Loslaten en opnieuw beginnen deel 8

Door Daantjeschrijft gepubliceerd op Thursday 17 April 23:05

Vallen en opstaan

Iedere keer opnieuw. Iedere keer weer. Ondertussen is de moeheid doorgedrongen tot in mijn botten. Ik zie het soms niet meer zitten. Op zoek naar een nieuwe baan, dacht er een gevonden te hebben, uiteindelijk toch niets geworden. Ik heb het geld nodig en begin nu toch lichtelijk te stressen. Maar ja ook dat hoort bij het opnieuw beginnen.

We beginnen gewoon weer onderaan de ladder. Zoeken, kijken, lezen, reageren. Pfff, zal er dan eindelijk eens iets op zijn plaats gaan vallen. Ik wil een nieuw leven. Geen stress, maar rust. Eindelijk gewoon eens rust. 

Soms zit ik echt met de handen in het haar, maar ja, ik ben één van de zovele Nederlanders met dat probleem. Ik weet niet wat er gebeurd, maar modernisering brengt ook veel ongemakken met zich mee. Banen verdwijnen als sneeuw voor de zon. 

Me nu aangemeld voor een open dag op een school. Misschien toch maar weer een opleiding starten en hopen dat er weer wat werk is als ik dat heb afgerond. Soms zou ik gewoon willen verdwijnen. Weg willen kruipen naar een plaats waar het allemaal niet zo materialistisch is. Waar alles niet zo duur is, maar dan zullen we een nieuwe gemeenschap op moeten starten en waarschijnlijk ook op een andere planeet. Hier op aarde gaat immers alles gepaard met een dollar/euro teken. 

Zoveel battles te gaan

Ben ik eindelijk die ene battle te boven gekomen, dan dient de andere zich alweer aan. Wil ik me beklagen? Nee, ik wil niet die 'typische' Nederlander worden die zich vanaf de zijlijn laat horen door zijn/haar beklag te doen en vervolgens alleen maar toe te kijken hoe het leven me ontglipt. Ik wil grip krijgen op de situatie. Mijn hoofd boven water houden en werken voor een toekomst. 

Misschien is mijn toekomst niet hier! Ik weet niet waar mijn toekomst is, en ondanks dat ik het ook spannend vindt om gewoon te zien wat het me brengt, moet ik eerlijk bekennen dat het me soms ook beangstigd. Ik stress soms, al zal niemand het van me afzien. Ik probeer me weg te vinden, alsof ik op een stuurloos bootje op zee rond dobber en me door de stroming laat voeren. 

Waar blijft de zon

Ik dacht het allemaal wel te kunnen. Gewoon alles opzij gooien en opnieuw beginnen. Maar soms heb ik het gevoel gestraft te worden voor mijn keuzes, of moet ik gewoon nu even een hele hoop doorstaan, zodat het goede wat mij nog tegemoet gaat komen me heel erg toe zal stralen? Wel laat ik maar op dat laatste hopen.....

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.