God en rouwende koffiebonen

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 18 April 13:38

Over rouwverwerking praatte men in die dagen niet en slachtofferhulp was nog niet uitgevonden. Natuurlijk lagen in het rustige kruideniersgezin na die vreselijke middag de verhoudingen, vaste rituelen, regels en opgebouwde zekerheden overhoop. Rauwe, onmenselijk intense gevoelens, die ze niet eerder kenden, namen het rustige gezin over. Nooit had men emoties leren bespreke. Nu waren ze zo overweldigend dat de ouders er in verdronken. Paniek, verdriet en onbegrip werd als vanzelf gebundeld in de meest woedende verwijten aan het adres van de, naar leek, onschuldige vrachtwagenchauffeur. Onder zijn wielen had hun jongste zoon de dood gevonden. Hun veelbelovende vlotte lieveling, die nog een heel leven voor zich had, was zo verminkt dat ze hem niet meer mochten zien. 

Liefdevolle buren waren verbijsterd. Het geloof in God kreeg het zwaar te verduren en vrijwel onmiddellijk maakte de zalvend zachte dominee, die vrienden gewaarschuwd hadden, zich meester van de situatie. Hij begeleidde het gezin met strakke hand terwijl hun oudste zoon, Bert, zich onzichtbaar maakte, troost vond in zijn eigen Bijbel, de Donald Duck.

Nietsvermoedende klanten vonden achter het raam van de winkeldeur een bibberend geschreven briefje: Wegens familieomstandigheden… 

De meeste mensen liepen meteen door naar hun buurman- Jan en Nelleke runden een bloemisterij- om bloemen te bestellen en en passant uit de eerste hand het fijne van dit sensationele bericht te horen. 

2814bedce8a422ef54aad39219326dcf_1397824

Diezelfde avond al was door heel het zuidelijke deel van de stad bekend dat het jong van de Koning doodgereden was. De krant schreef er zelfs over en buurman Jan deed zonder schuldgevoel zeer goede zaken. Zijn vrouw Nelleke stond, zonder ertoe te zijn aangespoord, de ontroostbare moeder bij, die van ellende vergeten was hoe ze koffiebonen malen moest. Familie in Canada beloofde zonder aarzelen om hen te steunen, voor de ter aarde bestelling over te komen en hun oudste zoon vroeg zich af of iedereen bij zijn dood ook uit alle continenten toe zou stromen. Vast niet. Om hem gaf niemand en wie wel zou komen deed dat niet voor hem, maar om het leed van zijn stomme ouders te verzachten.

Bert leek na die dag twee personen, die zonder probleem naast zichzelf konden bestaan. Vanbinnen woedde een onbedwingbare orkaan, die hij als veertienjarige, weinig ambitieuze puber, niet begreep. Hij verzoop bijna in moeders wanhoop, keek tegelijkertijd met afschuw naar zijn vader, die zich vreselijk in zijn verdriet liet gaan en deed of zijn oudste knul nooit had bestaan. Vaders gezicht was bijna onherkenbaar nadat hij zijn dode jongen officieel aan de kleding had moeten identificeren. Toen hij diens zielige vragen aan de dominee hoorde begreep Bert dat er na dit ongeluk van hun kant helemaal geen liefde meer voor hem over schieten zou. Zeker geen begrip. Dat niemand aandacht voor de eerstgeborene had stak elke emotie in Bert dood en hij deed onaangedaan of niets hem nog raken kon. 
Dat hun oudste zoon tussen de toeschouwers had gestaan, had gezien hoe hun geliefde Nico onder dat grote wiel had gelegen, vanwaar een bloedspoor tussen de klinkers de weg afkroop, verzweeg hij. Onophoudelijk galmden de woorden, die in de kring omstanders waren uitgesproken door zijn hoofd, maar dat kon hij natuurlijk aan niemand vertellen. Hij ontdekte te kunnen liegen of het gedrukt stond en het viel niemand op dat hij verknoopt raakte in de leugen dat hij niets had gezien. Ook de imposante politiemannen, die met de raarste vragen de deur bij hen plat liepen, merkten niets vreemds aan hem op. 

Niemand lette op hem tijdens de drukte rond de organisatie van de begrafenis. En dan nog, wie zijn schichtig loerende ogen alarmerend of gek vond hield zijn mond. De ouders hadden al genoeg te verwerken, veel om handen met hun gasten en het regelen van de uitvaart. Bert keek monddood en machteloos over zijn cartoons heen. Hij was er blij om dat ze hem met rust lieten terwijl zijn slappe ouders zich aan hun verdriet over gaven. Geen mens zei de juiste woorden die zijn op slot geraakte innerlijk los konden wrikken en hij dacht dat men hem opzettelijk doodzweeg vanwege zijn zeiloren, slappe wangen en onaantrekkelijke hoofd. Later zou hij een baard laten staan, dan was zijn scheve gebit aan het gezicht onttrokken, verzon hij terwijl hij Katrien Duck bekeek en keurde die gedachte ook onmiddellijk weer af. 
De meest uiteenlopende onbekenden leefden intens mee, aaiden hem in gedachten over zijn stille hoofd alsof niemand wist dat je dat niet deed bij een jongen van zijn leeftijd. Woest was hij om al die foute aandacht en legde zichzelf op om zijn broer niet te missen.
Kon alles maar worden teruggedraaid, hij zou beslist beter zijn best doen. Niet altijd gemeen, hatelijk of jaloers en hij zou van Nico houden, want hij herinnerde zich maar al te goed, hoe hij God had gevraagd zijn broer terug te halen… Waarom zijn gebed was verhoord bleef een groot raadsel, maar het betekende wel dat hij nooit meer iets aan God vragen zou.

Vervolg

Reacties (21) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
dit blijft even hangen
Ik las de reactie en vraag van karazmin over 'het vragen aan God om zijn broer te halen" en dat bracht ook klaarheid!
Op naar deel twee.....
Deel twee heb ik net gelezen zonder dit deel te kennen, nu ik dit gelezen heb, vallen de stukjes op hun plaats, maar je hebt het zo geschreven dat je het onafhankelijk van elkaar kunt lezen. Heel knap gedaan. Toch ben ik blij dat ik dit ook gelezen heb, wat een triest verhaal, en wat een gewetenswroeging bij die eenzame Bert. Ik kan me zijn verwensingen best een beetje voorstellen, ook de spijt die later komt....
Waar dit uiteindelijk toe leiden kan?
Tot veel gewetenloze daden, zeker weten, die het leven dan iedere keer weer een beetje meer 'minder waard' maken
Prachtig, wat kun jij mensen toch geweldig aan het denken zetten....
Het leven gooit ons soms indringende verhalen in de schoot, inderdaad
mooi verhaal, als de dood ons scheidt van dierbaren gebeuren er rare dingen van binnen.
Dank je wel
Intrigerend en aangrijpend verhaal.
Dank je wel, mooi compliment
Prachtig, bitter verhaal Weltevree. Die jongen blijft in m'n hoofd hangen. Wat moet daar van worden...
Dank je wel. Bitter, zo jong al zo getekend
Ik weet wat ervan geworden is