De kracht van vuur (deel 2)

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Friday 18 April 02:03

Hoofdstuk 2

Verveeld draaide ik het glas witte wijn behendig in de rondte. Het was een trucje. Ik plaatste de voet in mijn rechterhandpalm, terwijl ik hem met mijn linkerhand rond draaide. Een trucje wat ik mezelf uit verveling had aangeleerd. De reden om af te spreken met mijn vriendinnen was me al zo'n twee uur geleden ontgaan. Tegenwoordig gingen de gesprekken alleen nog maar over geboorteplanning, babykamers en praktische kraamspullen. Op het moment dat het gesprek ging over speciale prullenbakken voor de volle luiers, omdat deze 'oh zo' fijn waren aangezien ze geen nare luchtjes doorlieten, had ik mezelf aan dit gesprek onttrokken. Sorry, maar goed afsluitende luiercontainers en het enige goedwerkende kolfapparaat waren onderwerpen die mij toch iets te ver gingen. Misschien kwam het omdat ik het moederschap zelf nog niet ervaarde... Nou ja, dat was wat mijn vriendinnen beweerde in elk geval. 

Zelf was ik echter van mening dat het een andere reden had. Mijn vriendinnen die vroeger zo modieus waren, vol dromen en wensen, en gevuld met ambities. Ze waren voor mij vreemden geworden. Hun haren waren of achterover getrokken in standje 'als het omhoog zit heb er geen last van' of kortgewiekt op een manier waarop het weinig verzorging behoefde. En make-up, wel die afdeling leken ze ook niet meer te kunnen vinden. Paarsachtige wallen als gevolg van veel te veel gebroken nachten en een man die beweerde zich hieraan te kunnen onttrekken, aangezien hij de kostwinner was, sierde hun ogen. In korte tijd waren mijn vriendinnen opeens oud geworden. Het combineren van een baan en gezin leek toch een beetje teveel van het goede, maar toch had ik er respect voor. Op mijn vreemde manier dan. Het feit dat onze 'meiden' avondjes echter alleen nog maar gingen over hun echtgenoten en koters, wel daar dacht ik een beetje anders over. 

Waar was hun eigen indentiteit gebleven? Ik als kinderloze single kon niet deelnemen aan deze gesprekken. Ik wist niets van volle luiers en doorkomende tandjes, laat staan kolfapparaten. Daarbij was mijn relatie op de klippen gelopen, maar ook daarvoor hadden mijn vriendinnen het antwoord. Ik had bindingsangst! Sjah, prima, ook goed. Ik wilde niet als een slavin de benen onder mijn lijf uitlopen om het 'de koning' naar zijn zin te maken. En diens troonopvolger nog veel meer. Ik hoefde niet talloze foto's te zien van dat half uurtje badderen van de kleine man, alleen omdat hij op iedere foto anders keek. Of filmpjes van het prinsesje waarop ze voor het eerst zelf haar papje te lijf ging. Een filmpje, een paar foto's was genoeg. 

Het ergste van alles? De gesprekken gingen alleen nog maar over de vorderingen en prestaties van de kinderen. Over wat er was gezegd bij het constultatiebureau en ik hoefde ook niet alles te weten van dat geweldige kinderkledingmerk. Kwam het verbitterd over? Misschien wel. Ik had er talloze gesprekken opzitten met mijn ex over het feit dat het ons niet lukte om zwanger te raken. Talloze vruchteloze gesprekken, omdat het altijd op hetzelfde neerkwam. Meneer was er nog niet aan toe om naar de dokter te gaan. Ja, ik was door een moeilijke periode heengegaan wat dat betreft, maar toch had ik er vrede mee gesloten. Misschien was het gewoon nog niet mijn tijd om moeder te worden. Misschien waren er eerst nog andere doelen voor mij om te bereiken. Toch had ik zelfs al voor die periode besloten dat ik ook een eigen persoon wilde worden. In de tijd waarin ik nog vol hoop was geweest om moeder te worden, had ik al besloten dat ik niet alles wilde laten draaien om de prestraties van mijn kinderen. Is dat raar? Wel, er zullen vast mensen zijn die zeggen van wel. 

