Titel

Door Holly gepubliceerd op Thursday 10 April 13:29

Maatwerk

Wat is het toch heerlijk om in een ziekenhuis verzorgd te worden. Een bekende uitdrukking; ' Van de wieg tot het graf', gaat nog steeds op. Vier jaar geleden kreeg ik op vrij korte termijn een kijkoperatie om de galblaas met stenen te verwijderen. Alles was ogenschijnlijk goed geregeld. Dus maatwerk. Dat deden ze vast vaker. Alles was op dat moment goed en omdat ik erg vroeg was geholpen kon ik aan het eind van de middag of begin van de avond weer naar huis. En dat was wel prettig omdat ik ook mantelzorger was voor mijn man. Die heeft Parkinson met Parkinson Dementie en spasmen.                                                                                                                                 Maar nee... ik moest om onduidelijke redenen blijven. Ergens was ik niet verbaasd, omdat men mij geen antibioticakuur vooraf hadden gegeven en vlak voor de operatie het ook weigerden. Dat deden ze nooit. Bij het intake gesprek was het toegezegd. Ik had ca. 4-uur gelegen naast iemand die een bacteriele-infectie had en ik werd daar bij weggehaald. Maar er werd geen standaard bloedonderzoek gedaan. De nacht daarop was ik thuis en werd de andere morgen om 4.30-uur wakker van heftige pijn in de buik bij de wond die men vergroot had om de galblaas met de stenen eruit te halen. Aan dat gedeelte zat aan de binnenzijde een abces. Ondanks mijn 24-uurs morfine kwam de pijn er heftig door. Ik bel het alarmnummer van het ziekenhuis...maar men melde dat er niemand was die mij kon helpen. Op mijn aandringen, omdat een doorbraak in de buikholte grote gevolgen kon hebben, werd er toch geweigerd. Men wilde ook geen Ambulance sturen om me naar een ander ziekenhuis te brengen.      Daar lig je dan te creperen van de pijn en doodziek terwijl je mantelzorger bent. Het abces brak door in de buikholte. De ontsteking had m'n hart weer beschadigd en ik had geen stowisseling meer en kreeg verklevingen. Dat is nog eens maatwerk leveren.

Alles werd door het ziekenhuis ontkent. De rekening is zelfs binnen 3-jaar niet bij de ziektekostenverzekering ingediend. De letselschadeadvocaat verkrijgt geen gegevens. Het is alleen leugen en bedrog. Mijn lichaam getuigde wel iets anders. Van maat 40/42 viel ik in 1,5 mnd terug naar 36 met ondergewicht. Alleen water bleef erin. Al het andere voedsel en drinken werden door de darmen als een TGV afgevoerd. Mijn alvleesklier scheidt geen stoffen meer af naar de darmen om de vetten etc. af te breken. Alle vetten worden afgestoten. Je lichaam heeft ook een vetsoort nodig om voedingsstoffen te verpakken en aan het bloed af te geven en zo je lichaam te voeden en te sterken. Bij mij gebeurd er niets meer. In principe bleef ik na die operatie ongeneeslijk ziek. En leef nu op dieetpoeder Meritene voor de 'broodnodige' bouwstoffen om mijn 'huls' gangbaar te houden. Ook de internist die ik zelf verzocht voor een onderzoek, omdat de huisarts toen mij niet door wilde sturen, heeft het 'spelletje' van leugen en bedrog voortgezet. Zelfs de huisarts heeft mijn bezoek (hij weigerde te komen), een week anti-gedateerd met andere klachten. Dat melde de letselschadeadvocaat n.a.v. mijn verslag hoe het was gegaan. Mijn latere bezoek en onderzoek aan 2 andere ziekenhuizen i.v.m. deze zaak wilden geen dossier/verslag aan mijn huisarts leveren ook niet aan de advocaat. Het was er niet. Dat is nog eens maatwerk leveren. 

