Het Dorp, Reisgenootschap, Moraalridder, Muizenkindjes en nog wat Tarotkaarten. (deel 1)

Door Neerpenner gepubliceerd op Thursday 17 April 19:02

(Dit verhaal sluit aan bij dit artikel van Gildor: http://plazilla.com/page/4295130632/de-olijke-plazillamuizenkindertjes-en-het-geheim-van-het-verlaten-huis-deel-2-van-2   )

Eerste Intermezzo

Lucifall, de zieneres, zat met gesloten ogen op haar tapijt. Ze had een stapel kaarten in haar linkerpoot. Ze ging haar tarotkaarten raadplegen. Want ze voelde dat er iets op til was voor het dorp. Iets kwam aan en zou het dorp tot op zijn fundamenten doen beven. Ze wist alleen niet of het goed nieuws of niet. Dat zouden de kaarten haar hopelijk vertellen.
Ze deed haar ogen open. Een kaart werd gelegd op het paarse tapijt.
Het toonde het witte geraamte van een rat, met een glinsterende zeis in zijn klauwtjes. Het skelet droeg een zwart gedaante en grijnsde haar toe. In zijn ooggaten leek een blauwe  vonk te flakkeren. Het leek erop dat hij elk moment kon gaan piepen, in hoofdletters.
DE DOOD DER RATTEN stond onderaan de kaart, met tussen de haakjes: (cavia’s en muizen vallen ook onder zijn beheer).
a84c719f74f065c7c59c196abd2fa791_1397756
‘Maar natuurlijk, de Dood,’ mompelde Lucifall, ‘symbool voor de overgang van het oude naar het nieuwe. Lessen leren van het verleden en het nieuwe opbouwen. Wel, dat is duidelijk genoeg. Volgende kaart.’
Een nieuwe kaart werd gelegd.

Maar eerst moeten we onze aandacht richten op iets anders richten, beste lezer, voor de tweede kaart aan bod komt.  Maar geen zorgen, lezer, alles wordt op zijn tijd onthuld. Nu gaan we naar het dorp. Wen gewoon aan dit literaire foefje.

Het dorp en het begin van de vrede.

