checken. Het was de bedoeling om alleen de bagage af te geven, maar de service bleek zo goed te zijn dat we meteen een kamer kregen. Dat hebben we gevierd met een frisse duik in het zwembad. Het ontbijt wat volgde was heerlijk en uitgebreid. Wat volgde komt in een volgend artikel. Wel kan ik vast  verklappen dat we in enkele dagen ruim 50 kilometer te voet hebben afgelegd en in 50 kilometer kan er heel wat gebeuren.

e9898046e33d35f6de0e0ebe92efb225_1397936

Reacties (55) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel leuk om te lezen!
Dankjewel, Tim!
Wat is het fijn om met jou mee te reizen en zo heerlijk vertelt!!
Dat was genieten !!
Prachtige foto's ook!
Dankjewel, Chris! :)
Hoe zou je mij nu kunnen "vervelen" met een uitgebreid verslag als je het zo sappig en smeuïg vertelt?

Ik moest uitgebreid **proest**en om "Zelfs uit de omringende slaapcoupés hoorde ik welbekende zaaggeluiden, maar de rails leken daar niet onder te lijden."
Die foto's smaken naar meer...
Vijftig kilometer gelopen? Ik hoop maar voor je dat je "degelijke" en robuuste stappers droeg. ;-)
Dat lopen is goed voor de conditie, Gildor. We hebben het wel gecompenseerd met de maaltijden. Degelijke en robuuste stappers vind je niet in mijn garderobe, maar ik kan nog steeds op mijn voeten staan, dus misschien ben ik dan toch een sterke dame.

Meer foto's en verhalen volgen nog. Weet niet of het sappig en smeuïg is, maar ik schrijf maar gewoon een eind weg. ;)
Blijkbaar ben je gezegend met sterke voetjes. Dat is heel mooi.
Schrijf maar lekker een eind weg en als je zin hebt om ook nog iets over de maaltijden te roepen, vooral over de laatste gang, graag zelfs!

Vol vertrouwen wacht ik op je vervolg...
Koud, maar sterk. ;) De laatste gang is dan ook de belangrijkste. We shall see! :)
Kan je nagaan hoe sterk ze worden van een goede voetmassage en hoe ze gaan bloeien bij een hogere temperatuur! ;-)

Ik zit bij voorbaat te genieten van de belangrijkste gang. En van je vervolg. :-)
Leuk om te lezen Rose, ik kijk uit naar je vervolg!
Dankjewel, Ingrid, leuk dat je 'meereist'!
Ik kan begrijpen dat de Japanners een beetje de kluts zijn kwijtgeraakt, toen jij binnenkwam. Je zou voor minder. :)

Blijkbaar heb jij een leuke reis gehad, ik ben benieuwd naar wat er volgde.
Van je familie moet je het maar weer hebben. Het was maar goed dat jij hun coupé niet binnendrong, dan hadden ze hoogstwaarschijnlijk echt een flauwte gekregen.

De reis was indd geweldig, moet even diep in mijn geheugen graven om niets te vergeten. Het is alweer een paar dagen geleden natuurlijk. ;)
Heerlijk reisverslag!
Fijn Pasen in Brabant.
Dankjewel, jij ook fijne paasdagen! :)
Ooooh, dus daar was jij ;)
Lekker geschreven, ik zat ook weer in de trein.
Hahaha, lekker rustig he? ;) Dankjewel!
Veel te rustig! Voortaan even toestemming vragen hoor ;-)
Ik zal daar ook nog eens het risico gaan nemen dat jullie mij niet laten gaan. ;)
Of ons de kans te geven mee te gaan? ;)