Bij elke ingreep, of een sneetje door papier in m'n vingers, gaat het ontsteken. Vroeg in de jaren 2000 heb ik een amblatie gehad en is het hart hersteld dat was beschadigd door een heftige Artritis aanval. Ik deed veel aan sport en zwom veel in de rivier, maar dat was daarna voorgoed voorbij. Fietsen werd ook een probleem. Een probleem was ook dat de huisarts mij niet wilde doorsturen naar een reumatoloog. Het was erfelijk, maar vlgs. hem sloeg het een generatie over. Waarom sloeg het bij mijn oma, mijn moeder dan ook geen generatie over. Een broer van mijn moeder overleed aan de gevolgen van ernstig hartfalen door de Artritus op 16-jarige leeftijd.                                 

Waarom moest ik vele jaren soebatten om begrip en hulp om uiteindelijk na 30-jaar geholpen te worden. De andere dag kon ik weer stofzuigen en ramen lappen. Vele verloren jaren. De poli-cardialoog en reumatoloog wilden niet samenwerken. De opererend cardialoog adviseerde mij naar een ander ziekenhuis te gaan i.v.m. de Reuma. Ik moest voortaan altijd een antibioticakuur hebben voor een ingreep, om herhaling van beschadiging van het hart te voorkomen. Ik ben na een halfjaar naar een ander ziekenhuis gegaan en heb daar een gesprek en onderzoek gehad. De uitslag was ondubbelzinnig, Artritus, Artrose en Fibromyalgie. Maar Prednison zou te zwaar zijn, omdat ik ook 24-uur een soort morfine gebruik i.v.m. 3 open hernia's met een whiplash als gevolg van een auto-ongeluk. Er zat iemand beschonken achter het stuur en wist niet meer dat je voor een voorangsweg en een stoplicht moet stoppen... maar dat kon ook niet want ze reed veel te hard binnen de bebouwde kom.

Dat is nog eens maatwerk leveren.                                                                                       Een heel pakket onbenul die je je toekomst, inkomen en pensioen onthouden. Solliciteren bij de vleet, maar niemand wilde meer een 'wrak'! Daar lig je dan, op bed of de bank, want ontzien en rusten om geen dwarslaesy te krijgen. In het revalidatiecentrum kreeg ik het advies niet zwaarder te tillen dan 5 kg. Ik kreeg een corset en bekkenband om de 'boel' bij elkaar te houden. Het mocht niet baten. Tot 2 x toe heb ik een incomplete dwarsleasy gehad. En dan weer revalideren. Men vond dat opereren was uitgesloten. Na 25-jaar werd er een MRI gemaakt en men bleef er bij dat ik niet geopereerd kon worden. Plotseling was het dossier zoek waar mijn huidige huisarts om had gevraagd om naar een ander ziekenhuis te gaan. Via een omweg heb ik het toch in handen gekregen...en tot m'n verbazing stond er de conclusie; 'Mw. wordt voorlopig niet geopereerd. Ik ben te duur of het niet waard? Maar door al dat geklungel en beroerdigheid is mijn leven verwoest. En in die conditie mag ik wel mantelzorger zijn. Het lieft 150%, want het kost de overheid al zo veel. Ondanks ben ik verplicht wèl maatwerk te leveren. En menig werknemer moet zich kapot schamen die in gezonde toestand er over klagen iemand te helpen.