De middagzon scheen op het ons zo bekende dorp. Maar het paarlemoeren dak van het stadshuis, eens het trotse middelpunt en het teken van vroegere en tevens onschuldigere tijden, glansde niet. Het zag er eerder dof uit, en hier en daar waren zelfs een paar open plekken in het dak.  Iets dat vroeger ondenkbaar was geweest.
De achtergebleven muisjes keken triestig naar het dak. Zelfs het standbeeld van Tim, de oermuis die hun voorouders had geleid naar dit land van belofte, was bedolven onder vijf decimeter duivenpoep. Dat dit eigenlijk kwam van een enkele duif die iets verkeerds had gegeten, maakte het alleen maar erger.
‘En hier moet er World Peace komen?’ klonk het bitter in de muizengroep.
Fate, de ongeneeslijke romantische ziel, barstte in snikken uit. Julius Wasbeer zuchtte, maar liet de tranen weer stromen over zijn haast opgedroogde vacht.
De andere muizen huilden weliswaar niet, maar keken er toch ongemakkelijk bij. Gefluisterde flarden als ‘onmogelijk’, ‘de sfeer voorgoed verbrod’ en ‘waarom wij nou’ waren zeker niet van de lucht.
Anarea, die net als de rest ook besefte hoe zwaar hun taak zou zijn, draaide zich met een ruk om zodat ze elke muis recht in de ogen keek. Er flikkerde een maniakaal lichtje in haar ogen. Je was burgermuister of niet!
‘Vanaf nu is het gedaan met dat eeuwige gehuil en geklaag!’ zei ze, terwijl haar gestreepte vacht rechtovereind kwam. (Of dit nu mogelijk is voor een muis, laat deze schrijver,  met zijn waanzinnige liefde voor dramatiek, Siberisch koud.)
Er viel een onthutste stilte. De muizen keken de zebramuis aan. Ze hadden haar altijd gezien als de ietwat getikte, maar zachtaardige zus van Karazmin en dan zegt ze zoiets!
1b3dacf78985f6ef95b2907b285fafc7_1397756
Nu er eindelijk serieus naar haar geluisterd werd, ging ze verder: ‘Het dorp verviel in wanorde en, erger nog, gezeur. Maar wij, op een enkele enkeling na, hebben geen poot uitgestoken. Alleen maar gehuild en geklaagd! Nou, jullie zien wat ervan komt!’ Ze wees even naar het besmeurde dak. ‘Maar nu is het daarmee afgelopen. Met die negatieve houding komt er geen World Peace en,’ ze pauzeerde voor het dramatische effect, ‘ krijgen we onze kinderen niet terug.’
De negen muizenkindjes kwamen weer voor eenieders geestesoog, giechelend en spelend in al hun benijdenswaardige onschuld.
De stilte die na het toespraak viel, was een van de langste in de annalen van het dorp.  Het duurde wel een hele minuut, voor iemand sprak.
Het was de befaamde Chef-kokkin Chris. Haar stem trilde en ze zei: ‘Ooit hebben Karazmin en ik een avond georganiseerd om het dorp te verenigen. Laten wij het weer opnieuw proberen. L-laten wij, zoals vroeger, een feest geven. Een fantastische feest dat ons opnieuw dichter bij elkaar zal brengen en i-ik zal weer zorgen voor de beste kazen die ik kan m-maken.’
Het is een bewezen feit dat muizinnen lijden aan een ernstig emotioneel gemoed, en ook de chef-kokkin was ook maar een muis. Overweldigd door haar gevoelens, kon ze niks meer uitbrengen.
Candice klopte troostend op haar rug, terwijl ze ook een traantje moest wegpinken.
Ondertussen begonnen de andere muizen ook opgewonden met elkaar te praten.
Doortje fluisterde iets over een koffiefontein met Yrsa.
Schweiz, de barmuis,  mompelde iets over gratis bier.
Weeps with the winds, een muzikant die graag haar eigen ding doet, kondigde op een luide toon aan dat ze gerust een paar liedjes wilde zingen.
Het enthousiaste gemompel leek als een wind uit vroegere tijden neer te strijken over de muizengroep.
Anarea stond het glunderend aan te kijken, hetgeen op de gevoelige plaats werd vastgelegd door haar professionele zus.
Misschien zou het toch lukken, dacht ze. Misschien zou het dak opnieuw weer glanzen in de zon, zoals het hoorde.
Ze stak haar handen uit de denkbeeldige mouwen en begon aan de organisatie van het feest.

Tweede Intermezzo

Terwijl de muizen aan de slag gingen, legde Lucifall haar tweede Tarotkaart neer.
Dit keer was het een jonge muis die met zijn staart aan een muizenval in een boom ondersteboven bungelde.
‘De Gehangene. Een omwenteling in het denken. Bevrijding. Iemand die ontwaakt uit een droom of hypnose. ‘
Ze was perplex. ‘Wat kan dit nou betekenen?