Natuurlijk wil je dat je kroost wat bereikt in het leven, maar soms leek het er meer op dat ze van hun kinderen verwachtte dat ze zouden bereiken wat hen niet was gelukt. Het lachen en de flauwe humor die we gedeeld hadden, de basis van onze vriendschap, het leek verdwenen en ik had geen idee waar het naar toe vertrokken was. De belachelijke, maar vooral vage film op televisie kon me meer bekoren dan het onderwerp van gesprek. Ondertussen was de discussie beland op eten en de e-nummers die het bevatten. Welke schadelijk waren voor je kind, en waar je vooral op moest passen wanneer je kind ADHD had. 

Nou ja, het maakte mij niet uit. Ik vondt het allemaal prima en had mijn eigen wereldje gecreeërd. Het was alsof ik in een luchtballon zat en vaag de geluiden van de buitenwereld om me heen hoorde. Mijn mond ondertussen opnieuw vullend met de zoutjes, ja deze bevatte ook weinig calorieën. 

Ow, wat was ik blij met het geluid van mijn smartphone. Een berichtje, app, zo heet dat tegenwoordig. Een collega van mij stuurde me iets over een feestje in de stad, wat een succes was en waarom ik ook niet die kant opkwam. Aan de ene kant wilde ik mijn vriendinnen niet in de steek laten, we hadden deze avond immers zorgvuldig gepland, en niemand wist wanneer we weer in die gelegenheid kwamen. Maar aan de andere kant trok het me ook aan. Dronken mensen die een hoop onzin verkondigde leek me opeens veel aantrekkelijker als te weten dat volgende week de pampers in de aanbieding waren bij de Kruidvat. Mijn ogen bleven twijfelend op het telefoonscherm hangen, terwijl mijn vingers jeukte om te antwoorden dat ik eraan kwam. De nieuwsgierige blikken van mijn vriendinnen hielden me echter tegen. Wat moest ik zeggen? Sorry jongens, ik heb het even gehad met babypraat, ik ga nu de kroeg in... Dat zouden ze me nooit vergeven. Aan de andere kant zou ik het hun ook niet vergeven als ik nog langer aan moest horen waarom talkpoeder zo goed was voor de billetjes. 

'Heb je een date?' Francien, één van mij (ooit) beste vriendinnen, probeerde een blik te werpen op mijn scherp. 

Snel hield ik mijn telefoon zo dat dit plan gedwarsboomd werd. Ik kon natuurlijk weggaan onder het mom dat ik een date had. Mijn vriendinnen zaten er immers met smart op te wachten dat ik weer deel kon nemen aan de stelletjesavonden, en ze ook een kraamfeestje voor mij konden organiseren. Maar toch, als ik dat zou beweren zouden ze volgende alles willen weten over mijn vermeende date en foto's willen zien. Geen goed plan dus. 

'Nee, een uitnodiging voor een feestje in de stad,' mompelde ik naar alle waarheid. 

Francien nam me onderzoekend op. 'Voor wanneer? Morgen?'

'Nee, vanavond.'

Ik zag hoe mijn vriendinnen elkaar even fronsend aankeken. Katja brak echter dat vreemde stille moment. 

'Ik mis dat soms wel hoor. Gewoon het spontaan erop uit trekken,' ze haalde haar schouders op. 'Maar dan zie ik wat ik heb en lijkt het opeens allemaal niet zo erg meer. Voor Nathan is het wel een stuk moeilijker hoor. Hij heeft het echt nodig om eens in de maand zichzelf even uit te leven met zijn vrienden.'

Ik zuchtte wanhopig. Had mijn uitnodiging er nu voor gezorgd dat ze het gingen hebben over de gebondenheid en verplichting die je had als ouder? Deze avond kon voor mij niet meer rampzaliger worden, gelukkig werd de televisie wel iets interessanter...

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.