En dan die overheidsinstellingen en uitkeringsinstanties, die leveren pas maatwerk. Als mijn man over w.s. een half jaar overlijd, mag ik zien rond te komen van ca. € 220,- p.m. En als meneer Dijnselbloem zijn plannen doordrijft, omdat het de staatskas miljarden opleverd om te snijden in pensioenen en nabestaandenpensioen zal ik onder een 'brug' moeten slapen. Dan is er weinig of helemaal geen inkomen meer. Werken kan en mag ik niet meer, maar ik kom niet in aanmerking voor een keuring bij het UWV. Zij hebben geen verantwoording. Bij de Natsionale Ombudsman is er ook tevergeef aangeklopt. En alle andere instanties ook. Niemand neemt zijn verantwoordelijkheid of zegt; 'Dit is van de zotte, hier moet iets aan gedaan worden'! Om voor mezelf in deze toestand een eigen bedrijf te starten kan ook niet, en er is geen bank die zal meewerken.  Ook hierin kan er geen maatwerk geleverd worden.      

Mijn dagen zijn erg lang. Sinds die galblaas operatie slaap ik tussen de 1,5/4-5 uur per nacht. Alles is verstoort. Ik heb geen energie meer en er komt ook niets meer binnen. En omdat alle vet uit mijn lichaam verdwenen is, alleen nog rondom de organen, kan er ook niets opgeslagen worden als het al binnen komt.       

In de ziekenhuizen is er een kartelvorming van leugen en bedrog. In Nederland kan ik in ieder geval niet meer terecht. Een gezondheidszorg die door wanbeleid, onbenul en onwilliheid de mens waar het oorspronkelijk om ging...om zeep helpt.  Als ik mezelf als voorbeeld stel... ik dien nergens meer toe. De overheid vindt het nog te vervelend dat ik in de goot lig. En ik ben echt niet de enige. Het maatwerk is gestoelt op wanbeleid.

Ja, er wordt toch nog maatwerk geleverd door 'De Buurtzorg" en de 'Stichting MEE"! Zij waren en zijn positief mensgericht bezig geweest en door de Stichting MEE wordt er nog steeds gebrainstormd over wat er voor mij nog mogelijk/onmogelijk is. De zoektocht gaat door. Op de mens gericht in deze maatschappij. Dat is maatwerk.        Het vervelende van al die ellende is dat het bedrijfsleven, maatschappij en de overheid een mens heeft vermoord. De persoon die ik was is er niet meer en zal ook nooit meer terug komen. Het is nu overleven tot het overlijden van mijn man en de afwikkeling van de bijkomstigheden achter de rug is. De kist is ook maatwerk.         Dan is het ook tijd voor mij om te gaan.                                                                 

Nederland is schizofrene. Hier helpt geen rijdende rechter aan. Geen programma kassa, opgelicht en ga zo maar door. Ik ben op dit pad van mijn leven op allerlei niveau geconfronteerd met corrupte ambtenaren, advocaten, artsen, specialisten en ga zo maar door. Daar moet je kennelijk voor gestudeerd hebben. Ze houden allemaal er een eigen maatwerk op na...terwijl zij allen gehouden zijn aan èèn maatwerk...Het Burgelijk Wetboek. Gij zult niet stelen en ook niets pikken wat van een ander is...etc.! Als je dat schend heb je een valselijke eed gezworen. En dat is Meineed. Het slachtoffer heeft geen rechten en wordt gek verklaard. Als ik 'man en paard' noem wordt ik vervolgd. 

Ziekenhuizen klagen over te kleine budgetten...maar als ze al die foutgelopen ingrepen en daarvan de rekeningen niet indienen is dat niet zo vreemd. Als je geen maatwerk levert moet je daar voor bloeden en niet de slachtoffers en de gemeenschap daar voor op laten draaien. Ik ben zeker de enige niet die na een kijkbuisoperatie voor het verwijderen van de galblaas met inhoud, in de problemen komt. Ik weet dat er zijn die het niet overleefden. Vaak is zo'n galblaas ontstoken en als er door nauwe gaatjes iets moet worden weggehaald is er een groot risico van beschadigen van de galblaas die daardoor de wond kan infecteren. Maar als niet gestudeerde mag je ook al geen gezond verstand hebben. Terwijl de gestudeerden geen gezond verstand gebruiken. Er moet logistiek en financiëel maatwerk worden geleverd. Dus de mens doet er niet meer toe. Vakblindheid wordt als normaal gezien. Er is geen zelfreflexie.                                                                                                            Maar vogens het recht is het voor het slachtoffer een voordeel dat je overlijd, want dan heb je recht van spreken. Er komt een autoptie...en een claim, en dat moet ook van het budget af. Om die reden wordt je ook geweerd, maar er is zogenaamd niemand aanwezig die je kan helpen. Waarom kreeg ik dan een alarmnummer mee? Dit is willens en wetens crimineel handelen.                                                                                                                   