6a6ff9a6fe6628313d7586602a70cff7_1397756

Het Reisgenootschap

Het Reisgenootschap reisde niet bepaald onopgemerkt. De dieren, de echte, niet de antropomorfische, hoorden hen al van twee meter afstand aankomen.
Maar wat wil je dan ook met Roosje die om de halve decimeter schreeuwde wat ze met die Moraalridder ging doen. (Begeleid door heftig gezwaai met haar zwaard waardoor haar muisgenoot regelmatig moest bukken)
Of Wasbeer die voortdurend met een zwijmelstem gedichten opdroeg aan Fate. (Ook aan andere muizinnen, maar dat is nu niet van belang)
Mystie vertelde tegen iedereen die het wilde horen, niemand in dit geval, hoe goed het was dat zij eindelijk eens een jonger iemand hadden zoals zij.
Om maar te zwijgen van de kwetterende Merel die boven hun hoofden vloog.
Ze gingen ook niet echt snel.
Karazmin moest en zou van elke boom of plant een práchtige foto nemen. (En ze liet het Reisgenootschap ook continu staan voor een groepsfoto.)
En Weltevree was niet een van de jongsten, hoe jeugdig ze van geest mocht zijn. De rest van het Genootschap wandelden niet zozeer, maar slenterden uit respect voor haar.
Het was dan ook niet verwonderlijk dat de avond begon te vallen toen ze de grens van het dorp hadden bereikt. De natuurweiden maakten plaats voor een donker en ruig bos, vlak voor hen.
Ze keken naar de bomen die een duister geheim leken te verbergen. Het feit dat hun bladeren ritselden door de wind, hielp ook niet.
26861f8bc4670e934754896d0792ec6e_1397756
De Merel was weggevlogen, straks zouden Spookdiertje en de Vlinderende Vuurmuis haar vervangen.
Gildor rilde even en zei: ‘Nou, dit is zeker geen plek waar we waardevolle informatie gaan vinden. Onbelangrijk dus om een bezoekje te brengen. Denken jullie niet?’
Hij grijnsde wanhopig, want hij kende zijn echtgenoot.
‘Kletskoek, Gildor!’ zei ze. ‘Je ziet zo dat we ernaar moeten gaan.’ Ze wees met haar zwaard naar het bos.
‘Ja, en wie weet wat dat voor foto’s oplevert?’ viel Karazmin haar bij.
‘Ik heb, toen ik nog Keizer was, gehoord dat allerlei crapuul zich schuil houdt in het bos. Ik meen dat die terrorist, ongetwijfeld een stuk crapuul, daar zijn duistere hol heeft,’ zei Wasbeer op een pompeuze en besliste toon.
‘In het bos kun je vechten tegen weervolven!’ zei Mystie met glinsterende ogen.
‘Het is zo dat als een bos voorkomt, zeker een donker bos, in een verhaal, dat daar de narratieve oplossing ligt,’ knikte Weltevree.
Gildor liet het hoofd hangen. ‘Uitstekend dan, laten wij dan gaan. Op naar het donkere bos,’ zei hij met een zwakke glimlach.
Verassend genoeg was het zijn eigen vrouw die hem tegenhield.
‘Wacht! Eerst moeten we naar hem,’ zei ze ferm en ze wees, opnieuw met haar scherpe zwaard, naar een hutje dat er verlaten bijlag op de grens met het bos. Er wapperde een zwarte vlag op het dak, halfstok.
De rest van het Reisgenootschap liet wat terughoudend gemompel horen.
‘Zouden we dat nu wel doen?’ zei Wasbeer.
‘Is hij niet gek?’ informeerde Karazmin beleefd.
‘Wie weet wat de eenzaamheid met hem gedaan heeft…’ zei Weltevree en schudde het hoofd.
‘Het is triest. Vroeger was hij zo slim,’ verzuchtte Mystie met iets van heimwee in haar stem.
‘Roosje, dit lijkt me geen goed idee. Ik bedoel, hij is hier gaan wonen. Bij het bos. Dan moet je toch niet meer goed bij je hoofd zijn, denk ik zo,’ zei Gildor.
Roosje trok een gezicht. Allen deinsden achteruit.
‘Kijk, ik weet dat hij niet…normaal is. Maar we hebben hem nodig voor onze zoektocht.’
‘Echt?’ zei Gildor ongelovig.
Roosje haalde haar neus op, wat indrukwekkend is voor een muis.
‘Het kan me niet schelen. Blijven jullie hier maar, ik ga wel.’
Ze draaide zich om, stak het zwaard in de schede en stapte naar de hut.
Niemand durfde haar tegen te houden. Als een muizin buitenaardse wezens tot op de rand van de waanzin kon brengen, denk je wel twee keer na over wat je tegen haar zegt.

Vervolg lezen? Hier klikken: http://plazilla.com/page/4295131089/het-dorp-reisgenootschap-moraalridder-muizenkindjes-en-nog-wat-tarotkaarten-deel-2 p>

Reacties (40) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
En wie heeft het weer gedaan?
Wat heb ik het toch getroffen met een broertje die zijn zus telkens weer als de boeman op de kaart zet. Of... ben ik de enige die jouw verlaten hutje durft binnen te dringen? ;)
Boevrouw eerder. :)

In het vervolg, die nu online is, denk ik dat je tevreden zal zijn met je rol.

