De kracht van vuur (deel 3)

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 18 April 10:04

Mijn telefoon rinkelde onderin mijn tas. Toch voelde ik niet de neiging om hem op te nemen. Ik was even klaar met de wereld zoals ik hem kende. Had even genoeg van de mensen die ik al mijn hele leven kende en ik was klaar met de uitnodigingen van mijn vriendinnen. Het was niet een wrok die ik tegen hen koesterde. Het was geen verbittering, omdat hen leven heel anders verliep dan het mijne. Ik was gewoon klaar met het geleefd worden. WIlde mijn eigen dingen doen, zoals ze mij uitkwamen. Dingen doen waar ik gelukkig van werd, en niet de dingen die van mij verwacht werden. 

Zuchtend moest ik aanhoren hoe mijn telefoon tot drie keer toe opnieuw begon te rinkelen. Misschien was er iets ernstigs gebeurd? Misschien moest ik gewoon even niet zo koppig zijn en dat stomme ding gewoon opnemen? Voorzichtig goot ik het gekookte water in een kopje en doopte er met een theezakje in. Nou ja, hoe dan ook, ik wilde niet opnemen... 

Mijn ogen gleden als vanzelf naar mijn laptop die openstond op een bepaalde internetpagina. Werken in het buitenland. Waarom het me zo aantrok? Daar had ik een overduidelijke reden voor en mijn motivatie was zo waar nog duidelijker. Ik wilde niet langer vastzitten in de patronen die ik vanuit dit land gewend was. Ik wilde iets nieuws. Was toe aan een drastische verandering, al was het alleen maar om weer grip te krijgen om mijn leven. Sommige zouden me als labiel bestempelen, anderen zouden beamen dat ik weg vluchtte voor mijn problemen.

Dat laatste was vooral van toepassing op mijn ouders. Volgens hen deed ik niets dan vluchten. Ach ja, misschien deed ik dat stiekem ook wel. Misschien ontweek ik moeilijke situaties ook wel. Ik weet het niet. Ik weet alleen dat wanneer je een periode hebt van alleen maar moeilijke situaties en teveel obstakels je soms voor jezelf moet kiezen, en dat was wat ik gedaan had. 

UIteindelijk haalde ik toch maar mijn telefoon tevoorschijn. De vijf gemiste oproepen waren allemaal van mijn zus. Vreemd, want zo vaak belde ze me niet. Ze was niet het soort persoon dat belde voor een 'zomaar' gesprekje. Dat had ze immers nog nooit gedaan. Niet dat we heel erg close waren. We konden het prima met elkaar vinden en soms hadden we het ook best wel gezellig samen. De band die ik echter zag tussen sommige andere zussen kende ik met haar niet. Misschien door het leeftijdsverschil. De verschillende manier van leven. Ik wist het niet, het enige wat ik wist was dat we hetzelfde bloed door onze aderen hadden stromen, maar daar hield het op. 

Dat had ik overigens ook met mijn broer en andere zus. Geen van allen waren we ooit superclose geweest. Ik denk dan ook dat mijn ouders de enige reden waren waarom we nog contact hielden. We zijn het soort familie wat elkaar uit het oog zou verliezen als mijn ouders weg vielen. Raar, maar waar. Ik kon er niet eens rouwig om zijn. Hoe erg het ook klinken mocht, soms wanneer ik daaraan dacht ervaarde ik een soort gevoel van bevrijding. 

Vreemd, maar toch had ik dat gevoel echt. Daarna voelde ik me schuldig. Hoe kon ik dat nu zo ervaren. Ze waren mijn ouders, hadden voor me gezorgd als kind zijnde. Hadden me groot gebracht. Het was niet zo dat ik niet van ze hield. Juist wel, en dat maakte de situatie alleen nog maar vreemder. Het was alleen dat ze me een bepaalde richting in wilde duwen. Daar kon ik niet mee uit de voeten. De persoon die ik werkelijk was werd door hun als onaanvaardbaar gezien. Het paste niet in het plaatje wat zij van mij hadden. Ook niet in het plaatje wat zij van hen andere kinderen hadden. Toen ik eens had aangegeven te willen gaan reizen was dit op een hoop kritiek van mijn vader gestuit. Waarom kon ik niet wachten tot hij was overleden? Daarna was ik vrij om te gaan en staan waar ik wilde. Dat was ik nu al, maar dat kreeg ik hem niet aan het verstand. Jammer genoeg!

Mij de ruimte geven om mezelf te zijn bleek een zeer grote uitdaging voor hem, en voor des te meer de strijd waardig om daarvoor te vechten. ZIjn kritiek lokte bij mij een reactie uit. Vreemd maar des te meer waar. Actie, reactie noemen ze dat toch?

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.