Begrijp me goed dat een ieder die positief in zijn werk staat ik die niet wil betijgen hetzelfde te zijn als iedereen...gelukkig niet.

Mijn leven is leeg en vol. Leeg, omdat er geen perspectief meer is. En vol omdat ik de hele dag druk ben om te overleven. Als ik eet breekt het zweet me uit en heb ik een gevoel beroerd te zijn. Alles in het lichaam wordt opgeroepen om dat voedsel in de darmen tot een goed einde te brengen. Als ik zou autorijden kan ik zonder waarschuwing de controle verliezen, zwalken over de weg en soms 3 banen ver en wegvallen. Zo ingrijpend is eten voor me. Daarom eet ik niet meer als ik auto moet rijden en ik rijd de eerste uren niet meer als ik gegeten heb...ook omdat ik me te beroerd voel om ook maar iets te doen. Maar ik zal toch moeten eten, want mijn maag en gezonde trek roepen om eten en mijn darmen moeten in beweging worden gehouden. 

Ja, uh die kleding? Daar heb ik drie maten van hangen. Ik ben zo 'negatief' geweest te hopen dat het zich zou herstellen...en aan de andere kant wist ik 3 dgn. later intuitief dat het nooit meer zou gebeuren. Ik heb daar toen een gedicht over geschreven. Het is dan 27 december 2009.                                                                                                        

In de tijd vergleden.

De voetstappen die ik zette,  Het stof van mijn voeten,  De sporen die ik trok met mijn schaatsen op het ijs, De banden die waren gesmeed door leven en liefde, Alles werd lichter en losser. De laatste lach die als afscheid een verhaal van begrijpen mijn gezicht verlichte. Zijn in de tijd vergleden. ©®

Schrijf ik hiermee de dingen van mij af, nee je geeft het een plaats maar het blijft je dagelijks achtervolgen omdat je er dagelijks mee geconfronteerd wordt. Net zomin dat verlies en rouw je rauw op het dak vallen en niet slijten, maar een plaats krijgen in je leven.

Ook heeft men gesugereerd dat ik psychisch wat zou mankeren en daarom al die klachten. Dat is een reactie van zelfprojectie en om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen. Het zou tussen mijn oren zitten. Ja dat is waar, dat is kennelijk het enige wat bij hun opleiding echt is blijven hangen. Het centraal zenuwstelsel wat het hele lichaam stuurt en registreerd zit in je hoofd.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven of publiceren! Dat komt nog, want die medische fout had een zeer roerende staart. Door de mantelzorg kon ik niet ook nogeens een door ons zelf gerestaureerd huis blijven onderhouden. Mijn man had er al 70-jaar gewoond en het was mijn thuis. We waren opslag alles kwijt. Daarover een volgende keer. Het is al enigszins uit het voorgaande op te maken.

Wat houd het in een manager te zijn die niets weet van de werkvloer of de intentie van het werk. Er volgt de ene na de andere misser in welk beroep dan ook. Maar ze worden wel dik betaald en als ze falen krijgen ze een zeer rijke bonus mee. Ik zal het uiteindelijk misschien met ca.€ 150,- misschien moeten doen als de plannen van de overheid doorgaan.

Aaan een ieder de vraag...hoe doe je dat?

Reacties zijn meer dan welkom

Holly                                                                    

                               

 

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.