(Mijn hutje? Geen idee waar je het over hebt.)
Dat verlaten hutje kon niet anders dan van mijn broertje zijn, toch? ;)
Ik ga snel kijken of je me deze keer inderdaad een beetje gespaard hebt.
Ik heb nog wat moeite hoe Julius hier wordt neergezet, maar alle andere karakters zijn perfect getroffen in ieder geval ;)
Tja, zijn keizerlijke hoogheid is een zeer gecompliceerde personage. Het is een onmogelijke taak om het in al zijn facetten te beschrijven.

De andere karakters zijn gelukkig wat simpeler. ^:)
Veelbelovend nieuw deel; benieuwd naar het vervolg.
Die is er. :)
Aangezien ik hier geen deel van uitmaak, vind ik het een leuk dierenverhaal heb het met plezier gelezen.
Zoals je het begrijpt, is het een onmogelijke taak om iedereen deel te laten uitmaken van dit dierenverhaal. :)

Ik ben blij dat je er plezier van hebt gehad.
het gaat toch om het plezier van het lezen en dat je bij mij een lach hebt getoverd.
Precies. :)
Hoor je me toeteren op mijn loftrompet? Alweer?
Chapeau, Neerpenner is back! Het zou tijd worden, trouwens. ;-)

De Dood die in HOOFDLETTERS piept, ja hoe kan het ook anders? ;-)
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat ik weet wie daar woont in dat hutje...

Het beeld van Roosje die de hele tijd met haar zwaard loopt te zwaaien gaat even niet uit mijn hoofd. Sommige muisjes moet je gewoon geen scherpe voorwerpen in de pootjes stoppen.

Moeten we écht tot overmorgen wachten?
Ik ben wel terug. Maar ik doe het nog steeds rustig aan. Wel ga ik proberen toch wat meer aanwezig te zijn. Maar wees liever alvast blij met dit stukje.

Aha, je hebt de Dood ook herkend. Doet me veel plezier. :)

Vertel het ze niet, maar ik heb een donkerpaars vermoeden dat jouw kleurrijke vermoeden klopt.

Tja... In haar pootjes stoppen? Ze heeft het heft zelf in de handen genomen...

Wie weet? Ik hou ervan om jullie geduld op proef te stellen. Ik ben trouwens wel geschrokken dat sommigen het zo snel uit hadden. Daar zit je toch een paar uur aan te werken en flits, uit. :)
Heb jij dat ook met je eigen stukjes?
Trust me, I Am glad!

Uiteraard herkende ik hem... :-)

Ik zal mijn muizenkaakjes stijf gesloten houden.

Je hebt gelijk; een volgzaam typje is ze nooit geweest, de zusje. ;-)

Ja, daar noem je zoiets. Valt me ook vaak op, hoe snel sommigen kunnen reageren. De échte subtiliteiten haal je er toch vaak pas uit na een tweede of derde lezing.
Tja, hij was te mooi om niet te gebruiken. :)

Het is vooral de schok. Je hebt geschreven in Word, je ziet wel vier bladzijden tekst. Dat lijkt heel wat, tot je het gepubliceerd hebt. :)
ik lees nu eenmaal snel, maar je hebt gelijk bij de tweede keer is het nog leuker.
Groepsfoto's? Sorry, daar doe ik niet aan :-) maar laat het maar aan jou over om Pratchett te eren. Schitterend vervolg.
Toen ik De dood der ratten schreef, dacht ik wel dat jij hierom zou gniffelen. Ook al zou de rest het misschien niet begrijpen. :)

Dank je. :)
Zus Zebra is een evengrote fan dus de club op Plazilla groeit. :-)
Mooi, dan weet ik dat er een paar lezers zijn die mijn Pratchett-grapjes zullen doorhebben. :)
Ik had het in eerste instantie niet door maar ja, nog even en je haalt Susan er nog bij. Of Ootje Nak. ;-)
Van genoten en welcome back.
Dank je wel. :)
En je hebt heel wat gemist -)
Moet ik daar blij om zijn of verdrietig? :)
Beide -)