Verwrongen zelfbeeld

Door ElineS gepubliceerd op Friday 18 April 23:01

43,7, sloeg de weegschaal uit. Lisa rende naar de wc, stak haar vinger in haar keel en gaf over. Er kwam niet meer uit dan een beetje gal en een klein stukje van een blaadje sla wat waarschijnlijk achter haar spalkje was blijven steken. Lisa zakte in elkaar op de grond en begon te huilen. De afgelopen  maanden was ze bijna 20 kilo afgevallen. Ze had geleefd op water en blaadjes sla. Na elke maaltijd die ze van haar ouders op moest eten, gaf ze over. Ze was extreem vermoeid en haar menstruatie was al een tijdje gestopt. De kinderen uit haar klas maakten zich grote zorgen over haar, vooral Jip. Zij was al 12 jaar Lisa’s beste vriendin. Ze kenden elkaar vanaf groep 1 en zaten nu samen in het examenjaar van de HAVO.  Jip zag al snel in dat het niet goed ging met haar vriendin. Ze at niks meer en de kilo’s vlogen eraf. Lisa zag er uit als een wandelende tak, het was niet meer dan een zak botten. Jip probeerde Lisa duidelijk te maken dat ze verkeerd bezig was en dat ze beter eens met een psycholoog kon gaan praten. Als ze zo door ging, kon het wel eens heel fout aflopen. Lisa geloofde haar niet, want als ze in de spiegel keek zag ze een vies, vet varken staan. Het leek met de dag dikker te worden.

Tijdens een scheikundepracticum op school werkten Lisa en Jip samen. Ze moesten een aantal verschillende oplossingen bij elkaar voegen, waaronder een oplossing van Natriumsulfaat en een oplossing van zinknitraat. Lisa liep naar de TOA om de oplossingen te halen. Op de terugweg zakte ze als een pudding in elkaar. De vloeistoffen liepen over de vloer en het glaswerk lag in stukken om haar heen. Haar ogen waren weggedraaid en ze lag doodstil. Jip zag het gebeuren en schreeuwde alles bij elkaar. Ze raakte helemaal in paniek en het enige wat te verstaan was, was ‘ZE GAAT DOOD!’. De docent gaf opdracht aan een leerling om de ambulance te bellen. Deze was gelukkig al snel aanwezig. Lisa was nog altijd buiten westen en werd op de brancard gelegd. De mannen van de ambulance schoven de brancard naar binnen en brachten meteen een aantal slangetjes in. Ze vroegen of er nog iemand mee wilde. Jip stak bescheiden haar hand op en sprong in de ambulance. Ze ging op een stoel naast de brancard zitten en keek naar Lisa. De tranen rolden over haar wangen. Lisa zag er zo hulpeloos uit. Al na vijf minuten waren ze in het ziekenhuis, vrijwel meteen werd vastgesteld dat het symptomen waren van anorexia. Er moest zelfs sondevoeding worden toegediend. Jip kon alleen maar toekijken en huilen. Lisa was er zeer slecht aan toe. Er was zelfs een kans dat Lisa het niet zou overleven.

Na vijf weken in het ziekenhuis werd besloten dat Lisa moest worden opgenomen in een gespecialiseerd psychiatrisch ziekenhuis. Hier zou ze volgens de doktoren wel even moeten blijven. Tijdens haar opname zouden er verschillende gesprekstherapieën volgen. Het kon maanden duren voordat ze volledig de oude was. Lisa was bang, bang om dood te gaan en bang om Jip te verliezen. Waar was ze al die tijd mee bezig geweest? Waarom deed ze niks met de adviezen van Jip? Allemaal vragen schoten haar te binnen. Ze had nog een lange weg te gaan, maar het begin was er. Iemand als Jip had ze in deze tijd hard nodig, want vrienden zijn er voor je in goede, maar vooral in slechte tijden, dat kon Jip altijd zo mooi zeggen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.