Hulp gewenst?

Door BarbaraLopez gepubliceerd op Monday 14 April 12:50

Nee, ik ben niet negatief. Ik zie het niet zwart. Ben niet depressief. Ben best reëel.  Ik dramatiseer hooguit iets.  En ik weet best hoe het hoort.....Hulp bieden zonder iets terug te verlangen. Maar toch!

Is het je weleens opgevallen dat hulp heel vaak niet gewenst is? Of misschien nog erger; dat je hulp vaak voor niks is. En dat jij al jouw energie dus verbruikt voor niks, noppes, nada, niente. De ander wil het niet horen, heeft er geen zin in, kan of doet er niks mee. 

Vaak ontstaat er ook nog onbegrip want je bent zelden volledig op de hoogte van de problemen die een ander heeft. Dus je kunt niet direct bedenken wat de oplossing is of welk pad bewandeld moet worden. En zelfs als je je echt verdiept hebt in de situatie dan nog....die ander wil het misschien wel liever alleen doen en heeft jouw advies niet nodig. 

Of je hulp heeft niet het gewenste effect. Het is heus niet zo dat je kind opeens een fantastisch cijfer haalt voor een lastig vak als je hem helpt. Misschien geeneens een voldoende. De kans is groot dat hij geen zin heeft om überhaupt naar je te luisteren. Of hij weet het toch beter.

En denk je echt dat het helpt als je voor de honderdste keer tegen je kind zegt dat het vandaag vast een leuke schooldag wordt. Dat de rekentoets best meevalt. Er vandaag geen ruzie is op school.  Dat hij ' s nachts geen enge droom krijgt en er geen monsters onder het bed zitten. 

Snap je nu dat je best vaak  je energie verspilt? Dat je een beetje uitgeblust raakt door zo veel van jezelf te geven. Soms denk je misschien:" Hoe vaak  moet ik mijn neus nog stoten?"  Heel vaak blijkbaar want je doet het toch weer. En waarom? Het antwoord is in mijn geval: "Ik kan bijna niet anders". Mijn 'hulpgenen' nemen de overhand. Misschien heb ik daar wel hulp bij nodig? Maar dat is weer iets heel anders. Hulp vragen.....ook moeilijk!

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterk!